شکار وطبیعت بیرجند

شغالهاي روزگرد...

2012-01-30T04:52:00.000-08:00

با سلام بر دوستان عزیز

افزایش تولید زباله ومواد غذایی در اطراف شهر ها وروستاها و خشک سالی و فرصت طلبی تبعی جانوران سبب گشته که دیگر امروز شغال را به عنوان حیوانی در حاشیه جوامع انسانی بشناسیم و همین موالفت با انسان سبب رونق زندگانی وی شده و چون دشمن در خوری نیزندارد در حوالی جوامع انسانی زاد ولد پر رونقی بهم زده و البته که دود این همسفرگی گاهی به چشم صاحب منزل نیزمی رود.
چند وقت پیش در روستا کنار زمین زعفران نشسته بوده و مشغول نوشیدن چای بودم از قضا در راست باد نیزقرار گرفته بودم. بناگاه صدای شاخ و برگ ها از پشت سر بگوش رسید که چشمم بر جمال دو عدد شگال روشن شد . چون دوربین همراهم بود تصمیم بدان گرفته عکسی بیندازم . تفنگ نیز در ۵ قدمی ام کنار بوته ها افتاده بود و داخلش یک فشنگ ساچمه ۵ بود. بهر جهت خود را بلند کرده که عکسی بندازم که شگالها فهمیدند و دم را بین پایشان کشیده و الفرار... دیدیم ازاین عکاسی که ناکام ماندیم پس خود را به تفگ رسانیده شگال عقبی را از دم نشانه گذراندم که با بلند شدن صدای تفنگ به زمین غلتید و جای بس تعجب که این شغال گوشت آلود وگردن کلفت آنچنان با همان فشنگ ساچمه یک ضرب به دیار عدم شتافت که حتی در اندامش هیچ حرکتی نیزهویدا نبود. مع الاسف چون فشنگهای دیگر در داخل ماشین و دور از دسترس بود دیگری براحتی از دامنه تیرگذشت...

شغالهای روزگرد

فواره چوبلند گشت...

از جمله دست اندازی ها ی شغال ها در اطراف دهات

حافظ چو پير شدي ازميكده بيرون شو

2012-01-17T04:53:00.001-08:00

من آهوی زخمی تو سایه گیاهی

منم ابر شیطان تو فصل گناهی

من احساس برخورد باران بخاکم

منم شوق مستی که در جان تاکم

گیاهم که تشنه نسیم نگاهم

کویرم ،کویرم…کویرم که از عشق باران هلاکم

با سلام حضور دوستان و همراهان عزیز

چندیست که کهالت چنان بر ما مستولی گشت که حوصله نوشتن خاطرات نمی شد و از این بابت از دوستان عذر خواهم . پس به جهت جبران کم کاری گذشته خاطره ای از شکار که مربوط به آغاز قوچ دو همین امسال است برایتان می نوسیم امیدوارم مقبول افتد.

همانطور که عارض شدم چند روز ی از قوچ دو نگذشته بود و هنوز قوچها تک و توک به دویدن افتاده بودند که در معیت دو تن ازدوستان پس از گذاشتن قرار و مدارها و هماهنگ کردن و غیره و غیره با دو فروند موتور سیکلت ایژ از روستا بجانب شکارگاه عازم شدیم . تقریبا ساعت 8 صبح بود که در دامنه کوه موتور ها را گذاشته و به کوه زدیم و همین دیر آمدن در دل هر سه تای ما کمی غبار ناامیدی پاشیده بود که شکار ها را نبینیم. باد خوب نمی آمد و نمیشد باد غالب را تشخیص دهیم همانطور با ترس و لرز دره ای از کوهستان را بالا گرفته و حرکت کردیم . بدلیل بد بودن اوضاع باد مجبور بودیم از خیر گذر به گذر دید زدن بگذریم وخود را به انداز اصلی(انداز به محل دوربین کشیدن گویند) رسانده و از همانجا شکار گیر های کوهستان را پاک کنیم. خود را به انداز رسانده و سه نفری هرچه توانستیم کرتها و قوچ گیر ها را پاک کردیم اما هیچ چیز نبود. در یکی از پوزه های روبرو(پوزه تقریبا برابر با فاصله بین خط الراس نظامی و خط الراس جغرافیایی است) سفیدی جای خسب شکار ها معلوم بود و با دوربین که شمردم حدود 13 تا جای خسب بود. دوستان شکارچی می دانند شکار ها اکثرا در جاهایی پاوال میکنند که بیشترین دید را به منطقه داشته باشد و تنها وقتی واقف این امر میشوی که در یک جای خسب شکار بنشینی و منطقه را نگاه کنی آنوقت است که به این انتخاب مکان ناخوداگاه احسنت میگویی…بگذریم. تا جایی که امکان داشت اطراف همان پوزه را بدقت نگاه کردم . وسواسم آنجایی بیشتر میشد که بارها و بارها در حوالی همان پوزه شکار کرده بودم. بالاخره از دیدن شکارها نا امید گشته مجبور به عوض کردن جا شدیم. برای اینکه خود را به گذر بهتر برسانیم مجبور شده همان مختصر بادی هم که چاق کرده بودیم را نیز ببریم. در تمام مدت نگاهم به ماهور ها بود که از تویش شکاری بگریزد یا حداقل گردی به هوا بلند شود اما هیچ ندیدیم. در گذر بعد الباقی مسیرها را پاک کردیم باز هم چیزی نبود. حوالی اذان ظهر میش بزرگی روی گدار مقابلمان ظاهر شد که چون در چپ باد بود چند دقیقه بعد رفت. دوستان پیشنهاد دادند که باد بگیریم و خود را به گذر مشرف به همان محلی که میش را دیدیم برسانیم تا بلکه اگر شکاری باشد آنرا ببینیم. این احتمال بسیار ضعیف بود اما در آن لحظه دو راه پیشرو بیشتر نبود. اول اینکه بی خیال شکار شده برگردیم و در دامنه کوه به شکار کبک و تیهو بپردازیم یا اینکه به پیشنهاد دوستان لبیک گفته خود را به گذر برسانیم . از آنجایی که هنوز از روز خیلی باقیمانده بود تصمیم دوم را عملی کردیم و از محل استقرار به کف دره ژرف پیشرو سرازیر شده و از محلی که باد اجازه میداد به سمت گذر مورد نظر که آنسوی دره بود مسیر صعود را از وسط یک راه آبه بسیار تند پیش گرفتیم. صعود بسیار سخت بود و خیلی خسته شدیم و از رمق افتادیم …با هر بدبختی و بضرب هر زوری که بود خود را بالا رسانیدم. همان 500 متر بیش از یک ساعت وقت ما را گرفت. هر سه نفر گوشه ای ولو شدیم وبیشتر به فکر تجدید قوا بودیم تا یافتن شکار ها… سیبی از توبره بیرون آورده پوست گرفتم . نصفش را به دوستم داده و نصف دیگر را خوردم. کمی حالم جا آمد اما دوستان که هنوز صدای نفسهایشان بگوش می رسید. توبره و تفنگ را گذاشته خود را به لبه گذر کشاندم و شروع به دوربین کردن کردم. همانطور که انتظار میرفت هیچ چیز نبود. به دوستان گفتم بساط چای و نهار آماده کنند و خودم روی بلندای کوه جلو رفتم و خود را به محلی که میش را دیده بودیم رساندم . ردش را نگاه کردم. بجز رد میش هیچ رد تازه ای نبود و همان هم معلوم بود که گذری بوده …به محل کمپ برگشته دوستان مشغول چای درست کردن بودند . کمی پایین رفتم تا چند ترکه خشکیده ازبوته کسک(KASKبر وزن کشک) را جدا کنم. بر طبق قاعده شکارگری که همیشه در کوه باید همه جا را زیر نظر گرفت. از لبه پرتگاهی که درختچه کسک در لبه آن قرار داشت پایین را نگاه کردم. بناگاه رنگ خاکستری روشن یک گرگ که بین دو درختچه پلنگزیز (PALNG’ZIR) توجهش به سمت بالا بود مرا مشکوک کرد. سریع دوربین انداختم و دیدم بله جناب گرگ در حال دید زدن من هست. کمی نگاهش کردم دیدم از آن گرگهای یالدار است که موهای دور گردنش خیلی بلند میشود و به طور قابل توجهی موها به موازات گونه ها بلند و سیخ است و در نگاه اول بچشم می آید. می دانستم اگر سر برگردانم هفت کوهستان را پشت سر میگذارد. آرام گوشی را از جیبم بیرون آوردم و بدون اینکه سرم را تکان بدهم نگاهی به صفحه گوشی کردم …دیدم آنتن دارد خواستم اس ام اس بدهم به یکی از دوستان که بی سرو صدا تفنگ را برای من بیاورد که در همین حیث و بیص صدای یکی از دوستان بلند شد: هااای ،کجایی؟ بیا چای ات سرد شد! دلمان خوش بود مثلا با دوتا کهنه اشکاری به کوه آمده بودیم! مفت مفت یک گرگ را فراری داد رفت پی کارش…رفتم پیش دوستان دودستی زدم توی کله اونی که منو صدا زده بود و بعد از اینکه چند و چون پرسید شرح ماوقع برایش عرضه کردم. خلاصه بعد نهار توی کوه گشتی زده هیچ چیز ندیدیم. حتی برای شام هم کبکی دم تیر نمی آمد. کبکهای کوه علی رغم زیاد بودن که چند دسته حدود 100 تایی و شاید بیشتر هم دیدیم عوض راه رفتن پرواز می کردند و نمیشد ما دنبالشان برویم . برای کبکهای دل کوه که آدم ندیده اند بهترین وسیله پرده گرداندن هست. دم زرد روز روی یک ستیغ آخرین امیدمان را که یک دامنه کوهستان که نیزار وسیعی در دل خود داشت رادوربین میکردیم. هیچ چی معلوم نبود. دوربین را از چشمم جدا کرده و سر را به سمت راست چرخواندم. به ناگاه یک کبک دری در دست راستم در فاصله 10 متری و در ادامه همان ستیغی که ما رویش نشسته بودیم به حالت آماده پرواز نشسته بود و مرا نگاه میکرد. حالا تفنگ ها و توبره ها زیر پایمان بود و حرصم بیشتر ازاین در می آمد که دوربین عکاسی که از اول روز بگردنم بود حالا توی توبره جا خوش کرده بود. نگاه از جمالش بر نمی داشتم وهمانطور که عرض کردم فاصله آنقدر نزدیک بود که رنگ نارنجی پر رنگ پلکهایش را نیز میدیدم. .. آنهم پرید… و ما هم سه نفری خود را به دخمه ای در کوه رسانده تا شب راصبح کنیم. شب را تن ماهی خورده اما شب خوشی بود. تا پاسی از شب شعر خواندیم و خندیدیم و کلا قید شکارها را زده بودیم…همزمان با سپیده دم در گذری راست باد مستقر شدیم و منتظر طلوع خورشید بودیم که به گرمایش بدجور نیاز داشتیم. بالاخره پس از انتظاری طولانی شراره های خورشید چون زبانه های یک آتشفشان از کوه بیرون زد و گرمای لطیفی صورتهایمان را نوازش کرد. وای که چقدر من این طلوع خورشید را دوست دارم حتی در شهر که هستم باید همیشه قبل از طلوع بیدار باشم و آنرا نگاه کنم. قدیمی تر ها می گفتند اگر می خواهی در زندگی موفق باشی باید از خورشید جلو بزنی! بگذریم…ساعتی بعد همه جا روشن شد و از همان گذری که رویش مستقر بودیم شکارها رادیدیم . 9 تا بودند و خیلی تنک قرار گرفته بودند. یک قوچ بزرگ تویشان بود و یک شیشک هم اطراف پرسه میزد و قوچ خیلی بهش شاخ می انداخت . بدلیل پراکنده بودن شکارها نمیشد نزدیک رفت . شیشک بیچاره خیلی از دسته دور شده بود. تصمیم گرفته صدایش کنیم شاید سر تیر بیاید. غار کردم(تقلید صدای گوسفند) . کمی به نشانه توجه این پا و آن پا کرد اما ظاهرا شاخ دعوا کردن با قوچ کهنه مغزش را حسابی تکان داده بود. بع بع کنان مسیر مخالف را پیش رو گرفت و سر گدار رفته و رفت و رفت تا از نظر دور افتاد. حوالی 8 صبح شد که شکارها همانطور تنک هر کدام در گوشه ای خسبیدند. دوستان هر یک بدلیل مشغله کاری عجله داشتند و هرچند خیلی بزبان نمی آوردند اما این حس کاملا در فضا سنگینی میکرد. قهرا مسیری را نشان کرده و جای یک یک شکار ها را به خاطر سپردم. تنها جایی که میشد به ماهرخ رفت از رخنه ای که بالا دست میش میگذشت رد میشد. مسیر را رفته و چند بار باد گرفتم. توبره و دوربین را گذاشته و با تفنگ جلو میرفتم. تنگی رخنه نمیگذاشت سینه مال بروم مجبود بوده به حالت نشسته باسنم را به زمین کشیده کشیده وجب به وجب جلو بروم. بالاخره به محل مد نظر رفتم. همانطور که حدس زدم از جلوی میش در امده بودم به نحوی که در سمت مقابل و اندکی متمایل به چپ میش در فاصله ای به اندازه حدود 20 متری خسبیده بود و آنسوی شیله یک قوچ 5 سال با فاصله ای بیش ازصد متر و تقریبا در آخرهای تیر رس لای بوته های تریخ (TE’RIKH) لمیده بود، گردنش را به بوته درمنه ای(DORMANE) که جلویش بود دراز کرده بود و کلفتی گردنش تیر گلوله زن میطلبید که مع الاسف همراه نیاورده بودیم.خلاصه کلام تمام ترس و دلهره ام همان میش لعنتی بود و میترسیدم اگر بخواهم برای قوچ تفنگ درازکنم متوجه شده و همه کار را خراب کند.در همین افکار غرقه بودم که انگار میش بو برده بود و همانطور که خسبیده بود سرش را بالا آورد . و چون جای پناه مناسب نداشتم گویا مرا دید و فیشی زد و الفرار. تفنگ را کشیدم اما از زدن منصرف شدم. اگر به میش میزدم حکما له میشد. شکارها از دامنه کوه اریب بالا رفتن و خود را به نوک تاج کوه رسانیده و آنسو شدند. قدیمی ها میگفتند هر وقت از شکار کوچک و ضعیفی بگذرید حتما خدا شکار خوبی را نصیب می کند. من نیز بارها و بارها این مهم را تجربه کرده ام و هر وقت از زدن میش یا بره و امثالهم منصرف شدم بدون استثنا چه در همان شکار و چه در نوبه شکار بعدی قوچ یا تکه قابل توجهی نصیبم شده.بهر حال …با بچه ها گرد آمدیم . یکی از دوستان که نا امیدی و خستگی از وجناتش خوانده میشد کار و مشغله را بهانه کرد و هر چه اصرار کردیم افاقه ننموده و رفت و من و دیگر دوستم مانیدم تا هر جور شده شکاری بزنیم. آنروز نیز بدون اینکه حتی یک شکارببینیم غروب شد و تنها توانستیم یک کبک را بزور لطایف الحیل بزنیم که شکار همان به اندازه شکار یک قوچ کیف داد! شب همان را آبگوشت کرده و باز در کوه خوابیدیم و به قول یک استادی (آفای وات ) که در دوران تحصیل داشتم که درسی با عنوانSituational Analysis را بما می اموخت _و بسیار پرهیجان درس میداد و در رابطه با نحوه بازرسی و نظارت بر سیستم بهداشتی و درمانی بود_ ما نیز در شب با این دوستم تمام مشاهدات دو روز قبل را کنار هم گذاشتیم و با عنایت به تجربه و وضعیت دامهای اهلی در منطقه و چندین و چند آیتم به معنای واقعی یک عملیات از پیش تعیین شده را طرح ریزی کردیم. سحرگاه دو نفر از هم جدا شده و هرکدام برای بررسی یک منطقه عازم شدیم . خود را به انداز رساندم و در همان پای انداز جای ادرار و رد تازه شکار را دیدم . سر سری یک دوربین کشیدم و مشغول رد زنی شدم .در دامنه دره به پایین میرفتم که ردها بدجور تازه بود و ولوم احتیاط مرا خیلی بالا برده بود. از لای تنه یک درخت بیدمشک دوربین انداختم که دو قوچ را در ته دره در حال خرامیدن دیدم. خود را به پناه مناسبی رسانده و با دوربین روی قوچها قفل کردم. ساعتی نگهشان داشتم. یک قوچ که کوچکتر می نمود تک افتاد و ظاهرا مستی بجانش افتاده بود و شروع بدویدن کرد و به تاخت تا گدار روبروی من رفت و کمی روی آن بود و بعد به آنسوی گدار سرازیر کرد. نگران بودم که قوچ دیگر نیز به تبع آن بدود و مرا سنگ روی یخ بکند اما قوچ به سمت من سر بالا کرد و آمد به همان دامنه ای که من تویش کمین کرده بودم و مترصد فرصت بودم. تا ساعت هشت و نیم میچرید . بالاخره انگار از چریدن منصرف شده بود و دقیقا بسمت روبروی من بالا می آمد. موهای ریش بلندش که به قاعده یک وجب از بین دستانش اویزان بود بدجور هوائیم میکرد. تخته سنگی کنار درخت بنه بود که قوچ مافوق آن رفته و نشست. تقریبا 250 متری فاصله داشت. از شاخهای پیچیده اش معلوم بود 7 سالی لا اقل باید داشته باشد. بدنش زرد شنی پر رنگ بود و ریشش یکدست سفید و تنها در قاعده آن مشکی کمی بچشم می خورد . وقتی خسبیده بود عضلات بغل دستش چین افتاده بود . همانطور که خسبیده بود دست راستش را بجلو دراز کرده بود و مغرورانه به اطراف نگاه میکرد . به هیچ عنوان به بیرون آمدن از پناه و نزدیک کردن به قوچ فکر نمیکردم چون می دانستم متوجه میشود و اصلا امکان پذیر نیست. ساعت از 9 رد کرده بود . به گوشی موبایلم نگاه میکردم که صفحه اش روشن شد. دوستم پیام داده بود که شیشک دیروزی را زده …نمی توانستم از این قوچ بگذرم و بعد از کلی نگه داشتنش بزارم و برم. جواب دادم برو جای موتور خودم میام. کوتاهی کلام تا ساعت 12 همانطور مچاله توی پناه جم نخوردم تا بالاخره قوچ بلند شد. توی طریقه راه افتاد و از دست راست من شروع به بالا رفتن کرد. و لحظه به لحظه نزدیک میشد. با خونسردی اما در عین حال با سرعت به حالت چمباتمه نشسته و تفنگ را ازبغل دستم به جلو کشیدم و به سمت قوچ بردم. قوچ با وقار از طریقه ای که اریب از مقابلم می گذشت بغل دار بود. فاصله مناسبی برای تیر انداختن بود. مگسه را به سیاهی بغل دست قوچ دوخته و بسم اللهی و… با بلند شدن صدای تفنگ قوچ جستی زد و روی زمین غلتید.مجدد بلند شد دو قدمی جلو دوید و از طریقه بیرون رفته چهار دست و پایش به هوا رفت. سرش رفته ذبحش کردم. بسرعت مایحتوی شکم قوچ را خالی کردم . دوستم مدام با من تماس می گرفت و اس ام اس از اس ام اسش کنده نمیشد. جوابش را دادم و گفتم موتور را پای دال کوه بیاورد. قوچ را بلند کردم. اما مگر میشد با آن حرکت کنم. هر 10 متر روی زمین مینشستم و استراحت میکردم. تا بالای کوه رفتم به معنا ی واقعی نفس هایم به شماره افتاده بود . یاد این بیت افتادم که می گوید:«حافظ چو پیر شدی از میکده بیرون شو مستی و هوسرانی در عهد شباب اولی» الباقی مسیر که بیشتر سرازیری بود را نیز با همان مشقت طی کردم …ساعت 3 عصر به مقابل موتور رسیدم که دوستم به کمک آمد. حالا با دو تا لاشه شکار و دو ترکه با موتور ایژ آنهم توی طریقه راههای مالرو کوهستان تا به ده رسیدیم غروب شد.

مثلا پرنده نگری2

2012-01-02T09:33:00.000-08:00

الله بده تو بارون به حق دیمه کارون

گلهای سرخ لاله در زیر خاک میناله

چوپون پنیر مایه(می خواهد) زنش خمیر مایه

سگش پتیر(فتیر) مایه،بزغاله شیر مایه

سه چار ماهه که بند کوه از او(آب) خبر نداره

درختا مث چوب خشکه که بار و بر نداره

اگر بارون نیاد به کوه گل نمیاد به بستون(بوستان)

سر دلبر به زیر چارقدش زیور نداره

بلبل مگه(میگه):خدایا عاشقم ،عاشق ترم کن

از عشق گل به کوچه عاشفی خاکسترم کن

مجنون عشق گل شدم خدایا بارون ببار

پروردگارا ز لیلی و مجنون بر ترم دار

پی نوشت شعر سر آغازین: ابیاتیست که به لهجه روستاهای اطراف بیرجند(غرب و شمال غرب آن) نوشته شد که مادران به صورت لا لایی برای جگر گوشگانشان در دامنشان، می خواندند. و ما نیز می خوانیم شاید دل خدا رحم گیرد…

با سلام حضور دوستان عزیز

به خیالمان می خواستیم دیگر این مثلا پرنده نگری را در این پست ببندیم و فاتحه ای نثارش کرده برویم سراغ همان ماهرخ رفتن و دزده کشیدن خودمان ،باز این هفته هم مجالی هر چند ناچیز فراهم شد سری به روستا زده و شاتری فشار دهیم. البت عکس هایی که در این پست می گذارم ادامه پرنده نگری هفته پیش است لکن در خلال پستهای بعدی سعی خواهم کرد عکس های این هفته را نیز بگذارم. ولی خودمانیم این پرنده نگری هم برای تنبل هایی چون بنده چیز خوبی است چنانچه عزیزان پرنده نگر نیم ساعت می روند 10 تا عکس دشت میکنند همان ده تا را لا اقل در 5 پست بخوردمان می دهند . اما ما شکارچیان بیچاره کلی باید برویم به شکارگاه و کوه و کمر را اسکن کرده باد بگیریم و… آخرش آیا شکاری بشود یا نشود که بتوانیم حکایتی و روایتی از آن بزور فشار بر حافظه آفتاب زده سر هم کرده و لای دستمال خجالت پیچیده و تحفه دوستان کنیم. تازه آخرش هم جالب است میگویند پس عکسش کو؟؟‼ ینی نهایتا نتیجه میگیرم عکس است که حرف اول و آخر را میزند. بهر جهت ما هم رویه پرنده نگرها را پیشه کرده ادامه عکسهای هفته پیش که در حقیقت چند تا عکس (البته اگر بشود اسمش را عکس گذاشت) از خوتکا های معمولی ست را در این پست قرار می دهم. اضافه میکنم در گذشته نچندان دور (20سال پیش) شمار پرندگان مهاجر از این دسته که به بیرجند می آمدند بسیار زیاد بود لکن بدلیل خشک شدن هامون این مسافر خانه بین راهی دیگر از رونق افتاده و باز متاسفانه شکارچی ها هم ناپرهیزی میکنند و اکثرا در یکی از شکارگاهها تجمع کرده بطوری که کافیست روز جمعه سری به آن اطراف بزنی تا کثرت تفنگ بدستان بیرجندی را ببینی و البت صدای شلیک که اصلا بینشان فاصله نمی افتد که هیچ ، تمایز اینکه چند تا تیر با هم شلیک شد نیز برایت مشکل می شود. اما در چند سال اخیر اتفاق مثبتی که بارقه امیدی مجدد را زده، تالاب کجی نمکزار نهبندان است(حدود 130 کیلومتر از بیرجند فاصله دارد) که هر سال بر وسعت آن افزوده شده و تنوع پرندگان مهاجر زمستانه در آن قابل عنایت است. اگر عمری بود در یک پست از مشاهدات پرنده نگری در آنجا نیز مطلب خواهم گذاشت. بهر جهت باز شکرانه الهی بجای آوردن واجب است که هنوز در همین روزگاران بی آب و خشک سال ، در ولایت کوهستانی و زمین های کشاورزی خانوادگی حقیر که بر چسب شکارچی و شکارکش و غیره و غیره را نیز با خود ضمیمه دارم هم می توان دسته خوتکا دید هم کله سبز هم غاز و الخ…

در ادامه پس از گشتی مختصر دسته ای خوتکا را از روی سر و صدایشان پیدا کردم

خوتکای ماده

خوتکای نر

خوتکای نر دیگر

بعضی ها هم شدید علاقه به لول سواری داشتند

بعضی ها هم که به چرت افتاده بودند

ایشان هم که سرش بی کلاه مانده بود فقط حرص می خورد

پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد

مثلا پرنده نگري

2011-12-25T01:04:00.000-08:00

دلم بی وصل تو شادی مبیناد

به غیر از محنت آزادی مبیناد

خراب آباد دل بی مقدم تو

الهی هر گز آبادی مبیناد

با سلام خدمت دوستان و همراهان عزیز

جمعه پیش بنا به دعوت یکی از دوستان مجبور شده بروستا بروم . حوالی ساعت 10 بهمراه همسرم از بیرجند راه افتادیم و هوا اندکی ابری بود و هر چه بسمت روستا میرفتیم هوا خاکستری تر میشد. کوتاهی کلام به روستا رسیدن همان و حوس کردن گشت زدن در مزارع همان…تفنگ بدوش کرده و دوربین و متعلقات را برداشتم . بیادم افتاد که یک دوربین کومپکت کوچک کنن A490 توی داشبورد ماشین هست. آنرا برداشته نگاه کردم دیدم خوشبختانه شارژ دارد. خلاصه راهی شدم و چند عکس تار و تور از این ور و آنور گرفتم . البت چون نام این پست را پرنده نگری گذاشتم دیگر از گذاشتن عکس شکارها معذورم البت عکسها خیلی بیشتر از اینها بود اما بار گذاری همه آنها مشقت داشت ناگزیر به چند تایی اکتفا می کنم. اگر عمری بود و البت اشتیاقی از جانب دوستان در پست بعدی آنها را قرار خواهم داد.

شروع از کنار درختان کاج بادشکن با سهر های بیابانی

نمی دانم این دو تا از کجایشان پیدا شد . به ناگاه متوجه شدم که با قدمی فاصله مرا فالو می کنند . دیدم ناشایست است دلشان را بشکنم یه عکس هم از ایشان گرفتم

همینطور در حال نزدیک شدن به کشمان(مزارع) بودم که حضور یک فروند کلنگ روی دیوار یک آغل دامداری توجهم را به خود جلب نمود. خود را سینه مال بنزدیک رسانید مشغول نشانه گیری با دوربین شدم که ناگاه همین دو تا مهمان ناخوانده بالایی بطرف کلنگ شروع بدویدن کردند و تا ما خواستیم عکسی بندازیم که گردن درازش بیشتر در کادر نیفتاد

مجبور شدم این دو بازیگوش را بفرستم دنبال نخود سیاه و خود تنها ادامه مسیر را بروم. چند کفتر روی دیوار کهنه ای که چون من نفسهای آخرش را میکشید و یادگار ایام گذشته بود مشغول چرت زدن بودند و البته کاملا حواسشان به شکاری های که در هوا چرخ میزدند نیز بود

کمی توی کشمان را دوربین کشیدم که حرکت چند خروس کولی توی یک زمین زعفران توجهم را جلب کرد هرچه خواستم نزدیک کنم نشد و چند جا جا عوض کردند بالاخره دو تا عکس بدرد نخور از دور انداختم

خروس کولی نر

همینطور مسیر را ادامه دادم که ناگاه چشمم به خانواده کلژدک ها افتاد که در حال حمام کردن کف جوی آب بودند. من هم یا الله نگفته نزدیک رفتم و عکسی و بعدش هم صدای در آوردم که متوجه حضورم بشوند که البت عکس بعد از صدا به علت رها شدن لنگ و ضمائم حمام از کف ایشان قابل پخش نبود به همان عکس اول بسنده میکنم

خود را به استخر رسانده از لای مَرغها چشمم به جمال چند چور(چنگر) روشن شد . اندکی دزده کشی رفتم و چند عکسی گرفتم اما بدلم نچسبید!

هر چه ما خواستیم بچه خوبی باشیم ظاهرا نشد. دیدیم همین مدل پرنده نگری خودمان بهتر است!

از یکی از چورها خواهش کردیم چند عکس رومنس ما را مهمان کند که این خانم چنگر افتخار دادند. یاد زابل و شکار چور کردم بد نیست یادی از دوستان قدیم و عزیزی چون آقای خزایی،آقای گرگیج،آقای دکتر کتابچی،آقای دکتر بلوچ ،آقای مهدیان فر و سایر دوستان نیز بکنم که هر وقت چور میبینم خاطرات شکار در هامون و دوستان عزیز آن دوران برایم زنده می شود.

خلاصه کمی دیگر توی کشمان دور زدیم و هم به زمینها سر زدم و هم کمی ترق و ترومب راه انداختم و البته چند عکس دیگر و به سرعت برگشتم تا خود را به نهار برسانم. در برگشت مجدد روی دیوار همان دامداری جناب کلنگ را دیدم اینبار بدور از حضور آن دو مزاحم بازیگوش جلو رفته و عکسی انداختم.

پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد

ازمرغابي تا تيهو

2011-12-06T22:30:00.001-08:00

زکویت میروم اما دل اینجاست

ندارم تاب دوری مشکل اینجاست

با سلام

آخر هفته فرصتی دست داد که به همراه یکی از دوستان عزیزم به بهانه شکار غاز و مرغابی سری بر برکه ها و آبهای سطحی اندکی که در گوشه گوشه منطقه وجود دارند بزنم. ناگفته نماند که چند روز پیش چند تن از دوستان خبر ورود چند دسته مرغابی و غاز را داده بودند. خلاصه کلام سحرگاهان راهی شدیم، وآبگیر ها را یک به یک نظاره کردیم و تا دوردستها را دوربین کش کردیم اما دریغ از یک مرغ/هوا سرد بود گاهی مه آلود و ابری هم میشد. کوتاهی کلام تا 11 ظهر به همه جا سر زدیم اما هیچ ندیدیم . تنها یک اردک ارده ای ماده را با دوربین دیدیم که جای نشست که امکان نزدیک شدنش نبود. از شکار صبحگاهی مانده و از مرغابی ها هم رانده به سمت دشت سرازیر کردیم ، تا لااقل برای نهار چیزی دشت کنیم. تک و توک سیاه سینه توی هوا پرواز میکردند که ارتفاعشان زیاد بود. دم تیر نمیامدند . بهترین موقع شکار سیاه سینه از سپیده دم تا نهایت 10 صبح است که در این تایم میشود شکار زیاد و راحت زد و از این زمان که بگذرد بیشترشان در دشت استراحت میکنند و خوب به تیر نمی آیند. کمی این ور و آنور رفتیم. از توی آینه ماشین تک سیاه سینه ای دیدم که از پشت سر میامد ماشین را نگه داشته سعی کردم هدفش بگیرم. سرعتش خیلی زیاد بود و من هم عجله کردم . تا صدای تیر بلند شد سیاه سینه یک تکانی خورد اما نیفتاد و رد شد ، معلوم بود بیشتر ساچمه ها به خطا رفته…حالمان گرفته بود بیشتر هم گرفته شد. تفنگ را روی صندلی عقب انداختم و ادامه مسیر تا یه دسته احتمالا 6 تایی دیگه قور قور کنان در هوا پیدا شدند . دوستم نشانه رفت و با اینکه سرعت و ارتفاعشان زیاد بود و از روبرو می آمدند تا صدای تفنگ بلند شد یکی ارتفاع کم کرد و بعد از 50 متری زور زدن افتاد. آنرا برداشته و هنوز می خواستیم به ماشین برسیم که یک دسته بزرگتر جلو آمدند. دوستم نشانه رفت و شلیک کرد که یکی دیگر چرخی در هوا خورد و 90 درجه بزمین افتاد. خواستم به سمتش برم تا بردارمش که باز دسته ای دیگر آمدند و با بلند شدن صدای تفنگ دوستم یکی دیگر صاف افتاد روی کاپوت ماشین!… بد نبود سه تا را برداشته و به سمت یک حوض انبار که در انتهای دشت قرار داشت رفتیم و زود پز و بساط و معرکه آشپزی آورده بودیم که سیاه سینه ها را بار گذاشتیم و ناهار روبراه شد و جای شما خالی خورده و پس از 2 ساعتی استراحت به سمت دامنه کوهستان رفتیم . هرچه دنبال تیهو بودیم هیچی پیدا نمیشد و کبک میدیدم. در استان خراسان جنوبی حدود 3 سال پیش جمعیت کبکها در بعضی مناطق به شدت کم شده بود اما حالا باز خیلی زیاد شدند. غیظم گرفت سه تای از کبکها را که در دامنه یک تپه میدویدند سوار مگسه کردم وبا چکاندن ماشه هر سه، سر بر زمین گذاشتند. بسراغشان رفتم به ناگاه صدای تیهو بگوشم خورد اطراف را سریع کاویدم اما همش کبکها بودند که در می رفتند . نگاهم به لبه یک آبشست افتاد که تیهوی نر درشتی از آن بالا میرفت . مسیر زیاد بود و حدود 80 متری میشد اما با توجه به دانستن الگوی پخش تفنگ خودم نشانه رفتم و شلیک کردم که در جا خوابید. با دوستم باز هم چندی کوه و تپه ها را بالا و پایین کردیم اما هیچ چیز ندیدیم . و انگار تیهو ها آنروز جایی دیگر میتینگ داشتند . چای درسته کرده و تفرجی والخ….حوالی غروب دسته ای در زرد روز در آسمان پر میزدند آنها را سیاحت کردیم و با توجه به شکل پرواز حدس زدیم که میبایست کله سبز باشند ولی دیگر مجال شکار نبود و اینطور که اوضاع کارها رو من میبینم بعید است که تا بهمن و شاید هم اسفند دیگر روزی ، ساعتی مجال پیش بیاید که باز تفنگی بدست گرفته یا دوربینی بکشیم.

پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد

2011-11-18T23:01:00.000-08:00

هرکسی ازبهر دوست تحفه از جان میبرد

ما پریشان روزگاران شرمساری میبریم

با سلام حضور دوستان گرامی

در بدو امر از تاخیر طولانی تر از روال ماضی که حادث شد عذرخواهم و امیدوارم به پای مشغله های کاری ناتمام حقیر بذارید.

علی رغم کارها که روز بروز به حالت تجمعی برشمار آن افزوده می شود اما شکار است و فصل پاییز…مگر می شود بی خیالش شد. مخصوصا شب خوابیدن ها در کوه، هوای سرد ،کیسه خواب ،چای گداجوش… و حضور بر سرگذر همزمان با زدن سپیده و چه صفایی دارد دیدن میشهای آماده جفتگیری که به قول رفقای تهرانی در آسمان گدار ناخن می جوند! و قوچی که مستانه از بلندی ماهرخ میرود و ریش بر دامن کوه میکشد… و زمانی که از فرط هیجان چند مرتبه قبل از چکاندن ماشه نفس عمیق بکشی و نشانه گیری را بارها و بارها تکرار کنی که مبادا به خطا برود…و شنیدن صدای هریدن سنگهای زیرپای قوچ… و فوتی که توی لول تفنگ میکنی و بوسه ای که از فرط ذوق بر گلوی قنداق آن میزنی و الخ…

چند روزی را برای دل خودم تک و تنها به کوه و کمر زدم و شب را در کوه خوابیدم و خاطرات گذشته را در ذهنم زنده کردم . چند عکس بی کیفیتی هم انداختم. بارش نم بار که گل گل زمین را خیس کرده بود نیز صفایی دیگر به شکار داده بود و رد زنی را سهل کرده بود. یک مشاهده جالب در این گردش حضور سه آهو بعد از چندین سال در شکارگاه بود که مرا آنقدر ذوق زده کرد که کفشها را از پا در آورده و بندها را بهم گره دادم و به گردن آویختم و خود را به زور سینه مال به سر تیر رساندم تا عکسی شایسته تهیه کنم اما چون باز از زوم استفاده کردم، افتضاح شد چنانکه گویی از هزار متری گرفته شده! خب اینها رو به خاطر این نوشتم که تا موقعی که اینها رو میخونید سرعت قطره چکونی اینترنت وطنی(!) حجم رو به حد نصاب برسونه…

پیوسته دلت شاد ولبت خندان باد

تفنگ پدر بزرگ

2011-10-03T07:01:00.000-07:00

صبحدم باده شبانه زدیم
ساغر عیش جاودانه زدیم
گرچه خم گشت پشت ما چو کمان
تیر اقبال بر نشانه زدیم
والخ…

با سلام حضور دوستان عزیز

پس از حدود 2 ماه پایتخت نشینی اجباری و سر و کله زدن با مسائل بیهوده، بالاخره از این قید خلاص شدیم و بنا به پیشنهاد همسرم سر از یزد در آوردیم و میهمان مردم فهیم و محترم این دیار شدیم. یزد شهری در دل کویر و به قول خودشان سرزمین قنات و قنوت و قناعت! و واقعا وقتی در این شهر یک شیر آب را باز کنی معنی این آخریش را خوب میفهمی…یزد نیز چون بیرجند تفتیده خشک سالیست اما اکنون هوای اینجا بسیار خوب است و دیروز عصر که در هتل مشیرالممالک بودیم نمی دانید این بلبل های خرما یا به قول یزدی ها «خرمایی ها» چه غوغایی در شاخ و برگ درختان داشتند. شب را در محل کارونسرای زین الدین به رصد گذراندیم ،گرچه آسمان کمی ابر داشت اما حضور علاقه مندان زیاد)خصوصا جوانان) و همچنین محیط صمیمی آنجا خود توفیقی بود که نصیب ما شد .به گمانم رفقای قدیم باید عباس را بشناسند که قبلا در خصوص خاطرات شکار از ایشان اسم آورده بودم. کلی برایمان برنامه چیده …هنوز از دیدنجاذبه های تمام ناشدنی شهر فارغ نشدیم که قرار شد امروز به شیر کوه برویم و اگر خدا قسمت کند شب را در آنجا بمانیم و البت تا دو سه روز آینده ان شاءالله در برنامه داریم که از مناطق بهادران و اگر هم شد از کالمند دیدن کنیم .

برایتان خاطره ای قدیمی مینویسم امیدوارم مقبول واقع گردد.

احتمالا 15 ساله بودم که در تابستان به روستا رفته بودیم . آن ایام چون بساط تفریح چون امروزه در شهر ها فراهم نبود هر تعطیلی که پیش آمد سر از روستا در می آوردیم . بیاد دارم حسین که همبازی دوران کودکی ام بود آن سال با خانواده شان رفته بودند مشهد برای زیارت و من عملا تنها بودم چراکه با بقیه بچه های ده آشنا نبوده و البت خانواده ام هم چراغ سبزی در این خصوص به من نشان نمی دادند. تابستان از نیمه رد شده بود و حسابی مشغول برداشت محصولات باغی (سر درختی) بودیم و من هر روز عصر چند تا بز پرواری پدر بزرگم رو به باغ می بردم تا زیر درختها بچرند . بیچاره بزها هلوهای پوسیده زیر درختها رو میخوردند و من هم در اون عالم بچگی همش نگران این بودم که هسته به اون گنده ای خفشون نکنه...یک روز عصر طبق روال بزها رو از توی کوچه باغها به سمت باغ پایین هدایت میکردم که در این بین یکیشان از لای در رفت توی یه باغ که البته اونم مال خودمون بود . بقیه بزها رو رها کردم و رفتم دنبالش،یه گوشه باغ یکدونه زمین کوچیک بود که فلفل قرمز داشت و بزه هم رفته بود سر وقت اونا ...بز رو جدا کردم اما دیدم ظاهرا از طعم فلفل بدش نمیاد ! من که همیشه از فلفل بدم می اومد(خاطره چشم سوختنهای فراوان) و توی کتم نمیرفت چرا اینارو میکارن… بدم نیومد فلفلها رو پیشکش بز بکنم. چند تایی کندم و جلوی دهن بز بردم که یه لقمه چپشون کرد و کوتاهی کلام هر چی فلفل قرمز بود رو چیده، دادم به بزه...بعد رفتم باغ پایین و ادامه روز...غروب که بزها رو به خونه بر میگردوندم بز مد نظر عقب وا یستاد و نفس نفس میزد. به زور با بقیه بزها بردمش و توی آغل چپوندم . اما بعدش عذاب وجدان گرفتم و قضیه رو واسه مادربزگم تعریف کردم . مادر بزرگ سریع به سمت آغل رفت و با بز دراز کشیده مواجه شدیم ...هنوز زنده بود اما دهنش بسته نمیشد. در میون همین هاگیر و واگیر صدای پدرم هم شنیده شد...وای خدای من ! پدرم که بیرجند بود چرا اومده اینجا؟ ...خلاصه کار از کار گذشت و پدرم قضیه رو فهمید ...دیگه سیل طعنه ها و دعواها شروع شد ،«من که شما رو آوردم کمک بابابزرگ نه اینکه براشون مشکل و درد سر درست کنی»! و از این دست حرفها…پدرم همیشه روی من خیلی حساب میکرد و طوری بارم آورده بود که خیلی بیشتر از سنم مجبور بودم رفتار کنم و به همین دلیل وقتی این حرفها رو بهم میزد خیلی بدجور منو از داخل تکون میداد. خلاصه پدر بزرگ اومد و گفت : یه بز که این حرفا رو نداره الان کلش رو میکنیم واسه شام تنورچه (نوعی غذا که گوسفند یا بز رو درسته داخل پوست می اندازند و بعد درون یه تنور کاملا تفتیده شده به صورت معلق آویزان میکنند و بعد به حالت دم کردن در تنور رو میبندند و بعد از کمتر از نیم ساعت کاملا گوشت مغز پز شده و آبدار میشود و بی اندازه لذیذ است. امروزه فقط معدودی از بلوچ ها و چند خانواده قدیمی در بیرجند این نوع غذا را طبخ میکنند)درست میکنیم. تازه فلفل هم خورده خوشمزه تر هم میشه! کم کم پدرم کوتاه آمد و البته با خوراندن مقداری دوغ به بز اون رو هم ریکاوری کردیم و از تنور نجاتش دادیم…

چند روزی از ماجرا گذشت و من از اتفاق اونروز همچنان متاثر بودم و خودم رو به خاطر اون جهالت سرزنش میکردم.و پدر بزرگ که کاملا متوجه این موضوع شده بود دائما داشت به طرق مختلف از دلم درمی آورد . یه روز با اهل خانه توی ایوان داشتیم هسته زرد آلو در می آوردیم تا از اونها برگه درست کنیم . پدر بزرگ آمد و یک راست آمد کنارم نشست و کمی سر به سرم گذاشت و بعد گفت :«مد عیسی(محمد عیسی) فردا می خواد بره به اشکار بهش گفتم تو رو هم با خودش ببره،میری؟» واقعا تیر پدر بزرگ به هدف خورد.اون میدونست که چقدر به شکار علاقه دارم. اونقدر ذوق کرده بودم که نگو…مد عیسی رو میشناختم .همه همیشه از اون تعریف میکردند و خیلی آدم بد اخلاقی هم بود، از اون آدم هایی بود که عادت نداشت کسی رو با خودش به شکار ببره. اینبار هم می دونستم چون پدر بزرگم ازش خواسته بود، با اینکه منو با خودش ببره موافقت کرده بود . پدرم هم با اون زیاد شکار رفته بود و بهمین خاطر می دونستم که شکارچی ماهری هست. بهر جهت سرتان را درد نمی آورم . بار و بنه را شب بستم و توی توبره گذاشتم. مادربزرگم کلی خرت و پرت برام اماده کرد ه بود اما پدر بزرگم همش رو کنار گذاشت و فقط کمی نان و یک مشکوله (مشک کوچک که از پوست بزغاله درست می شود) که داخلش کره و دوغ بود رو برام کنار گذاشت و رو به مادر بزرگم کرد و گفت :دختر بچه که نیس! کسی که به اشکار میره فقط باید نان ببره! و خلاصه حوالی سحر بیدار شدم ،توی ایوان بالاخانه خوابیده بودم(یاد صفای اون دوران بخیر) پایین آمدم و پدر بزرگ هم توی راهرو بود با هم از در دالانه دار طویله که به حیاط باز میشد به طویله رفتیم. ما دو تا اسب داشتیم یکی یه اسب کوتاه قد و خپل بود که خیلی اسب شل و ولی بود اصلا راه نمیرفت و بیشتر مال زنها بود و در عین حال گاهی چموشی هایی هم میکرد و اسمش فلفلی بود. اسب دیگر ما که اسب خود پدر بزرگ بود یک اسب با بدن کشیده و دست و پای بلند بود و تمام مشکی و جلوی سینه اش به رنگ سبز دیده میشد و بهمین خاطر اسمش «سوز» بود. اسب بسیار با شعوری بود و در این خصوص باید عرض کنم که روزی با دوستان در تفرج بودیم و تگرگ و باران شدید گرفت و آب از شیله ها راه افتاد و زمین خیس شد . گداری پیش رو بود که اسب هیچ کس نتوانست تا نیمه آن گدار هم برود و همه مجبور به تغییر مسیر شدند. اما من با سوز همان گدار را رفتم و آنقدر فهمیده بود که هر جا من پایم را روی زمین میگذاشتم اون هم سمش رو دقیقا روی همون میگذاشت. خلاصه رفتم سراغ زین که اونو روی سوز بگذارم که پدر بزرگ مانع شد و گفت : این زین نه! و بعد یه زین پارچه ای _نمدی ساده آورد و گفت توی این ده فقط من روی زین قُر دار(زین اصلی چوب و چرم) می نشینم و اگر توی روی این زین بروی مد عیسی که از تو بزرگتر هست شاید فکر کند تو می خواهی به او بی احترامی کنی و بدش بیاید! به همین خاطر یه زین معمولی مثل مال خودش ببر تا مشکلی پیش نیاد. پیرمرد همیشه توی این مسائل حساس بود و دائم این بیت شعر رو برامون می خوند«چنان با نیک و بد سر کن که بعد از مردنت عرفی…مسلمانت به زمزم شوید و هندو بسوزاند»

من هم زین معمولی رو روی گرده سوز گذاشته و توبره به پشت اسب رو از در دیگه طویله که رو به بیرون خانه باز میشد بردمش بیرون. آب قنات از مظهر تا استخر فاصله ای رو طی میکنه که از داخل خانه ما میگذره و بعد از جلوی در ورودی به سمت کوچه باغ و استخر سرازیر میشه . سوز رو در جلوی در حیاط نزدیک جو بردم تا آب بخوره . پدر بزرگم قدغن کرده بود که اسبها و خر ها رو توی ظرف آب بدیم تا بد عادت نشوند و از توی جوی هم آب بخورند . بخاطر همین مالهای ما همه جا راحت آب میخوردند . سوز روآب داده و به سمت ده که زیر دست خانه ما بود حرکت کردم و توی کوچه باغها چندی حرکت کرده تا به سمت کشمان (مزارع)رسیدم. مد عیسی با اون مندیل سفید رنگ سوار بر اسب بور رنگش توی آخرین خرمن ده بود . هوا سفید شده بود …به سمتش رفتم . و تقریبا تا 4 متری اسبم رو بردم. سلام کردم …جواب داد و نگاهی به من انداخت و بعد سر اسبش رو کج کرد و جلو افتاد .تفنگ سر پرش که بر روی شانه اش حمایل بود با حرکت یورتمه وار اسبش از پشتش مرتب کنده میشد . با فاصله حدود 30 متری پشت سرش می رفتم. می دانستم سوز عادت نداشت پشت اسب دیگه ای برود به همین خاطر افسارش رو شل نمیکردم. کم کم به ماهورهای کوهستان رسیدیم. قسمتی از کوهها رو میشناختم و بعضی ها هم زمین های دیم خودمان بود اما حدودش را نمی دانستم . بالاخره وارد دهنه ای شدیم و از لای کوههایی که مرتب قد میکشیدند به سمت ناف کوهستان رفتیم . یک نی زار که ما به اونها النگ (ALANG) میگیم توی تقاطع شیله ها بود که در حاشیه اش چند درخت پده(PEDEH)که نوعی درخت بید است وجود داشت . مد عیسی پای درخت اسبش را بست من هم از اسب پیاده شدم و طناب بلند تری که مخصوص چرای اسب بود رو به حلقه بیرونی آبخوری وصل کردم و سر دیگرش رو به درخت پده بستم .زین اسب رو برداشته و مد عیسی جلو افتاد و من هم پشت سرش . با یه فاصله و با وسواس و احتیاط فراوان پشت سرش قدم برمی داشتم. کوه را دور زده و مد عیسی باد گرفت و توی تاج قله صبحانه خوردیم . بعد یال پایین روی کوه رو ادامه دادیم . دوربین نداشتیم . مد عیسی محل شکار ها رو بلد بود . چند شیله را بالا و پایین کردیم . مد عیسی سینه مال از نوک یه تپه بالا خزید و جلویش را دید زد . بعد برگشت و بدون اینکه به من چیزی بگه جلو افتاد و من هم بدنبالش… در حین حرکت شش دانگ حواسم جمع بود و اطرافم رو به دقت نگاه میکردم . به ناگاه چند وحش را توی یه سیاه ریگی دیدم .سریع خود را به مد عیسی رسانده وبه او گفتم. اما زحمت نگاه کردن هم به خودش نداد و تنها گفت: چیز بدرد خوری تویشان نیست.و مسیرش را ادامه داد من هم در حالی که نگاهم به شکار ها بود او را فالو می کردم . چند کوه را راه رفتیم بالا خره در ته یک شیله چند تا قوچ رو به من نشون داد .مجدد باد چاق کردیم و خود را در مسیر مستقر کردیم . و کوتاهی کلام من توی جرز لاشه سنگها در حالت دراز کش مانده بودم و مد عیسی هم خود را به سر تیر رساند و تقریبا 50 متری به شکار ها نزدیک کرد . زمان انگار متوقف شده بود… بالاخره پس از انتظاری کشنده صدای توپششش تفنگ بلند شد و گلوله جلوی دستهای قوچ به زمین نشست و گرد و خاک کرد و شکارها گریختند . از محل اختفا بیرون امده و به سمت مد عیسی رفتم . ناراحت و عصبانی تر از گذشته بود . من میترسیدم این اتفاق را از چشم من ببیند . چون مردم قدیمی خیلی روی این مسائل حساس بودند . و برایشان آدم های خوش اشکار و بد اشکار معنی داشت. اما مد عیسی لب گشود و گفت مدتی شده که تفنگش بی خیر شده و تیرش خطا میرود . مجدد تفنگ را پر کرد و باز در توی کوهستان به راه افتادیم . نهار خوردیم و عصر همچنان رد میزدیم . یک چشمه جلویمان بود . به سمتش رفتیم . مد عیسی اطراف چشمه را نگاه کرد و ردها رو وارسی کرد . من هم اون موقع رد شکار رو از گوسفند اهلی تمایز میدادم . مد عیسی رو به من کرد و گفت یه قوچ بزرگ تویشان بوده . فورا از دهنم پرید که از کجا معلوم؟ شاید میش بزرگی باشد! نگاه غضب آلودی به من کرد که دلم از جایش کنده شد و بعد گفت خوب نگاه کن! به ردی که نشان داده بود دقیق شدم اما هنوز توی کتم نمیرفت کجای این نوشته که این قوچ است! مد عیسی گفت : اون دو تا تار مو که توی رد مونده رو میبینی ؟ دیدم راست میگه دو تا تار مو داخل رد هست. گفت ؛معلوم میشه قوچ بوده چون وقتی خواسته آب بخوره ریشش رو لگد کرده و دو تار مو از ریشش کنده شده و جای رد سمش تو گل مونده و چون تمام موسفیده و کمی جلوی سمها جراحت پیدا کرده و از هم جدا شده یعنی قوچ پیری هست! وای خدای من…اینجا بود که به قول معروف دو هزاریم جا افتاد و فهمیدم این تعریفایی که از مد عیسی میکنند الکی نیست. گفتم الان کجا رفتن؟ با انگشت دماغه ای رو نشونم داد و گفت حتما اونجا هستند. منم گفتم پس تا دیر نشده بریم. که مد عیسی جواب داد نخیر! اونها الان ما رو دیدن باید فردا صبح از جای دیگه بریم سراغشون و این شد که به سمت اسبها رفتیم. غروب به اسبها رسیدیم .مد عیسی گفت من امشب میروم قله پشت باغ شما، تو برو به ده تفنگ پدر بزرگت را بگیر وبگو خودش برات پرش کنه و روز هنوز نزده روی قله باغ باش تا از اونجا بریم سراغشون.سوز رو آماده کردم و راهی شدم . هوا تاریک بود اما سوز راه رو بلد بود و خیالم راحت بود و بهمین خاطر افسارش رو شل کردم و به تاخت به راه افتادیم . چندی نگذشت که به ده رسیدم . سوز رو اول بردم توی طویله و خودم از در دالانه دار آمدم توی حیاط. زنها کنار جوی آب میوه ها رو سامان میدادند. توی ایوان گرد سوزها و لامپاها می سوختند و عده ای استراحت میکردند . کف حیاط پر بود از خربزه و هندوانه هایی که مناره وار چیده شده بودند.دست و رویی شسته و به سراغ پدر بزرگ رفته و یک نفس سیر تا پیاز ماجرا رو گفتم . پیر مرد لبخندی زد و استکان چایی جلویم گذاشت و گفت:«صد بار کنی بیگار…یک بار کنی اشکار»قضیه تفنگ رو هم گفتم . بعد از شام پدر بزرگم غلامی رو صدا زد،غلامی در خانه ما زندگی می کرد و به پدر بزرگم کمک می کرد و همسن پدرم بود. اون دوران اکثرا توی هر خونه ای یکی دو تا خانواده مثل غلامی بودند. غلامی هم اسمش بود و هم فامیلش ،شکار هم بلد بود و الفت زیادی با خانواده ما داشت. الان همچنان با نوه ها و فرزندان او در ارتباطم . خوشبختانه هم فرزندانش و هم نوه هایش تحصیل کرده هستند و انسانهای محترمی هستند .غلامی تفنگ و کیسه مصالحش(مهمات) رو آورد . اون موقع اکثرا تفنگهای استاسنی(همان حسن موسی) داشتند که مقطع لولشان چهار ضلعی یا 6 ضلعی بود به همین جهت به آنها 4پر یا 6پر می گفتند.و خانهای این تفنگها هم کاملا استاندارد نبود و عمق شیارها فرق می کرد . تفنگ پدربزرگم مقطع 8 ضلعی داشت و مارکش رخ دار بود . و نقش و نگاری هم دو طرف لول بود . استاد جلیل فرخ نژاد اسم پدر بزرگم رو زیر گلوی تفنگ حک کرده بود. غلامی و پدر بزرگ تفنگ رو سنگ پر کردن و بعد یه تیکه نمد روی پستانک گذاشتند و چکش رو خوابوندند و تسمه چکش رو هم بستند . چون هم باروت از دم تفنگ نریزه و هم موقع اسب سواری بر اثر اصطکاک اهن به آهن تفنگ آتش نخورد . روز بعد مجدد عازم شدم و یک نفس تا باغ تاختم . اسب را داخل آغل سنگی بزرگی که جلوی باغ بود ول کرده و تفنگ بدست از فله رفیع باغ بالا رفتم. هنوز هوا تاریک تاریک بود.به نوک کوه رفتم جانب شرق قرمز شده بود . در تجار نوک کوه میرفتم در قاف کوه مد عیسی نشسته بود . هن وهن کنان به سمتش رفتم . سلام و علیکی کردم. گفت: معلوم می شود پسر که هستی!خوب به موقع آمدی. یک استکان فلزی جلویم گذاشت و از گداجوش مسی اش که روی زغالهای نیمه سوخته بود داخلش را مملو از چای کرد . خستگی که در کردیم به راه افتادیم و بعد توی یک دهنه مستقر شدیم . هوا که خوب روشن شد چند قوچ دیده شدند که روی لبه یک کرت ایستاده بودند . ساعتی این پا و ان پا کردند تا اینکه بالاخره همه با هم ته کرت رفتند و ما هم به سمتشان رفتیم . عددش را به خاطر ندارم اما 10 تایی بودند . اینبار نخی نامرئی مرا دنبال مد عیسی می کشاند و به فاصله یک قدم دنبالش می رفتم و شاید دلیلش آن تفنگی بود که در دستان مدعیسی بود . از تپه ای که مشرف به کرت بود دولا دولا بالا می رفتیم . لحظه ای متوجه شدم که مد عیسی تفنگ را به حالت نشانه گیری گرفت و چکش را کشید . قبلا چاشنی گذاشته بود. بعد به سرعت صدای گومبس تفنگ بلند شد… باد مستقیم دود تفنگ روتوی دماغ من هدایت کرد و ته شاخک های بینی ام رو سوخت. دسته قوچ از همان طریقه ای که پایین آمده بودند بالا رفتند. گفتم:نخورد؟ باز با همان نگاه غضب آلودش به من نگاه کرد و گفت :( پس او چنه که داره اونجه گل مخوره) یعنی پس اون چیه که داره اونجا غلت میزنه!

سرم رو بالا آوردم و یک قوچ شاخ پیچیده رو دیدم که روی زمین خر خر میکرد .آدرنالیم خونم بالا رفته بود . عجب قوچی…یادش بخیر

خدا همه آنهایی که آن روزگار بودند و حال نیستند را بیامرزد و غریق و قرین رحمتشان کند.

قهقرا

2011-09-20T06:47:00.001-07:00

با سلام

حدود دو سال پیش با چند تن از دوستان در فصل بهار به یکی از دشتهای اطراف بیرجند رفتیم تا ازطبیعت زیبای بهار و لاله زارهای وسیع دشت لذت ببریم . در محل مناسبی مستقر شدیم و کمپ کردیم . هنوز مشغول پایین آوردن وسائل از داخل ماشینها بودیم که یک ماشین به سمت ما نزدیک شد و لوله تفنگی که از پنجره اش بیرون بود به چشم ما آمد . و بعد صدای شلیکی بلند شد ... جوانی از ماشین بیرون پرید و از لای بوته ها و گلهای رنگارنگ لاله ُُ،لاشه یک شانه به سر را که تقریبا چیزی ازش باقی نمونده بود رو بیرون آورد و دوستش نیز از ماشین بیرون اومده و اونو تو دستاشون دست بدست میکردند . بعد هم با اون عکس انداخته! و لاشه بی جانش رو توی یک بوته قیچ انداختند و سوار ماشین شده و رفتند ... یکی از دوستان گفت:« در این روزگاری که امثال اینها تفنگ بدست شده اند همان بهتر که تفنگها را بندازیم گوشه کمد تا بپوسن»

یکی از دوستان تصاویری از کشتار و شکنجه یک ماده خرس و دو توله اش رو برام ایمیل کرد که حقیقتا منقلب شدم و نتونستم جلوی بغض خودم رو بگیرم...

بارها توی بیمارستان دیده بودم که مادرانی پس از دست دادن فرزندشون چطور سنگهای کف راهروها رو چنگ میزنن و به سر و بدن خودشون میزنن و بارها نیز دیده ام که فرزندانی تن بی جان والدینشون رو بغل میکنن ... آیا این توله ها به اندازه فرزندان من و شما نسبت به مادرشون وابستگی نداشتند؟

سيرابي با طعم پرتغال!

2011-08-08T23:51:00.000-07:00

چون قمریان در کوهسار،چون کبک در فصل بهار

ازشوق آن زیبا نگار، من «هو» زنان « یا هو» زنم

گشتم بسی من دلفکار، جان را به تو سازم نثا ر

ای شافع روز شمار، من «هو» زنان «یا هو» زنم

من عاشق زار توام، از جان خریدار توام

شیدای رخسار توام،من «هو» زنم «یا هو» زنم

با سلام خدمت دوستان و همراهان عزیز

برام نوشتن خاطرات توی وبلاگ بهانه ای شده که هرز چندگاهی سری به دفتر خاطراتم بزنم و سیری در گذشته ای که لای میله های حروف زندانی کردم بزنم و تلنباری از جزئیات و کلیات ماوقع رو که غنوده در حافظه ام خاک میخورن رو بیدار کرده و کنار هم بچینم و باز انگار مجدد اون وقایع مثل یه فلاش بک جلوی چشمام ظاهر بشه. براتون خاطره ای نچندان قدیمی مینویسم امید دارم مقبول حضورتان بیفتد؛

شهریور ماه سال 80 بود و من هم مثل هر شکارچی دیگری در اون ایام به تب شکار مبتلا شده بودم لکن مشغله های ریز و درشت زندگانی حتی چند ساعت وقت آزاد رو در اختیارم نمی گذاشت و دوستان روزی نبود که منو دعوت به شکار نکنن و اما من علی رغم میل باطنی نمی تونستم باهاشون برم. بالاخره به طور شگفت آوری در اوج هفته کاری 2 روز مجال برام فراهم شد که به همین خاطراز خوشحالی سر از پا نمی شناختم مضاف بر اینکه یک ماهی می شد که نتونسته بودم اونطور که باید و شاید سری به کوه و صحرا بزنم. با محمد کل که رفیق پایه و ثابت شکارم بوده و هست و معرف حضور دوستان نیز میباشد تماس گرفتم و خوشبختانه محمد هم با بالا و پایین کردن برنامه های کاری اش توانست برای آن دو روز وقتشو خالی کنه . پس قرار و مدارها رو گذاشته و بی صبرانه منتظر وقت موعود بودم. شب به خانه رفته و دستی به سر و گوش ماشین شکار کشیدم که یه ماهی میشد حتی استارت هم نخورده بود و بعد هم جمع و جور کردن مختصر وسائل و خرت و پرت های شکار ، خلاصه کلام ساعت چهار و ربع صبح لباسهایی که هنوز بوی دود اون نپریده بود، رو به تن کرده و از خانه بیرون زدم . با محمد ساعت چهار و نیم قرار گذاشته بودم و از آنجایی که بیرجند شهر کوچکیست و نیم ساعته میشود از یه گوشه اون به گوشه دیگه رفت منهم راس چهار و نیم روبروی خونه محمد رسیدم و هنوز داشتم سر و ته میکردم که محمد از پشت در حیاط بیرون اومد و در حالیکه تفنگ در یه دستش و توبره وسایلش هم توی اون یکی بود به سمت ماشین اومد . همیشه در طی این بیست و چند سالی که با اون شکار میرم آدم آن تایمی بوده و نه توی کوه و نه موقع حرکت بدقولی توی کارش نیست . خوشحال و پر انرژی حرکت کردیم و بعد از چندی توی خاکی پیچیدیم. وانت تویوتای دو کابین 92 که عادت داشت توی خاکی عقربه کیلومتر شمارش از کمند اعداد فرار کند در سینه کش جاده خاکی با اینکه پدال گاز به کف اتاق چسبیده بود از 140 بالا نمیکرد و سفیدی باریک جاده رو که در کنتراستی جالب با سیاهی شب دیده میشد رو چاک زده و به جلو میرفتیم. سالیان سال در این شکارگاه به شکار رفته بودم و کوهستان را بهتر از کف دستم میشناختم. هنوز هوا تاریک بود که به پای کوه رسیدیم .

سریع وسایل رو برداشته و به سمت کوه حرکت کردیم . با توجه به وضعیت باد مسیری رو انتخاب کرده بودیم که می بایست از 5 قله رد میشدیم و در گذرهای مربوطه مابین آنها را پاک می کردیم. به کمر کش قله اول که رسیدیم خورشید آرام آرام به قول منوچهری مثل کله دزدی که از مکمن بیرون بیاید از لای کنگره کوهها و از دور دست بیرون خزید و هوا را لحظه به لحظه روشن میکرد . من مشغول محیا کردن چای و صبحانه شدم و محمد کل هم دامنه های نزدیکمان را که در نور کم قابل روئیت بود را دوربین میکشید . صبحانه ما از ترکیب کمی روغن زرد با شیره انگور(که همش جزء فارم پروداکت خودمون بود) و چای گداجوش تشکیل شده بود. صبحانه خورده و هوا که کاملا روشن شد مجدد دامنه دیدمان و بخصوص ارتفاعات دورتر ( بقول شکارچیان تهرانی آسمان گدار) را پاک کردیم و به سمت گذرگاه اصلی کوه اول حرکت کردیم. هوا عالی بود و نه توی لباسها گرما میخوردیم و نه سردمان میشد. در گذرگاه مستقر شده و دونفری سنگ به سنگ و بوته به بوته دامنه دیدمان را دوربین کردیم . کبک و تیهو های منطقه به جنب و جوش افتاده بودند و دسته دسته توی شیله ها دیده میشدند. دامنه دست چپمان را پاک کرده و مجدد نوک ارتفاعات را به سرعت دوربین کرده و چون چیزی نبود توانستیم به گذر بعدی که کمتر از 100 متر با اولی فاصله داشت جابجا بشیم و دامنه های دست راستمان را هم دوربین بکشیم. گذر دوم رو هم پاک کرده و مابین قله دوم و سوم در گذر اصلی، در دامنه رو به جنوب کوهستان مستقر شدیم و لاخ سنگهای سر به فلک کشیده را دید میزدیم . در لای جرز سنگهای کوه رد آبشار فصلی را به پایین دنبال میکردیم که در حوضچه ماقبل آخر یه گله بزینه هویدا شدند…

باد عالی و ما هم در مافوقشان بودیم . پس بی تردید بلافاصله پس از پاک کردن مسیر حرکتمان به سمتشان رفتیم. ما از بالای آبشار توی شکاف رفته و در امتداد آن پایین آمدیم . تقریبا تا 150 متری شکارها آمدیم و روی لبه سنگی مابین زمین و آسمان مستقر شدیم تا شکارها رو برانداز کنیم. بزغاله ها هنوز از مادرهاشون جدا نشده بودند و دور و بر مادرهاشون مشخص بودند . هر چه بدنبال تکه سر گشتیم چیزی ندیدیم و فقط یه بَخته تویشان بود. کمر شکن آمریکایی تک لول رو برداشته و به تنهایی با احتیاط از دره پایین رفتم. به پله فوقانی بالای سر شکارها رسیدم که نهایتا 40 متر باهاشون فاصله داشت. لول تفنگ رو وارسی کردم که مسدود نشده باشه . بعد آرام سرک کشیدم . گله رو نگاه کردم . بعد هم به بخته جوانی که کافی بود انگشتم اندکی روی ماشه فشار وارد میکرد تا به صخره ها میچسبید... اصلا چاق به نظر نمیرسید و مضاف بر اینکه جوان هم بود و میشد حدس زد برای جمع کردن همین گله چقدر زحمت کشیده و پوزه ریش سفیدها رو به خاک مالیده. دوستان شکارچی و طبیعتگرد حتما صحنه مبارزه تکه ها رو دیدند . تکه ها خودشون رو روی پاهاشون بلند میکنند و شاخهاشون رو به فرم شمشیر زنی به هم میکوبند و این بر خلاف قوچهاست که اکثرا از روبرو به هم شاخ میزنند …

به هر جهت در آن لحظه عوض اینکه ماشه را بچکانم انگشت روی ضامن کشیدم و عقب رفتم و به سمت بالای آبشار مسیر آمده را دست خالی برگشتم و پیش محمد رفتم. محمد جریان رو پرسید.گفتم چیز بدرد خوری نیس. و پیشنهاد دادم اینها رو همینجا ول کنیم و الباقی کوهستان رو هم بریم. اگر چیز بهتری دیدیم که چه بهتر و اگر نه که بر میگردیم و همینها رو پیدا میکنیم و همون بخته رو میزنیم. محمد هم قبول کرد و مجدد صخره های صعب العبور رو که پایین آمده بودیم رو بالا رفتیم. محمد جلو بالا میرفت و من از پشت سر، یه سنگ زیرپای محمد شل شد و خواست سقوط کنه که من به سرعت پامو روش گذاشتم تا از سقوطش جلوگیری کنم اما اون یکی پام سر خورد و کلی سنگ و سنگریزه از زیرش به ته دره سرازیر شد و همه شکار ها رو فراری داد… با حسرت و افسوس شکارهای از آب نمک گریخته را نظاره کردیم و مسیرمان را ادامه دادیم . بعد از لای دره های پیچ در پیچ به سمت شیب قله سوم در حرکت بودیم که ناگهان یه قوچ که مشغول خوردن برگهای درختان بنه کوهی بود ما رو غافل گیر کرد و در امتداد همان دره ای که ما داخلش بودیم به سمت بالا رفت و منم فی الفور تفنگ رو به سمتش بردم اما نمیدانم چه مرگم شده بود که نتوانستم شلیک کنم و قوچ از دامنه دید خارج شد…محمد که به هوای من بدون هیچ واکنشی تنها ناظر ماوقع بود... از این اتفاق پکر شده بود و به من گفت: نکنه دیشب نخوابیدی؟قوچ مفت رو فراری دادی! خودم هم گیج شده بودم . منی که بارها در دامنه تیر اندازی بسیار کمتر از این موفق به شکار شده بودم اینبار مفت و مسلم شکار رو از دست دادم. حرصم در آمده بود …با خودم میگفتم این دیگر یعنی چه؟ در ذهنم پاسخ میدادم شاید به خاطر اینکه مدتی از آخرین تیر اندازی که کرده بودم میگذشت اینطور ناشیانه عمل کردم. اما دیگر افسوس فایده ای نداشت.

مسیر را ادامه دادیم و خودمان را به بالای قله رساندیم . چند تیغه کوه به صورت موازی هم در سمت چپمان بود که به تدریج از بالا به پایین ارتفاع هرکدام کم میشد. مشغول دوربین کشیدن بودیم که شاخهای تکه ای در لای سنگها دامنه رو به شمال تیغه سوم(با احتساب تیغه ای که رویش مستقر بودیم) توجهم رو به خودش جلب کرد. با آرنج ضربه ای به محمد که کنارم دراز کشیده بود و مشغول دوربین کردن بود زدم و محل تکه رو بهش نشون دادم. محمد خوشحال شدو مشغول سیاحت تکه که توی سوراخ طاقچه مانندی چپیده بود.دامنه دیدمان و اطراف تکه را بدقت کند و کاو کردیم و اثری از شکار دیگری نبود. محمد گفت می خوای چه کار کنیم؟ با دوربین نگاهی به علفهای گرواش(دم اسبی) تیغه دوم زیر دستمان کردم و ملتفت شدم که انگار توی باد پیچی هست . به محمد گفتم که با این اوصاف ما نمی تونیم سراغش بریم .بنظرم کمی صبر کنیم و وقتی مطمئن شدیم که تنهاست صداش بزنیم تا خودش بیاد پیش ما !محمد گفت نظر خوبیه اما این تکه به این بزرگی بعیده که تنها باشه ، احتمالا ته شیله زیر تیغه که ما نسبت به اون دید نداریم واسه خودش یه گله داره…به هر حال ما چاره ای جز صبر کردن نداشتیم . همانجا توی آفتاب دراز کش یه ساعتی بودیم . حوالی ساعت 11 که خورشید خوب بالا آمده بود و سایه های کوه از بین رفت تکه از جاش بلند شد و انگار می خواست به دامنه پشتی تیغه سوم بره . به محمد گفتم این حتما تنهاست چون اگر بز داشت بعید بود که توی این وقت سال اینقدر ریلکس عمل کنه.
محمد یه گلوله زنی 5 تیر کالیبر 45 روسی آورده بود . تفنگ رو از محمد گرفتم و لولش رو خالی کردم و اونو سمبه کشیدم و تمیز کردم و بعد چند مرتبه گلن کشیدم که مطمئن شم اگر لازم بشه چند تیر بیندازیم خوب کار میکنه و بعد یه فشنگ انداختم توی لول و ضامن گلگدن رو خوابوندم . به محمد گفتم هر چه بادا باد …غار می کنم_غار کردن اصطلاحی است که در واقع به تقلید کردن صدای شکار در فصل قوچ دو گفته میشود که برای شکارهایی که تنها هستند کاربرد دارد_در حالی که با دوربین مشغول سیاحت خرامیدن تکه روی لبه تیغه سوم بودم آرام و خفیف صدای بععععع مانندی رو ایجاد کردم . تکه سر جاش ایستاد و سرش رو طرف ما چرخوند . کمی معطل نگهش داشتم و مجدد همون صدا رو اندکی بلند تر تکرار کردم . گوشهایش را بلند کرد و اونهم جواب داد . مجدد تکرار کردم و اینبار محمد کل دو تا ریگ به اندازه تیله رو از صخره ای که رویش مستقر بودیم سرازیر کرد_اینهم یکی از روشهای جلب شکار در فصل قوچ دو است_ که به محض بلند شدن صدای سنگها تکه به سمت ته دامنه روبروی تیغه شروع به دویدن کرد. محمد سفارش کرد که تا روی لبه رسید بهش امان ندم. تکه بع بع کنان روی لبه تیغه دوم که از محل استقرار ما نهایتا 200 متر فاصله داشت ظاهر شد و به سمت ما سینه داده بود … چند قدمی این پا و اون پا کرد . من آرنج دست چپم رو روی زمین گذاشته بودم و تفنگ رو به دست چپ تکیه داده بودم . تکه سر و صدا میکرد اما انگار نمی خواست پائین تر بیاد و راست مگسه تفنگ قرار بگیره .قنداق تفنگ به زمین رسیده بود اما تکه توی نظر نمی آمد .تکه یکهو انگار بو برده باشد سر و ته کرد و قدم زنان دوباره به سمت لبه تیغه میرفت… غیظم گرفت … با خودم گفتم اینم میخواد مثل قوچ مفت مفت در بره… بی خیال نشانه گیری با تکیه گاه شدم و سریع از حالت دراز کش به حالت نشسته در آمدم و لحظه ای تکه هم از حضور من مطمئن شد و منهم بغل دستش رو توی نشانه رو گذاشتم و در حالی که هنوز قدم میزد و فرمان دویدن رو مغزش صادر نکرده بود ماشه کارابین زیر انگشتم خالی شد و تکه روی زمین نشست …مجدد بلند شد و چند قدمی رفت که محمد گفت: بزن…بزن …یکی دیگه… گفتم نمی خواد ، اونجایی که باس می خورد ، خورده… و همینم شد و قدمی به لبه تیغه مانده تکه دو باره خسبید . به سمتش رفتیم . اینقدر مغرور بود که هنوز کله اش رو روی زمین ولو نکرده بود . دوربین رو از توبره بیرون آورده و عکسی انداختم . محمد شاخهایش را گرفت و کارد رو زیر گلوش گذاشت و… توی 8 سال و نسبت به هیکلش خوب چاق بود . تکه رو تا پای چشمه آورده و جگرش رو به سیخ کشیدیم . اما ظاهرا این نصف روز کوهنوردی ما رو اغنا نمیکرد پس بنا شد که شب رو هم در کوه بمانیم . آبادی متروکی در دامنه کوهستان بلد بودیم که یه کلبه قدیمی هم داشت و میشد با ماشین هم تا حوالیش رفت . پس خود را به ماشین رسانده و به سمت همانجا حرکت کردیم . کلبه رو تر و تمیز کردیم و وسایلمون رو توش چیدیم . کلبه نهایتا 6 متری با دیوارهای سنگی و داخلش هم تمام کاه گل و مسقف با شاخ و برگ درختها و بوته های کوهی… و اجاقی هم در کنار در ورودی… به دلیل زیاده روی در نهار ، اصلا به فکر شام درست کردن هم نیفتادیم اما تصمیم گرفتیم برای صبح یه کله پاچه سیرابی درست کنیم .(محمد کل آشپزیش حرف نداره) شاخهای تکه رو اره کردیم موهایش رو با آتش حذف کرده و الخ… شب بود و دیگ کله پاچه و سیرابی ما روی اجاق قل قل می کرد و من و ممد هم در تاریکی پرتغال میخوردیم و پوستاشو توی اجاق می انداختیم…صبح که مشغول خوردن سیرابی ها شدیم . نگاهی به هم انداختیم و دو نفری گفتیم : مزه پرتغال نمیده؟؟؟ وای تازه فهمیدیم چه گلی کاشتیم.شب قبلش وقتی پوستهای پرتغال رو توی اجاق می انداختیم چند تایی از لای در نیمه باز دیگ به داخلش افتاده بود و پوستهای پرتغال مثل تیکه های شکمبه پخته شده بود… و اینهم ماجرایی بود که گذشت و خاطره شد

رفقای قدیم می دونن رسم ندارم عکس شکار بذارم .اما چه کنیم که جوانترها ازم میخوان اینکار رو بکنم و از اونجایی که بر حسب سی و خورده ای سال کار با جوانان به خلقیاتشون واقفم دلم نیومد خواستشون رو زمین بذارم .البت یه عکس آنالوگ بدرد نخور که باز اسکنم بشه که این حرفا رو هم نداشت.

در پناه حق

كلژدك هاي وا‍ژگون

2011-08-08T23:29:00.000-07:00

با سلام بر دوستان عزیز

امسال بیرجند با خشکسالی وحشتناکی دست و پنجه نرم می کند و کثرت قنوات یا خشکیده شدند و یا آنقدر کاهش دبی پیدا کرده اند که آبشان کفاف آبیاری مزارع را نمیکند اما متاسفانه برداشت آب ازچاهها و بهتر بگویم به یغما بردن آب از این طریق همچنان شبانه روزی و بی وقفه انجام میشود و روزبه روز این ذخیره هزاران ساله که قطره قطره جمع شده دریا دریا به هدر می رود.
من هر ساله در بند های خاکی که در اطراف روستا دارم و زمستان با آب باران مشروب می شوند اقدام به کاشت جالیز خربزه و هندوانهـ که ما بهشون پالیز یا فالیزمیگیم ـمیکنم اما همانطور که حضور انورتان عارض شدم به دلیل خشک سالی امسال هیچکدام از آنها آب نخورده و از آنجایی که عادت به خوردن محصولات ارگانیک دارم انگار میوه های بازار از گلویم پایین نمی روند بهمین جهت اقدام به محیا کردن زمین کوچکی ازکشتزار های قنات کرده (کشمون) و با زدن از سهمیه آب درختها چند بوته ای خربزه و هندوانه کاشته ام که در تابستان از این دو محصول مستغنی باشم و بهانه ای هم بدستم بدهد که هر هفته به روستا رفته و به قول همسرم اونجا برای خودمون کولی بازی در بیاریم !
اما مشکل آب یکطرف و دیگر مصائب پروراندن محصول سمت دیگر! دربدو امر که سمپاشی برای جلوگیری از آفت زدن توسط آفات نسبتا میکروسکوپی وبعد هم سر وکله زدن با آفات ماکروسکوپی که سر دسته شان این کل‍ژدک ها (کلاغ زاغی) هستند . من نمی دانم این پرنده چطور بساط تولید مثل پر رونقی دارد که هر چه من اینها رومیکشم بازسال بعد انگار بیشتر میشن؟ حالا شما اینها رو با زاغی های دیگر ولایات ایران قیاس نفرمایید که آنقدر پر رو هستند که تا یک قدمیشان هم میشود بهشون نزدیک شد . کلژدک های منطقه ما از500 متری من هم فرار میکنند و همین چهار پنج تایی که اخیرا زدم هم با استمداد از لطایف الحیل تونستم شکارشون کنم . خوشبختانه با آویزان کردن لاشه کل‍‍ژدک ها بر سر یه چوب و داخل مزرعه تا مادامی که اون لاشه آثاری ازش باشه هیچ کلژدکی وارد اون منطقه نمیشه و منهم ازاین ترفند واسه درامان ماندن محصولاتم سالهاست که بهره میبرم.

هندوانه ای که کلژدک ها ازش نمونه برداری کردن!

کلژدک واژگون

انجیر های زرد... مورد علاقه من و کلژدک ها

میوه های کویری کوچک اما شیرین

گزینه ای دیگر از منوی غذای کلژدک ها

اینها گلابی زمستانی هستند که خیلی دیر میرسند و به علت داشتن پکتین بیشتر نسبت به ناک و گلابی های زرد سفت تر هستند.

آفتابگردان نماد زندگي

شبي در لانه چك چكي!

2011-07-12T20:37:00.000-07:00

وقت گل ترک می و جام که چه؟                                  دوری از یار گل اندام که چه؟


مجلس آراست گل توبه شکن                                        توبه از باده گلفام که چه؟

می پرستان همه در رقص و طرب                              گر گران جان نئی آرام که چه؟

سخن عشق مگو با زاهد                                               نکته خاص بر عام که چه؟

با سلام

سال 54 شمسی بود و اولین سالی که من استخدام شده بودم و آنموقع در تهران زندگی میکردم. دوست عزیزم حسین همیشه از شکار های خوب شمال خراسان تعریف می کرد. و کله چند تا از شکارهاشو هم دیده بودم. واقعا تکه های بزرگ و شاخ کلفتی بودند. وهمین حسابی منو هوایی کرده بود. قرار شده بود موقع صدور پروانه که شد برای شمال خراسان پروانه بگیریم . آنموقع علی رغم اینکه استان خراسان یکپارچه بود لکن شکاربانی برای مناطق مختلف پروانه های مخصوص به خود رو صادر می کرد. بالاخره پس از کلی برنامه ریزی و جلو و عقب کردن برنامه های کاری برای اول دی ماه پروانه گرفتیم .( در هر سال دو یا سه نوبت میشد پروانه گرفت) پروانه شکار برای منطقه دره سیستان در ارتفاعات هزار مسجد به مدت یه هفته اعتبار داشت و با هر پروانه میشد دو لاشه اعم از قوچ و میش،بز و تکه و یا خرس و پلنگ رو شکار کرد. جوانتر ها شاید تعجب کنند که چطور در گذشته برای خرس و پلنگ پروانه صادر میشده.؟ حیواناتی مثل پلنگ از آنجایی که در قلمرو خاص زندگی میکنند در صورتی که جمعیتشان بالاتر از وسعت منطقه باشد ناچارا به حواشی روی آورده و مشکل ساز می شوند که ذکر وضعیت شکار ها در آن ایام برای جوانان شاید باور نکردنی و برای قدیمی تر ها مثل من که اون ایام رو دیده بودند هم ملال آور باشه و بهمین جهت از خیرش میگذرم و به همین نکته اکتفا که عشایر و روستایی ها از دست هجمه های درندگان و حتی علفخواران به ستوه می آمدند.

راستش دقیقا یادم نمی آمد که قیمت پروانه چقدر بود ولی فکر کنم چیزی بین 50 تا 70 تومن (تک تومنی)! من اون موقع نزدیک 6 هزار تومن ماهی عایدی از بخش دولتی و خصوصی داشتم. و در همون ایام پیکان رو بین 12 تا 14 هزار تومن میدادن و چون در منطقه ما در همون ایام هم ،به پیکان ایراد می گرفتند و بدنه پیکان رو به حلب روغن نباتی قو! تعبیر می کردند کسی نمی خرید. و تویوتا کرونا سواری تازه آمده بود که حتی غربیلک فرمانش هم توی نایلون بود به قیمت 60000 تومن!

به هرجهت ما دو تا پروانه گرفتیم و قرار شد من از تهران بیام مشهد تا با حسین بریم به شکار. حالا یکی نبود بگوید این تب شکار چه کوفتی بود که حاضر بودیم در بین هفته کاری واسه سه روز اینهمه راه رو بریم و بیایم تا یه شکاری آیا بشه یا نشه . اون موقع یه سیمرغ داشتم که هم ماشین سواریم بود و هم با اون به شکار می رفتم و انصافا چند سالی که اونو داشتم ماشین خوبی بود و با همون آمدم مشهد و ظهر بود که به خانه حسین رسیدم . ساعتی استراحت کرده و نکردیم که وسایل رو توی ماشین چپاندیم و راهی شدیم. خوبی اونموقع این بود که لازم نبود با خودمان مامور شکاربانی یا همون محیط بانهای فعلی رو ببریم به همین دلیل با راحتی بیشتری میشد توی کوه تصمیم گیری کرد

به هر جهت از مسیر جاده کلات راهی شدیم و از سه راهی روستای کارده که الان سد کارده هم قبلش قرار داره زدیم به خاکی. ما مسیر رو ادامه دادیم تا دوراهی روستای گوش که یه دسته کبک از توی جاده رد شدند و نصفشون به دست راست توی رود پیچیدند و الباقی دوان دوان مسیر دامنه را پیش گرفتند. حسین که دو لول ایتالیایی مدل چخمافی اش رو آماده داشت سریع تفنگ رو بیرون داد و هنوز ماشین کاملا متوقف نشده بود که با دو شلیک پی در پی یه جفت کبک رو از دسته جدا کرد. سریع دو نفری از ماشین بیرون جستیم و من با آرژل تک لول انگلیسی چخماقی به سمت دامنه دویدم و حسین به ته کال سرازیر شد. دسته کبک رو که دوان دوان از لای سنگها بالا می رفتند رو دیده و در سر بالایی تا جایی که نفس داشتم دویدم تا نزدیک کنم و بعد از لای سنگها کله یه کبک که در حال بالا رفتن بود رو نشانه رفتم و فی الفور زدم که متوجه شدم افتاد. فشنگ بعد رو توی تفنگ گذاشتم و برای برداشتن کبک به سمتش رفتم که در این موقع صدای دو شلیک دیگر از پایین دستم آمد و به همین جهت سریع روی دو پا نشستم و دیدم یه دسته کبک به سمت جایی که من بودم در حال پرواز هستند و دارند نزدیک میشن. یکی از کبکها رو که پخمه تر از بقیه بود و خیلی موقع پریدن زور میزد رو نشونه رفتم و با بلند شدن صدای آرژل کبک سینه روی سینه کوه گذاشت… هر دو را برداشته و به سمت پایین رفتم و حسین هم با چهار تا کبک به من ملحق شد و هوا دیگر نزدیگ زرد روز بود. توی ماشین سوار شدیم و به سمت دو راهی گوش به ماریشک رفتیم . ازگوش به روستای خرکت که مقصد ما بود را اگر مال یا موتور می داشتیم میشد مستقیم از ته دره رفت اما جاده(جاده که چه عرض کنم طریقه راه) به سمت دست راست دره و روستای ماریشک می رفت و از اونجا باز باید به سمت خرکت می رفتیم . حد فاصل رود اصلی و راه ماریشک یه مرد روستایی که از اهالی گوش بود سوار بر قاطر داشت به ده میرفت . چون ما رو دید کنار جاده واستاد و ما هم توقف کردیم و سلام علیکی بینمان رد و بدل شد و آدم پخته ای به نظر میرسید. دو تا کبک از جلوی پا برداشتم و بهش دادم و گازو گرفتیم به سمت جاده ماریشک و بلغور. مردم این منطقه کثرتهم الاغ و قاطر داشتند و من در اونجا اسب ندیدم البت عشایر ساکن در همون منطقه که در زمستان توی دره سیستان و عرب چاه قشلاق می کنند همه اسب داشتند .به هر جهت به ماریشک که رسیدیم هوا به قدری تاریک شد که حاجت به روشن کردن چراغهای ماشین بود . بعد هم تا خرکت بدون توقف رفتیم و زیر ده توی چند خید ساچ(زمینی که داخلش چیزی کاشته نباشد)ماشین رو پارک کرده و بار و بندیل رو برداشتیم تا به خونه دوست حسین که اسمش اسماعیل بود بریم . تازه متوجه سردی هوا و نعمت بخاری گرم ماشین شدیم و تند و تند به سمت خانه های نسبتا پلکانی که سقفشان سٌرمی (چوبی) بود حرکت کردیم و بعد از چند دقیقه روبروی یک دره چوبی تک لنگه قرار گرفتیم. هر چه به دنبال در کوب و زنجیر یا دیگر ضمیمه ای روی در گشتیم چیزی پیدا نشد . با دست چند ضربه روی در زدیم اما در زمستان که همه توی هفت سوراخ قایم می شوند محال ممکن بود صدا به جایی برسد. چند لحظه ای صبر کردیم و بعد خودمان وارد شدیم و توی حیاط یاالله گویان چند مرتبه صاحب سرا را صدا زدیم بالاخره پرده ای انگار کنار رفت و مردی از پشتش بیرون خزید و اسم و رسم پرسید و در آن تاریکی چیزی معلوم نبود که حسین خودش را معرفی کرد لحظه ای بعد مرد حسین را در آغوش کشید و احوالپرسی گرمی با او کرد و من هم با او مصافحه کردم و بعد همان پرده را کنار زد که نور زردی از پشتش بیرون خزید و ما را به داخل آن فراخواند و وارد آن شدیم. اتاق کوچکی که دیوارهایش پر از طاقچه بود یه کرسی هم وسطش علم کرده بوند و در زاویه روبروی در زنی که طفلی رو در آغوش گرفته بود بلند شد و پس از سلام و علیکی ما رو دعوت کردند که توی کرسی برویم. و ما هم با کمال میل توی کرسی خزیدیم و آتش کرسی تند بود معلوم بود تازه عوض کرده اند. در بیرجند آنموقع توی روستاها با استفاده از کَتم (خاک کف آغل) آتش برای کرسی آماده می کردند که چون دیر دیر می سوخت از اول شب تا صبح دیگر حاجت به عوض کردن نداشت اما اگر خدای نکرده سرت را زیر لحاف کرسی می کردی دودش مثل کلروفرم عمل میکرد و وی آی پی تا اون دنیا تخته گاز می رفتی! اما اینها از کنده استفاده می کردند . گرد سوزی روی سینی ای که روی کرسی گذاشته بودند می سوخت و به همه جا نور می پاشید. کبکها رو به اسماعیل دادیم و خیلی خوشحال شد و همون گوشه اتاق مشغول پر کردن شد و گفت همینها رو واسه شام حاضر میکنم. زن بیرون از کرسی بچه اش را روی پاهایش می جنباند . ازش خواستم بچه را به من بدهد و نگاهی بهش انداختم . کودک خوش سیمایی بود . ازش پرسیدم دو ماهش هست؟ جواب مثبت داد. گفتم واکسنهایش را زده؟ ظاهرا نفهمید. مجدد پرسیدم مایه کوبی شده؟ زن گفت نه . زمستان مالاریچی ها(واکسیناتورهای سابق) نمی آیند. من و حسین کلی بهشان سفارش کردیم و تقریبا جفتشان متقاعد شدند که نوبه برگشت با ما بیایند مشهد تا کار واکسن بچه و گرفتن دفترچه سلامت اونو انجام بدن. اسمعیل کتری گنده ای که در حال قل قل کردن بود رو از روی چراغ نفتی برداشت و قابلمه کبکها رو روش گذاشت و بعد زنش دو تافنجان و نعلبکی که توی نعلبکی ها عکسی از جوانی شاه و فوزیه نقش بسته بود رو ازتوی صندوقچه ای بیرون آورد و برای ما توش چای ریخت . یه قوطی فلزی چای اونجا بود که سعی کردم نوشتشو بخونم و متوجه شدم رویش نوشته :چای شاه پسند (شاهسوند فعلی) . هنوز چای سرد نشده بود که صدای قیچ و قریچ پاشنه در حیاط بلند شد و بعد صدای یا اللهی هم آمد و مردی وارد خانه شد و پشت بندش کلی زن و مرد آمدند داخل طوری که داخل اتاقک جا نبود و زنها توی هم بقولی مسجد وار نشسته بودند. من و حسین متعجب بودیم و با خود خیال کردیم شاید اینها چون مارو دیدن که توی ده اومدیم واسه فضولی اومدن. خانه اسماعیل به خاطر نور چراغ دستی ها(فانوس) این میهمانان روشنتر شده بود . مردی کنار حسین نشسته بود که ظاهرا بزرگ ده بود . پالتوی بلند و کلاه بافتنی کثیفی هم به سر داشت وریشش هم بلند و شلخته بود اما نتوانسته بود لاغری صورتش را بپوشاند . چند مرد دیگر هم بودند و جوانتر می نمودند و درگوشه ای هم بچه ها مثل یک کلونی بچه موش توی هم خزیده بودند . زنها روبروی ما بودند و پچ پچ می کردند و زن اسماعیل استکانهاش را بیرون آورد و یکی یکی تویشان چای ریخت. مردی که ظاهرا بزرگترشان بود از حسین اسم و رسم و شغلمان را سوال کرد . من هم کمی خودم را توی کرسی جمع و جور کردم و منتظر بودم لا اقل از درد و مرضهای زنها بشنوم اما خوشبختانه این اتفاق نیقتاد . مرد برایمان از شکارها می گفت و از ماجراجویی های که در کوهستان داشته … چای اول را که خوردند انگار می خواستند فریضه ای را به جا بیاورند که همه به تکاپو افتادند و چندی بعد مرد و زن مشغول روشن کردن سیگار شدند . زن اسماعیل بشقابی که تویش مملو از سیگارهای دست پیچ بدون فیلتر بود را جلوی ما تعارف کرد ما هم گفتیم سیگاری نیستیم . زنها نگاهی به هم انداختند و شاید پوزخندی هم زدند . مرد ی که کنار حسین بود همانطور که از دو گوشه لبش مثل خروجی موتور جت دود سیگار خارج میشد رو به ما گفت: شما ها نمی دانید این سیگار چه خواصی دارد! چقدر در این زمستان مفید است! چقدر درد و مرضهای آدم را درمان میکند و غیره و غیره و غیره همینطور اباطیل بهم بافت . اول خواستم جوابش را بدهم اما دیدم در این جماعت حرفهای من بی ارزش تر یک تار مو در ریسمان است و سری تکان دادم و به آن طفل زیبا رو فکر میکردم که همسالانش در آن سوی دنیا از این هوای تمیز و سرشاز از اکسیژن زمستانی برای پرورش سلولهای مغزشان بهره میبرند و این بیچاره باید پس دود سیگار این جماعت را تحفه سلولهای وجودش بکند. مرد چای بعدی را سر کشید و از کنارش یک دو تار را برداشت که من موقع آمدنش متوجه آن نشده بودم. کمی خوشحال شدم که لا اقل اینجا مفت مفت از یه کنسرت اصیل بهره مند میشم. اما چشمتان روز بد نبیند همین که دهنش رو باز کرد این ذوق تازه منعقد شده در ذهنم سقط شد … مرد با لحجه کُرمنجی ابیات نامفهومی که خودش هم فکر کنم معنی اش را نمی دانست میخواند و به طور شلخته ای تار میزد و اصلا پرده ها رو رعایت نمیکرد. فکرم رفت به بیرجند و خانه پدر بزرگم . آنموقع ها از این شب نشینی ها در روستاها متداول بود . همیشه در روستای ما شبها خانه یکی که اکثرا از بزرگتر ها بود جمع میشدند و شعر می خواندند و یا گوش به حکایات میسپردند و بزرگترها یا شاهنامه می خواندند یا امیر ارسلان و یا ورقه و گلشاه و امثالهم و آنچنان مطنن و با انرژی جملات را ادا میکردند که هنوز زنگ صدایشان در گوشم هست. به هر حال این مرد آنقدر به این نعره زنی اش ادامه داد که صدای گریه بچه هم بلند شد . بعد برای خوردن چای بعدی کنسرتش را تعطیل کرد . من که می دانستم حسین نوازنده زبر دستی است با آرنج به حسین فشار آوردم و حالیش کردم که تار رو ازش بگیره . حسین خواسته رو با مرد درمیون گذاشت و اونم تار رو به حسین داد و حسین از کرسی بیرون خزید و کعب گنده و نامتقارن تار رو روی رانش گذاشت و مشغول سیاحت اون شد. روده های مربوط به پرده ای بم بقدری شل شده بود که بین سیم و چوب بازی میکرد. ناگاه متوجه شدم تمام اتاق ساکت و منتظر حسین هست که باسقلمه ای حالیش کردم . حسین زخمه ای به تار ناکوک زد و آنچنان نرم و زیبا ترنم نواختن رو آغاز کرد که مو به تن آدم سیخ میشد و منم جوگیر شدم و صدامو تو کله ام انداختم… ای لاله تو هم رنگ رخ یار منی ….ای غنچه تو چون دهان دلدار منی … بلبل به سر چشمه چکار آمده ای…یا تشنه شدی یا به شکار آمده ای… نی تشنه شدی نی به شکار آمده ای … دیوانه شدی دیدن یار آمده ای … والخ و همینطور طبق روال منطقه خودمان با تکرار یک بیت هر شعری را به دیگری وصله می انداختم . جماعت که به هیچ وجه انتظار چنین تراوشاتی رو از جانب ما نداشتند آثار تعجب در چهرشون هویدا بود اما کم کم آنها هم توی باغ خزیدند و هر جا دستی می طلبید و یا تکراری می خواست مضایقه نمی کردند . به هر حال شب طی شد و ما هم حضور اینها رو غنیمت دونسته و موضوع احتیاج داشتن به قاطر رو مطرح کردیم و دو قاطر قرار شد از اهالی بگیریم و یکی هم اسماعیل داشت. میهمانی تمام شد و خوش آمد گویی مجالی را فراهم کرد تا از هوای دود آلود خانه برای لحظات کوتاهی هم که شده خلاص شیم. کبکهایی که اسماعیل بار گذاشته بود جا افتاده بود و بوی اون شکم گشنه ما رو حسابی تحریک می کرد. جای دوستان خالی شامی خوردیم و در همان کرسی گرم خوابیدیم. بعد نماز صبح بار و بندیل رو بار قاطر ها کردیم و از روستا به سمت کج دره رفتیم . بعدها با لندرور حسین توی کج دره هم بالا رفتیم اما بهتر این است که این مسیر را یا پیاده و یا با مال رفت. به دهنه چشمه کبکان که رسیدیم آفتاب بیرون زد . جلوتر پای آبشار مالها رو بستیم. صدای کبکهای دری توی کوه اکو پیدا میکرد و کمک میکرد که هورمون شکار در بدن ما به هایپر سیکرت برسد . من و حسین برای دوربین کشیدن دامنه کج دره باد گرفتیم و در یک گذر در میانه کمر مستقر شدیم. نیم ساعتی دوربین انداختیم اما چیزی ندیدیم. بالاخره یه قوچ ته دره پیدا شد . اما ما برای شکار قوچ نیامده بودیم. از کج دره نا امید شدیم و چون باد موافق بود به سمت تفنگ دره عازم شدیم . نرسیده به تفنگ دره یه کوهی هست که نوک بلندی داره و ما به یاد یکی از شکارگاههای منطقه اسمشو چنگ میرعلاق گذاشتیم . مشغول بالا رفتن از دامنه چنگ بودیم و از کف کثرت شیله ها جویبارهای آب یخ و شیرین جاری بود و از لای درختان ارس و زرشک وحشی میخزید و به ته دره ها میریخت . در گودی یک سنگ یک حوضچه طبیعی درست شده بود که گداجوشها رو از اون آب کردیم. و مجدد راه افتادیم پس از ورود به یه دهنه یه صدای ریزش سنگ شد و سرهامون به سمت منبع صدا چرخید ناگهان زردی بدن یه پلنگ رو که از لای درختها در حال دویدن بود دیدیم . آنقدر برایمان غیر مترقبه بود که حتی تفنگها رو نتونستیم از روی دوشمون پایین بیاریم … ناگفته نماند که من 270 لول بلند داشتم و از روی دفترچه همونم پروانه گرفته بودم و حسین هم تک تیر 8 در 57 گلگدنی اش رو داشت. کمی جلو ر فتیم و از پله زیر چِنگ مشغول دوربین کردن تفنگ دره شدیم . ساعتی کوهها رو بالا و پایین کردیم اما چیزی معلوم نبود . خستگی کوهنوردی و دوربین کشی و آفتاب گرم بساط خواب رو فراهم کرد و به خواب رفتیم. وقتی بیدار شدیم که روز از ظهر گذشته بود. من و حسین مشغول دوربین کشیدن شدیم و اسمعیل هم چای محیا می کرد . اینبار هم چیزی ندیدیم. چای و نهار خوردیم و از دامنه روبروی تفنگ دره از بین درختان پایین آمدیم. در حین پایین رفتن بودیم که اسماعیل آماده باش داد و هر سه نشستیم . اسماعیل نقطه ای از تفنگ دره که اسمش کمر دیوار است را نشان داد که تا دوربینها به سمتش رفت یک تکه رو دیدیم که بین کمر، خودش را به لاخ گرفته و مردد بود که چکار بکند . سریع مسیر را دور زدیم و آمدیم جای اول و مجدد دوربین انداختیم و زیر پای تکه الباقی گله که چند تا بز و بزغاله بود هم هویدا شدند . نیم ساعتی نگهشان داشتیم که مسیرشان را متوجه شدیم و به سمت گلوگاه چنگ میر علاق و پیچ ابتدای تفنگ دره که یه معبر بسیار باریک سنگیست رفتیم . حسین خواست جلو توی گوگاه مستقر بشه و در حینی که میرفت گفتم حسین وقتی همه از معبر رد شدند بزنی و دیگر فرصت نشد تا چند و چون قضیه رو بگم . من و اسماعیل مشرف به معبر بین درختان زرشک قایم شدیم . نیم ساعتی بیشتر منتظر نماندیم که شاخهای تکه آرام آرام داشت از لای سنگها بالا می آمد و چندی بعد تمام تنه تکه پیدا شد . یک تکه دیگر هم در همان قواره اولی که ظاهرا 7 یا 8 بود آمد و بعد هم چند تا چبش و چاری و بز هم آمد یک بز گنده هم آمد که تکه 7 توی شکمش جا میشد. همه پشت معبر صبر کردند و گله به هم رسید و بی خیال همه جا مشغول خود بودند و باد هم موافق بود . من یاد این شعر افتادم که میگه: بیا غافل مچر در چشمه ساران ...هر آن غافل چره غافل خوره تیر. بعد یه گیسه(بز غاله ماده که سال اول آبستنی اش باشد) توی معبر رفت و الباقی هم دنبالش زنجیر شدند . دو تا تکه هم وارد معبر شدند و از آن رد شدند و بز گنده هم توی معبر رفت. علی رغم نزدیکی با دوربین مشغول سیاحت شکار ها بودم که یکهو متوجه شدم ای داد بی داد، زهی خیال باطل… تکه سره گله که همین به ظاهر بز است . قبلا قوچ کل(بدون شاخ) دیده بودم اما تکه کل ندیده بودم . یه حسی درونم به قل قل آمد که اگر این بال هم در بیاورد مال خودم هست…هنوز تعدادی قبل از معبر بودند و چند تا هم در حال گذر از معبر که صدای تفنگ حسین پرده سکوت کوه رو پاره کرد . من که نگاهم به معبر بود دیدم آن اتفاقی که ازش می ترسیدم و به خاطر همون هم به حسین گفتم وقتی همه از معبر رد شدند بزن افتاد . یه بز و یه گیسه دستپاچه شدند و صاف رفتند ته دره . نگاه کردم دیدم حسین دو تا تکه را در آنسوی معبر بهم دوخته … یه چاری در دامنه دید و در تیر رس بود اما بدنبال آن تکه کل بودم . یکهو از دست راستم سر و صدا شد و تکه کل رو دیدم که مثل فشنگ در حال دویدن به سمت دامنه شمال چنگ میر علاق است . از جام بلند شدم تفنگ رو به سمتش بردم و با تمام وجود نعره زدم که: هووووی ،کجا میری؟ …بیرجند اینوره! کلکم گرفت و تکه سرعتش رو کم کرد تا نگاهی به سمت صدا بندازه و همین برای چکاندن ماشه کافی بود… صدای توپالس تفنگ دره به دره در کوههای تفنگ دره پیچید … تکه لحظه اصابت پیچی به تنه خود داد و منو مطمئن کرد که تیر بهش نشسته اما با سرعتی بیشتر از اول چنگ رو دور زد و از تِجار(سلسله لبه فوق کوهستان که مثل یال بهم پیوسته است) کوه به سمت دهنه روبروی کمر دیوار سرازیر شد و در بین درختان گمش کردم. نگاهی به اسماعیل کردم که اوهم تایید کرد که تکان تکه را دیده و مطمئنه که تیر بهش خورده. پیش حسین رفتم که مشغول دوربین کردن ته دره بود. کنارش رفتم و پرسیدم زندن؟بدون اینکه چشم از دوربین برداره گفت؟ تکان نمی خورن. من با دوربین 8 در 30 روسی خودم که به گردنم حمابل بود ته دره رو نگاه کردم و تن چاک خورده گیسه رو لای سنگها دیدم و کمی که کند و کاو کردم لاشه بز رو هم دیدم . هر دو حرام شده بودند . حسین گفت تکه ها که همتیر شدند فکر کردم دیگر شاید همچین موقعیتی دست ندهد بی خیال اونها شدم و شلیک کردم. اسماعیل که دید جفتمان دمق هستیم گفت ول کنید بابا کار گرگ و پلنگها رو آسون کردین . تازه باید دعاتون هم بکنن! حسین رو به من گفت چرا به چاری نزدی و به بز شلیک کردی؟ گفتم اون که بز نبود! و ماجرا رو واسه حسین تعریف کردم. نگاهی به تکه ها کردم که یکی توی 8 سال بود دیگری تازه 7 میشد. اسماعیل و حسین مشغول پوست کندن شدند و من رفتم جایی که به تکه تیر انداخته بودم. هر چه نگاه کردم چیزی معلوم نبود. اما مطمئن بودم تیر بهش خورده. یاد یه حرف از پدرم افتادم که می گفت بعضی شکارها که خیلی چاق هستند اگر گوله به استخون نخوره و چال درست نکنه جای گوله سریع با چربی پر میشه و خون بیرون نمیاد . پیش رفقا برگشتم و گفتم من مطمئنم تیر بهش نشسته واسه همین میرم پیداش کنم. اسماعیل گفت اونجوری که اون میرفت الان توی بایرام دره باید باشه الانم دیگه بعد از ظهره و هوا هم که داره ابری میشه . همین دو تا بسه . برگردیم ده. گفتم شماها برین من امشب می مونم صبح پیداش میکنم . اسماعیل گفت هوای به این سردی چطور میخواین بمونین . شما که هیچی هم با خودتون نیاوردین. راست میگفت چون قرار هم نبود شب رو تو کوه بمونیم کیسه خوابها رو از تو ماشین برنداشته بودیم . ولی من تصمیمم رو گرفته بودم . حسین که دید من تصمیمم قطعی هست گفت: منم باهات میام. اما فکر کردم اسماعیل این شکارا رو چطور می خواد تنهایی ببره و به همین خاطر مخالفت کردم و قرار شد خودم تنها برم . اما اسماعیل همچنان اصرار داشت که منصرف بشم .بهش گفتم نگران نباش من از این چهارشنبه سوری ها زیاد دیدم. نصف جگری از تکه رو حسین جدا کرد و برام توی دستمال پیچید و سفره نان رو هم برداشتم و توبرمو پشت کردم . به حسین گفتم فردا ظهر در هرشرایطی بیا زیر چنگ میر علاق دنبالم. و از اونها خداحافظی کرده و به سمت دامنه غربی تفنگ دره سرازیر شدم . پایین رفتن از این دره ژرف به خودی خود نصف روز وقت میبرد و همه جا سنگلاخ است و باید بدن ادم ورزیده باشد که بتواند از سنگلاخها پایین برود. از رد زنی که کاملا منصرف شده بودم و تنها به دوربین کشیدن اکتفا میکردم. کم کم ابرها در دل آسمان پیدا شد و هوا هم بانگ غروب سر میداد . بیشتر از آنکه بدنبال تکه زخمی باشم به دنبال جانپناهی می گشتم که شب رو در اونجا بگذرونم . در دامنه یه کوه سوراخی لای سنگها به چشم میخورد که ظاهرا جای خوبی برای گذران شب سرد زمستانی بود و منهم به اون سمت رفتم. از لابلای درختها که بالا میرفتم زیر همان سوراخ دیدم یه چیزی کنار درخت هست . دوربین کردم به نظر اول سنگ می آمد و بی خیال جلو رفتم تقریبا به 200 متری که رسیده بودم دیدم از پای همان درخت تکه کل بلند شد و خواست فرار کند اما به قول معروف این تو بمیری از اون تو بمیری ها نبود . سریع تفنگ رو از دوشم پایین آورده و نشانه رفتم و با چکاندن ماشه تکه تکانی به گردنش داد و فهمیدم به اونجا خورده و بعد هم کمی جلوتر افتاده بود. به سمتش رفتم و هنوز بهش نرسیده بودن که اولین گوله ریز برف به دستم خورد . رفتم سراغش و تیر دقیقا پس گردنش خورده بود و از جلوی حنجررفته بود بیرون. سریع بین دو پاشو چاک دادم و به قول شکارچی های تهرانی اونو شکم کردم(محتویات معده و روده رو خارج کردن) خیلی چیز نتراشیده و نخراشیده ای بود و به زخمت بلندش کردم و توی تنه درخت ارس گذاشتمش و به سرعت مشغول جمع کردن چوب شدم و می دانستم اگر بخواهم از این شب سرد جان سالم بدر کنم باید اندازه یه وانت چوب جمع کنم. با لگد افتادم به جان درختچه های زرشک و چند پشته از چوب رو به کنار دخمه بردم و هوا هم کاملا تاریک شده بود . بارش برف هم شدید شده بود و زمین هم کاملا خیس. در تاریکی در کنار درخت دنبال توبره و تفنگ می گشتم . شاید یک رب ساعت این جستجو طول کشید و حسابی کلافه شده بودم. دستهام هم به علت عجله در جمع آوری چوب زخمی شده بود . بالاخره پیدایشان کردم و به سمت دخمه رفتم . یک پشته چوب رو داخل اون بردم و با لگد زدن به اونها در انتهای دخمه جمع و جور کردم و یه پشته رو هم دم ورودی گذاشتم و با چند تا سنگ مدخل رو بستم . خسته و کوفته بودم و انگشتام رمق کبریت روشن کردن هم نداشت. بالاخره کبریتی آتش گرفت و تن چوبها رو مزه مزه کرد و زبانه های آتش مشغول لیسیدن چوبها شد و رنگ آبی آتش ارس با رنگ زرد چوب زرشکها در هم آمیخت و گرمایی ضعیف رو تولید کرد که از لای لباسهام به درون تنم میخزید . گداجوش رو از توبره بیرون آوردم و متوجه شدم که خالیه خالیه. اونقدر سرگرم پیدا کردن تکه شده بودم که آب کردن گداجوش فراموشم شده بود. دو باره سنگها و پشته دم در رو برداشتم و دستم رو روی سنگها کشیدم که برف گرفته بود . و برفها رو مشت میکردم تا فشرده و باریک بشه و بعد از دهانه گداجوش سرازیر میکردم. سردی برفهاسوزش زخم دستامو بی حس کرد . گداجوش رو کنار آتیش گذاشتم و چوب بیشتری اضافه کردم. خسته و کوفته بودم. بادگیرم رو بیرون آوردم تا گرمای آتیش تن خسته ام رو گرم کنه. دریغ از یک پتوی ساده. تنها یه قطیفه (پارچه ملافه مانندی که شکارچیان با خود میبرند و کاربرد بسیار دارد) داشتم که اونو دور خودم پیچیدم و توبرمو به چوبهای انتهای دخمه تکیه دادم و سرمو روش گذاشتم . اصلا متوجه نشدم چطور خوابم برد اما در همان وضعیت خوابی دیدم که فراموشم نمیشود. خواب دیدم در منطقه بیرجند در حال نزدیک کردن به یک قوچ بسیار چاق که رنگ زرد روشنی هم داشت هستم و بعد با یه کمر شکن بهش شلیک کردم و تیر اول کاری نیفتاد و مجدد فشنگ گذاشتم و با تیر دوم قوچ افتاد. سر قوچ که رفتم دیدم یه زنگوله با بند قرمز از گردن قوچ آویزونه… همینجای خواب که بودم بیدار شدم . گداجوش قل قل می خورد . ترس عجیبی در وجودم ایجاد شده بود. یعنی این خواب چه معنی میداد؟ به کلی مغزم قفل شده بود. از گوشه دیوار سنگی که در مدخل دخمه ایجاد کرده بودم سنگی رو برداشتم و بیرون رو نظاره میکردم. به ناگاه حرکت یک چیزی در نزدیکی درخت توجهم رو به خودش جلب کرد . سیاهی مثل روباهی که این ور و انور در جستجو باشد تکان میخورد و جابجا میشد . اما از روباه بزرگتر به نظر میرسید. فریاد زدم: گمشو، برو رد کارت،اینجا چه غلطی میکنی؟ و از این حرفا…اما سیاهی همچنان اینور و انور میرفت . ترسیده بودم . فکرم کار نمیکرد. به ناگاه مثل اینکه تازه متوجه شده باشم که تفنگی هم هست سراغش رفتم و یک فشنگ رو از خزانه داخل لول خزاندم. توده سیاهی را نشانه رفتم و شلیک کردم… دوستان شکارچی خوب میدانند که گاهی وقتی ماشه را که میچکانی مطمئنی که تیر به جایی که بایستی میخورده اصابت کرده و حاجت نیست که هدف رو ببینی و در اون لحظه منهم همچین حسی داشتم. اما صدای تفنگ در اون شب چنان آرومم کرد که تا آخرین فشنگ داخل خزانه به سمت سیاهی شلیک کردم. چند دقیقه ای در حالت نشانه روی ماندم و بعد تفنگ رو عقب دادم و انگشتام یکی یکی و به سختی از بدنه سرد تفنگ جدا شد. آتش تمام شده بود .چند چوب دیگر کنارش گذاشتم و صدای زییییق و سوت مانند گداجوش بلند شد. چای محیا کردم . بعد جگری که با خود آورده بودم را قلیه کردم و به همان ترتیبی که گداجوش رو از برف پر کرده بودم توی کاسه کوچکی که با خود داشتم هم برف کردم و جگرها رو نشسته داخلش ریخته و روی آتش گذاشتم. آتش را تند کرده بودم و نور اون روی دیوارهای سنگی میرقصید . ظاهرا خوردن چای به جایگزین شدن قند خونم کمک کرده بود و اضطرابم کمتر شده بود . به این فکر افتادم که این شکار دیگر چه مرضی هست؟ تو الان باید توی خانه گرم و نرمت در کنار خانواده ات باشی نه اینکه مثل انسانهای نخستین توی غار شب را صبح کنی و با حیوانات بر سر بقا بجنگی… کوتاهی کلام آن شب از اون شبهایی بود که هزار بار به خودم قول دادم که دیگه شب زمستون رو تو کوه نمونم .اما پر واضح است این قول شکارچی جماعت چقدر قوله!

آب جگرها بخار شده بود و بوی جگر توی دخمه کوچک پیچیده بود . کمی نمک قاطی اش کردم وجای دوستان خالی لذیذ شده بود. گرچه بر حسب تجربه دریافتم که بهترین جگر وقتی است که شکار اصطلاحا بهار کرده باشد(یعنی علف سبز بخورد) و در این حالت بیشترین ذخیره گلیکوژن را دارد و جگرها بزرگتر از زمستان است.

تا صبح یک چشم خواب و یک چشم بیدار بودم . حوالی سحر خواب به چشمم آمد که با صدای یک چک چکی کمر سفید بیدار شدم و تازه متوجه شدم که شب قبل رو تنها نبودم و این چک چکی هم بالای سوراخی که من داخلش پناه گرفته بودم شب رو صبح کرده بود. سنگها و پشته چوبی که در مدخل دخمه بود رو کنار زدم و سوز وحشتناکی داخل دخمه زد . تمام کوهستان یک دست سفید پوش بود و درختا هم به شکل قپه های یخی قیافه خیلی با مزهای داشتند. وسایلمو جمع کردم و لباس بادگیرمو هم پوشیدم و به سمت درخت ارس رفتم . در سرازیری که میرفتم تا بالای زانوهایم توی برف می رفت. خوش بختانه آسمان بیشترش خالی شده بود و خورشید به همه جا شرر می انداخت . تکه رو از درخت پایین آوردم. تمام بدنش مثل چوب خشک شده بود و مثل گوشتی که مدتها توی فریزر بمونه . کله اش توسط مختصری پوست به گردن وصل بود و منم قطعش کردم . اما بدبختی توی توبره جا نمیشد و شاخ هم نداشت که بتونم راحن با دست بگیرمش . لاشه رو از پشت روی کولم انداختم طوری که دست و پاهاش از روی شانه هام آویزون بود و تفنگ رو هم گردنم انداختم و کله تکه رو بدست گرفته عازم شدم. چند قدمی نرفته بودم که یاد آن سیاهی شب قبل افتادم. برگشتم و اطراف درخت رو نگاه کردم ولی چیز مشهودی نبود و بعد با پام توی برفها میزدم . کمی که این کار رو میکردم. یکهو لاشه یه پلنگ از زیر برفا هویدا شد . وسایلمو زمین گذاشتم و برفهای روشو کنار زدم. اونم مثل یه برگ کاغذ شده بود . از جا بلندش کردم و دیدم گلوله های دیشبی بدون استثنا بدنش رو شرحه شرحه کرده بود. نگاهش کردم دیدم پوستش که بدرد نمی خورد و ارزشی ندارد . یک پلنگ ماده بود. کلا گرگها و پلنگها توی چله کوچک (از ده بهمن به بعد) جفت میشوند و در اون موقع یا جفت نیستن و یا اگر هم باشن آبستن نیستند . آنرا همانجا ول کرده و بار و بنه را مجدد برداشتم و به سمت چنگ میر علاق رفتم. یک خوبی که این برف داشت این بود که بالا رفتن از تفنگ دره رو برام آسون کرده بود . به هر حال از میانه چنگ میر علاق گذشتم و به ته کال نگاهی انداختم که هنوز خبری از حسین نبود . زیر یه درخت ارس بزرگ بدنبال چوب خشک میگشتم اما همه خیس بود. گونها مثل اسفنج خیسانده شده بودند . چند تا از وسط گونها جدا کردم و کبریت رو زیرش زدم . فقط دود میکرد و بعد الباقی گونها رو هم روش تلنبار کردم تا دود از لای اونها بالا بیاد و خشکشون کنه . نیم ساعتی در گیر آتش روشن کردن بودم که کم کم گونهای زیری خشک شده بود و زبانه های آتش از لای توده غلیظ دودها بیرون جست و لحظهای بعد تلنبار گون مثل آتش تنور زبانه می کشید و پاهامو که خشک کردم نگاهی به کوهها انداختم و دیدم واقعا ارزششو داشت که شبو بمونم تا این مناظر زیبا رو از دست ندم. مشغول چای درست کردن بودم که سر و کله حسین با دو تا قاطر از لای پیچهای دره زیر دستم پیدا شد. دست و پای قاطر ها رو نمد پیچیده بودند که توی برف یخ نزنند . حسین مالها رو پایین بست و به سمت من اومد. داخل یه فنجان فلزی براش چای ریختم و وقتی آمد بهش گفتم : به موقع رسیدی! کمی صبر کردیم تا حسین هم خستگی در کرد و منهم شرح ماوقع رو براش تعریف کردم . بعد حسین رفت سراغ لاش تکه که برش داره اما هرچه تقلا میکرد نمی تونست بلندش کنه . رو به من کرد و گفت تو چطور اینو آوردی ؟ من نمی تونم بلندش کنم. گفتم حسین حوصله شوخی رو ندارم، نگا من اینو یه تنه از تفنگ دره بالا آوردم ،از کت و کول افتادم این دوقدم رو تو برش دار دیگه! اما دیدم حسین راست می گوید و نمی تونه بلندش کنه . خودم هم متعجب بودم . باز مجبور شدم خودم لاش رو بردارم و تا پای قاطر ها ببرم. بعد از ظهر به ده رسیدیم و مردها رو به آفتاب سبیل اندر سبیل نشسته بودند و سیگار دود می کردند. باز همون ریش سفید ده جلو اومد و گفت: تو دیگر چطور آدمی هستی؟ شبو کجا بودی؟ پوزخندی زدم و گفتم توی لانه چک چکی! ما باید همان روز راهی میشدیم تا به موقع به سر کارمان برسیم اما اهالی مانع میشدند و می گفتند که راه رو برف بسته و نمی تونین برین اما ما به حرفشون گوش ندادیم و راهی شدیم البت اسماعیل و خانوادش که قرار شده بود با ما بیان به خاطر بارش برف منصرف شدن و از اومدن با ما امتناع کردند. به هر حال ما لاشه تکه کل رو واسه اسماعیل گذاشتیم و خودمون راهی شدیم ،اونقدر حرکتمون کند بود که در دوراهی «گوش» به شب خوردیم و چون همه جا پوشیده از برف بود و راه تشخیص داده نمی شد به روستای گوش رفتیم. البته ظاهرا کار خدا بود که اونجا رفتیم چون یه نوجوان در حین برف روبی از بام خانه افتاده بود و از ناحیه ساق پا دچار شکستگی شدید شده بود . و یه شکسته بند محلی می خواست اونو ببنده . مردک اصلا حالیش نبود که ساق پا دو استخون داره و همونجور بدون اینکه استخونها رو سر هم کنه کلی آت و آشغال بهم زده بود و بعد با کلی پارچه کثیف پاشو بسته بود . که باز ما مجدد استخوانها شو سر هم کردیم و با آتل چوبی بستیم. نصف یه تکه رو هم دادیم به اونا تا واسه اون بچه غذای مقوی درست کنن… روز بعد حوالی عصر به مشهد رسیدیم و خوشبختانه من تونستم بلیط هواپیما همون روز تهران رو بگیرم و روز بعد سر کارم باشم.

حال که فکر اون روزها رومیکنم. باز دلم هوایی می شود. واقعا چه روزگارخوشی بود...

پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد

اندر روابط دامداران و عقاب های طلایی در جنوب خراسان

2011-06-07T20:53:00.000-07:00

(Relationship between golden eagles and ranchers in south khorasan (the east state in Iran -birjan

one of the most common and powerful bird of prey in southern khorasan.golden eagles engendered sentiments of admiration, fear and hatred.

The golden eagle is a large ,dark raptor with golden colored feathers on its crown and nape .adult golden eagles are largely dark brown with dark _barred grayish tail ,immature golden eagle are mainly brown with white patches at the base of their flight feathers, and a white tail with a wide ,dark sub terminal band and a thin ,white fringe subsequent molts have increasingly less white both on the wings and tail .golden eagle prefer undisturbed ,open landscapes in mountainous areas. The species is most common in regions that provide open space for hunting and cliffs for nesting.

They prefer to feed on small to medium sized mammals(rabbit, squirrels ,marmot and fox) .birds most often taken include ;grouse, partridges, duck –especially in winter- ,crow and…

Golden eagle prey on domestic animals ,they often are viewed as a threat to livestock. and Ranchers are killing this powerful bird because prevention of golden eagle attacks to their domestic kids or lambs , specially in winter and spring.

به در خواست جناب اشکار در خصوص وضعیت عقابهای طلایی در بیرجند این مطلب را البته نه به شیوه علمی بلکه صرفا گزارشی مبتنی بر شواهد مهیا کرده و تقدیم دوستان می کنم.

استان خراسان جنوبی از دیر باز به دلیل داشتن توامان اقلیم بیابانی و کوهستانی میزبان پرندگان مهاجر بسیاری بوده و اوضاع با اندکی تفاوت نسبت به گذشته کماکان نیز به همین سبق می باشد.

شاید آنچه هنوز تغییر نکرده و چه بسا بیشتر از گذشته هم اتفاق می افتد مهاجرت پرندگان شکاری در اواخر فصل پاییز و خصوصا زمستان به این سامان است.چنانچه اگر در فصل زمستان به بیابانهای استان سفری داشته باشیم.به وفور خاندان عقابها و سایر پرندگان شکاری که حقیر از اسم اصلی آنها نامطلع هستم را می توان مشاهده کرد که به دلیل کثرت تعداد که این چند ساله شاهد آن هستیم گاها به جنگ و جدال های قلمروی با هم در آسمان مشغول هستند و در گوشه گوشه بیابانها می شود آثار شکار های آنها را پیدا کرد که در این بین شاید ارزشمندترین این شکار ها هوبره ها باشند که به دلیل خرفتی در پرواز و خصوصا هنگام بلند شدن گزینه مناسب تری برای شکار نسبت به سایر پرندگان از جمله سیاه سینه ها و …باشند.

اما در آنسوی ماجرا اگر نظری بر کوهستان بیفکنیم در طول سال تغییر چندانی در تعداد پرندگان شکاری در آنجا مشاهده نمی کنیم و دلیل این امر حضور شاه شکارچی قدری به نام عقاب طلایی است که مردم محلی با نام های قره قوش،قوش،عقاب ماه دم یا عقاب دزد ! آن را می شناسند. این پرنده شکاری و چند تای دیگر جزء پرندگان شکاری ثابت منطقه هستند که با داشتن لانه و زاد و ولد در منطقه و تقسیم قلمرو جزء حاکمین ثابت کوهستان هستند.

هر ساله با آغاز فصل زایش(عموما آخر بهمن) در گله های گوسفند و بز اهلی در مناطق کوهستانی سر و کله عقاب های طلایی در اطراف این دامداری های سنتی پیدا می شود که نمی توانند از گوشت لذیذ بره ها و بزغاله های شیر خوار بگذرند. بر اساس نوع سنتی این دامداری ها صبح های زود بزغاله و بره ها را شیر می دهند و گله را برای چرا به کوه می برند و بزغاله و بره ها را عموما بدون هیچ چوپانی و تنها با یک یا دو سگ در محل مَلّه (قشلاق) ول می کنند و این عقاب های طلایی هستند که با سفره گشاده و مملو از مائده های لذیذ تنها می مانند و کافیست با یک شیرجه سریع کار را یکسره کنند. و در این مواقع نه کاری از سگها بر می آید و نه ازچوپان…و گاها سگها هم در این جدال مجروح می شوند. این راحتترین شیوه شکار بود . در شیوه دیگر که هر دو عقاب در آن شرکت دارند یکی از عقابها با شیرجه زدن های صوری سگها را به خود مشغول کرده و یا در بلندی های نزدیک گله می نشیند و بهمین ترتیب توجه سگها را به خود جلب میکند و عقاب دیگر با شیرجه ای برق آسا کار را یکسره می کند. لازم به ذکر است که این شیرجه ها بسیار سریع و بی خطا در نشانه گیری انجام میشود چنانکه با چشم خود در گذشته صحنه ای را دیده بودم که یک عقاب که به احتمال زیاد عقاب طلایی بود در یک لحظه یک بزغاله کوهی(وحشی)را در حالیکه در زیر مادر مشغول شیر خوردن بود را برداشت. و حتی خود بز نیز بر اثر ضربه عقاب نزدیک بود از کوه پرت شود.

حالا این یکسوی ماجرا بود.در سمت دیگر مالداران و چوپانان که از گذشته به قول خودشان با عقاب دزد سر و کار داشتند.روشهایی را برای مقابله با آن استفاده می کنند. ساده ترین روش شکار کردن یکی از این عقابها با اسلحه و آویزان کردن لاشه آن بر فراز یک چوب بلند در محل دامداری است و برای عبرت گرفتن بقیه عقابها می باشد که در بیشتر مواقع کارگر می افتد.از کار های دیگری که البته با رونق کمتر انجام میشد می توان به استفاده از تله های دو دهنه و استفاده از طعمه ای که آن را به بوته می بستند اشاره کرد. که در این روش چون ممکن است سگهای گله و احیانا دیگر حیوانات بدام افتند کمتر کاربرد دارد. بعضی چوپانها با خراب کردن لانه عقابها و احیانا برداشتن تخم آنها نیز آنها را فراری می دهند که البته با توجه به اینکه اکثرا لانه ها در مکانهای صعب العبور می باشد این کار میسر نیست .حالا که از لانه صحبت به میان آمد بدم نمی آید که از مایحتوی آن نیز سخنی بگویم. در جوانی که سر به هر سوراخی می زدم ،به خاطر دارم که در لانه یکی از این عقابها آثاری از لاشه پستاندارانی چون :روباه ،خرگوش ،موش جارو دم (موش خرما)، دیگر انواع رت و همینطور بقایایی از لاشه بره ها و بزغاله ها که الاظاهر هم از نوع وحشی و هم از نوع اهلی بودند مشاهده کردم .

با تمام این اوصاف به نظر من از بین بردن در نهایت 4تا از این عقابها در سال نباید تهدیدی برای جمعیت آنها ایجاد کند چه بسا که روز بروز بساط این نوع دامداری ها در حال کمرنگ تر شدن است . درجایی نیز مطالعه کردم که مرگ و میر ناشی از شکار شدن برای عقاب طلایی تنها 2 درصد است در حالیکه مثلا 10 درصد از جوجه های عقاب طلایی در طی پرواز اول سقوط می کنند و می میرند و یا 5 درصد در اثر جنگ با دیگر پرندگان شکاری بر سر قلمرو می میرند و همینطور حدود 5 درصد مرگ و میر ها ناشی از مسموم شدن است .که با عنایت به این امر که جدیدا تجمع عقابها در نزدیکی شهر ها و زباله دانی ها در کشور ما در حال افزایش است شاید این درصد در ایران بیشتر از این مقدار نیز باشد.

به هر حال نیازی ملاحظه نمیشود که اداره محیط زیست یا نهاد دیگری در این خصوص بخواهد اقدامی بکند. (صد البت که نتایج اقدامات اداره محیط زیست نیز چندان دور از ذهن نیست) چنانچه در طی این سالها این روابط برقرار بوده و نه عقابهای طلایی منقرض شدند و نه هم دامداران.

تصاویری از طبیعت بیرجند در بهار 90

2011-05-22T02:50:00.000-07:00

با سلام

الاظاهر امسال در دیگر نقاط کشور سال به نسبت خوش بهاری است اما در بیرجند و چند شهرستان مجاور به استثنای قاینات حسابی خشک سال است البت چند وقت پیش باران نسبتا خوبی آمد و بندها را پر آب کرد لکن دیگر برای سرسبزی و علوفه و امثالهم چندان نافع واقع نشد. حسب امر دوست عزیز و همبازی دوران خردسالی جناب حسین عزیز که خود ید طولایی در شکار و طبیعتگردی دارند چند عکس ناقابل از طبیعت بیرجند را پیشکش می کنم.

بند دره بیرجند در واپسین روز فروردین ماه...اگر خوب دقت بفرمایید دو نقطه شناور در تصویر

مشهود است ...

آبقنبلی که ظاهرا فراموش کرده بود الان دیگر باید برود...دوربینم لنز ندارد زوم که بکنم اینجوری در میاد

کوچه باغهایی که حتم دارم کودکی من و حسین را خوب به خاطر دارند. یک ماه دیگر کل دیوارها با درختان انگور پوشیده می شوند .

امسال سال پر میوه ای هست. هم درختان گردو و هم بادام حسابی زیر بار هستند. البت ا گر این کلژدک ها بگذارند.

توت های کوچک سفید اکثرا رسیده اند و حسابی شیرین و آبدارهستند اما شاه توتها و توت های شیره ای که از اونها کشته(خشکه) توت می گیرند هنوز یه ماهی کار داره تا برسن

درخت انگوری که عاشقانه یه درخت توت رو در آغوش گرفته...آدم یاد اون اژدهایی می افته که در نسخ مصور شاهنامه دور ران رستم پیچیده بود.

تگ کوگ( دره کبک)

بهترین خروجی روستا برای شکار کبک و کوههایی که هنوز سایه هایش خالی از لطف نیست. سنگ چین ابتدایی خط استارت مسابقه اسب سواریمان بود.

لاله ای که در زیر سایه قطار منه(نام محل) تا ۱۶ اردیبهشت هنوز طراوت داشت

شاخه های بید مشک هم که زیر بار دک ها(همان بادام وحشی) خم شده اند.

روی سقف گاراژ خانه روستا وقتی توی خرت و پرت ها دنبال چند تا وسیله می گشتم این دو تا جناب «موسی کو تقی »سر بیرون آوردن.

جالب اینجا بود که در حالیکه این دو جوجه دیگر کم کم داشتند آماده پرواز می شدن در اون سوی سقف گاراژ یه لونه دیگه بود که توش دو تا تخم بود. در ابتدای امر فکر کردم اون یکی متعلق به یه خانواده دیگه است اما چون کارم طول کشید ملتفت شدم که نه خیر هر دو مربوط به یه مادر هست بدین ترتیب که یه قمری آمد و اول به این دو تا غذا داد و بعد پرید و روی تخمهای اون یکی لونه نشست... پرنده ها هم دیگه حالا بهداشت باروری و تنظیم خانواده رو رعایت نمی کنن.

پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد.

2011-04-26T22:34:00.000-07:00

بر شکافد صبا مشیمه شب

طفل خونین به خاور اندازد

مشیمه پرده ایست که جنین را در رحم احاطه می کند(غشای آمینیوتیک)

با سلام خدمت دوستان و همراهان عزیز

بچه که بودیم فکر نمی کردیم برای پدر و مادرمان اصلا مهم باشیم .مضاف بر اینکه سیاست «بچه باید به چشم خار باشد و به دل عزیز» آنموقع ها نمود بیشتری داشت. گذشت و گذشت تا خودمان پدر شدیم و مصائب اونو چشیدیم. همین که خواستیم خیر سرمون از بچه های خودمون منتفع بشیم هر کدوم رفتن یه گوشه و حالا می فهمم پدر و مادرم اون موقع از دست سر به هوایی های من چی می کشیدن. پسرم کامران امسال برای عید نتونست بیاد اما حالا در آستانه تعطیلات ایستر به بیرجند اومده و به همین جهت یه خاطره شکار از سال 87 براتون میذارم که کامران هم با ما بود و امیدوارم مقبول بیفتد…

روزهای ابتدایی سال 87 بود که بیرجند زمستان بسیار سردی رو در سال قبلش به خود دیده بود چنانچه حتی بسیاری از درختان کاج خصوصا در منطقه شهر قاین به خاطر سرمای زمستان خشک شده بودند و بهار هم چندان چنگی به دل نمی زد. کامران و محمد کل پیشنهاد دادند که برویم به کوه و قرار شد محمد خان رو هم ببریم. ابتدای امر تصمیم داشتیم صبح الاطلوع از ده حرکت کنیم اما چون جماعت نسوان مخالفت کردند و مضاف بر اون چند تا مهمان عبوری نوروزی هم داشتیم تا ظهر توی ده موندیم. به بچه ها گفتم فردا برویم اما به خرجشان نرفت و همان ظهر با دو تا موتور به کوه زدیم. یکی از گذر هایی که باید اون موقع روز شکار می گرفت رو دوربین کردیم اما چیزی معلوم نبود. کمی توی کوه رفتیم اما هیچ ردی ندیدیم . معلوم بود این رفتنمان بی فایده است. کامران و محمد کل رو فرستادم که موتور ها رو ببرند سمت کوله ای که توی کوه بود و برای شام کاچی هِنگ (یک نوع غذا که با سبزی هنگ که شبیه به بوته کماست درست می کنند) و کماچ آتیشی درست کنند تا من و محمد خان هم رد بزنیم و محل شکار ها رو واسه روز بعد پیدا کنیم . من و محمد خان کمر شکن ایرانی آورده بودیم و کامران هم کمر شکن تک لول آمریکایی داشت و محمد کل یک گلوله زنی کارابین آورده بود. سه تا از تفنگها رو دادیم بچه ها ببرند و من کمر شکنم رو نگه داشتم. خلاصه بچه ها راهی شدند و من و محمد خان مسیر یال کمر را پیش گرفتیم. در یکی از گذرها رد چند تا وحش رو دیدیم که خیلی کهنه نبود و من پایین رفتم و رد چند تا دیگه رو هم دیدم . یه رد درشت هم بود که اول فکرکردم با همون گله هست اما بعد متوجه شدم که تنهاست و سوای گله رفته بود. در فاصله ای که من توی رفها رد می زدم محمد خان خودش را به گذر بالای کمر رسانده بود که زابلی ها به این گذرها می گویند دَک(dak) همینطور محمد خان رو نگاه می کردم که داشت دوربین می کشید. خواستم پایین تر بروم که محمد خان سنگ انداخت به سمت دهنه ای که من بودم. نگاهش کردم که دیدم اشاره می کند که برم پیشش…بالا رفتم و در کَرت مقابلمان که توسط چهار کوه محصور شده بود 3 تا وحش استراحت می کردند. یه قوچ ظاهرا 4 بُر هم تویشان بود. مسیر پناهی برای نزدیک شدن وجود نداشت. نیم ساعتی دراز کشیدیم و نفس چاق کردیم و مجدد دوربین انداختیم اما شکار ها غیب شده بودند. هرچه دوربین می کشیدیم هیچی معلوم نبود. با خود فکرکردیم حکما شکار ها به ته دره مقابل رفتند که از جایی که ما بودیم دید نداشت. به هین جهت از نوک گذر پایین امدیم و به سمت شیب بین دو قله رفتیم.هنوز به وسط گدار نرسیده بودیم که دیدیم ای داد بیداد شکار ها آمدند بالا و پشت یک سنگ که از نوک گذر دید نداشت رو به آفتاب لم دادند. هم باد بد می آمد و هم ما جای بدی بودیم. فاصله ما تا شکار ها به قدر دو تیر رس کمر شکن بود. اگر تفنگ محمد را می داشتیم براحتی قوچ رو می تونستیم بزنیم. با همان حال دراز کشیده در بین گدار نیم ساعتی نگهشان داشتیم که شکار ها در امتداد قاعده کوه داشتند به سمت ما می آمدند. تقریبا به 150 متری که رسیدند ضامن تفنگ رو آزاد کردم. اما شکارها یکهو به شیب رفتند . چند متری نرفته بودند که باد ما اونا رو گرفت وهر سه تا به سمت شیب گریختندو پشت سرشون رو هم نگاه نکردند. ما هم که دیدم خورشید دارد غروب می کند به سمت کوله رفتیم. به قله مافوق کوله که رسیدیم هوا کاملا تاریک شده بود و صدای خنده و صحبتهای محمد کل و کامران سکوت کوهستان رو آشفته کرده بود. به کوله رسیدیم و بوی کاچی هنگ تازه براحتی از بوی دود تمیز داده می شد.ماجرا را برای اونا هم تعریف کردیم و افسوس خوردیم که چرا گوله زنی رو با خودمون نداشتیم. به هر حال شب خوبی را در کوه گذراندیم که خاطره شد. حوالی سپیدی صبح خواستیم از کوله بیرون رویم. به شوخی گفتم: الان که نوک قله روبروی کوله رو نگاه کنیم یه قوچ واستاده… همین که از در کوله بیرون اومدم و نوک قله رو نگاه کردم در همون سپیدی صبح انگار یه چیزی اونجا بود. به بچه ها گفتم :انگار حرفم داره درست از آب در میاد . انگار یه چیزی اونجا هست. در کوله سنگر گرفتیم ومنتظر شدیم تا هوا روشن بشه. هوا که اندکی روشن شد دیدیم بله …جناب قوچ ظاهرا سر و صداهای شب گذشته ما کنجکا وش کرده بود و آمده بود سر کوه ببینه چه خبره. قبلا هم از این جور اتفاقا برام پیش آمده بود. چندی که گذشت قوچ راه افتاد و بین دو سنگی که نوک کوه بود و بینشون سایه بود رفت و نشست. من به محمد کل و کامران گفتم شما برین سراغ دیروزی ها و اینو بزارین واسه ما دو تا پیره مرد. تا عصر هر جور که باشه کلکش رو می کنیم. اما محمد کل و کامران لج کردند که نه ما با گوله زن می رویم و همینو می زنیم. هر چی من و محمد خان گفتیم این قوچ الان حواسش جمعه نمیشه بهش نزدیک کرد. به خرجشون نرفت. محمد و کامران راه افتادند و من و محمد خان در دهانه کوله نشستیم تا ببینیم چه می شود. خودشان را به پای کمر رساندند و من انتظار داشتم که قوچ در برود اما قوچ تکان هم نخورد. بچه ها رفتند و رفتند تا رسیدند به گودال اول کمر و همچنان قوچ رو میدیدم که بین سنگا نشسته . محمد و کامران داشتند به گودال بالایی کمر می رسیدند و من و محمد خان هم تصمیم گرفتیم که وقتی اونا به اونجا رسیدند سر و صدا کنیم که قوچ حواسش به ما پرت بشه و اونا بتونن نزدیک کنن. هنوز 500 متری به قوچ فاصله داشتند که یکهو قوچ بیرون اومد و فرار کرد. حالا کامران و ممد رفتند بالای کمر و اصلا اشاره ای نمی کردن که ما چکار کنیم . تا ساعت 9 صبح بالای کمر می رفتند و می آمدند. بالاخره محمد علامت داد که هیچی نیست. من و محمد خان به هم می گفتیم که اگر اینها به حرف ما گوش داده بودند به این مفتی این قوچ رو که با پای خودش اومده بود رو از دست نمی دادیم. من و محمد خان به سمت کوه روز قبل رفتیم و مجدد گذر ها رو دوربین کردیم. یه گله بزرگ ردشون بود که از روی ردهای دیروزی ما رد شده بودند و همه جا انگار می دویدند و معلوم بود قصد ماندن نداشتند. کوتاهی کلام روز دوم هم به رد زنی گذشت و چیزی ندیدیم. شب دوباره به کوله آمدیم و هر چهار نفر خسته و کوفته بودیم و همان سر شب خوابیدیم. حوالی سه بامداد بود که خواب از سرم پرید. محمد خان رو از خواب بیدار کردم و بهش گفتم:چطور است من الان با موتور بروم ته کوهستان تا شاید اول صبح آن گله ای که ردشون رو دیدیم اونجا ببینم . شما ها هم از این ور بیا یید سمت من. محمد خان مثل همیشه گفت: چه می دونم…بد هم نیست . خلاصه تفنگ برداشتم و به سمت موتور رفتم که کامران به زور تا زیر رود آورده بودش. موتور و سوار شدم ازبین دره ها در بی راهه به سمت ته کوهستان رفتم. روز هنوز نزده بود که خودم رو به بالای کوه رسوندم. و منتظر طلوع خورشید شدم. کم کمک خورشید هم بالا آمد و صدای یک بلبل کوهی که منو نمی دید و روی تخته سنگی که من پشتش بودم داشت می خوند تنها آوایی بود که اول صبح به گوش می رسید. یاد مرحوم سید رضا افتادم که می گفت: هر جا بلبل ها بخوانند شکار ها هم همونورا هستند. بدون دوربین داشتم شیله روبرومو نگاه می کردم که یه قوچ در فاصله تقریبا 300 متری دیدم که پشت به من در حال رفتن بود. دامنه دیدم را سریع دوربین کشیدم تا ببینم قوچ تنها ست یا با گله هست ،اما چیزی نبود. یه حسی به من می گفت باید عجله کنم و الکی این پا و اون پا نکنم.قوچ کنار بوته هایی که آب اونا رو ته شیله تلنبار کرده بود واستاد و با شاخهاش اونا رو کنار میزد تا علفهایی که زیر اونا بود و بزرگ شده بود رو بخوره. و گاهی با دستش هم بوته ها رو کنار میزد. سریع کفشامو در آوردم و یه فشنگ چهار پر 9 توی تفنگ گذاشتم.از پشت تپه سمت راست قوچ به سمتش رفتم. که خیلی خورده سنگ داشت و کف پاهام حسابی درد گرفته بود. به جایی رسیدم که حدس میزدم باید در راستای قوچ باشم. در حالت نشسته به سمت بلندی تپه رفتم و با نظر بالا میرفتم. نزدیک نوک تپه روی زمین دراز کشیدم و تفنگ رو جلو بردم. قوچ رو دیدم. نهایتا 50 متر فاصله داشت اما بدبختی پشتش به من بود. سفیدی پشتشو نشونه گرفتم و چند لحظه ای در همین وضع بودم که قوچ با دست راستش کمی بوته ها رو کنار زد و کمی بغل دار شد . سریع مگسه رو بغل دستش نشوندم و …چاپس… همانجا پهن شد. رفتم سراغش یه قوچ 8 بُر نسبتا چاق بود. اول خواستم پوستش کنم اما دیدم آب ندارم و هنوز اول صبح است و موتور هم که نزدیک. قوچ رو از جا کندم و هر جور بود تا نوک کوه که اونورش موتورم بود بردم . اما خیلی سنگین بود. مجبور شدم شکمش رو خالی کنم تا بتونم به موتور برسونمش. خلاصه به هزار بدبختی تا پای موتور آوردمش و بعد هم باز اومدم به سمت کوله . که دیدم هر سه نفری دم کوله هستند. گفتم چرا هیچ جا نرفتین.؟ محمد خان گفت آخه قوچ دیروزی باز اومده و داشتیم دوباره نگاش می کردیم تا ببینیم می خواد چه کار کنه که تا من وارد دهنه رود میشم اونم فرار میکنه. ادامه قصابی قوچ رو اونجا انجام دادیم و ظهر هم یه دل بندی(دل وجیگر و ریه رو که با روغن و آب پخته میشود) حسابی درست کردیم و جای دوستان خالی، چسبید.

مطالب رو به تعجیل نوشتم بد تر از گذشته از آب در آمد. از این بابت عذر خواهم...

قوچهای گلوله بند

2011-04-16T00:47:00.000-07:00

با سلام خدمت دوستان وهمراهان عزیز، امیدوارم سال نیکویی رو آغاز کرده باشید و ازنوازش نسیم بهاری بر فراز کوهساران بی بهره نبوده باشید .همانطور که عزیزان مستحضر هستند وبلاگ شکار بیرجند که از سرور بلاگر یا همان بلاگ اسپات سرویس می گرفت در پی فیلتر شدن سرور مذکور در ایران عملا از دسترس خارج شد. لذا قهرا به سمت بلاگ اسکای کوچ کردم . اما از اونجایی که حیفم اومد همینطوری این وبلاگ رو که تازه داشت تاتی تاتی کردن رو یاد می گرفت ول کنم همچنان برای دوستان خارج از کشور و اهالی وطنی مجهز تر مطالبی رو که در وبلاگ اسکای قرار می دم در این یکی هم قرار خواهم داد. در ادامه خاطره شکاری مربوط به حدود 35 سال پیش براتون می ذارم امیدوارم مورد توجهتون قرار بگیره...

اواسط شهریور ماه بود که با دوست قدیمی ام محمد خان برای شکار قوچ به یکی از کوهستانهای اطراف بیرجند رفتیم. فقط یک تفنگ با خود برداشته بودیم و اونم سر پر گلوله زنی محمد خان بود . اون موقع یه موتور ایژ مدل 75 داشتم که از اون ایژهای شش ولت اولیه بود که اندازه یه تراکتور وزن داشت(از اونایی که ترکش دو قسمت داشت) و به خاطر سر مخروطی نوک اگزوزها به عنوان لوله تفنگی شهرت داشت . با همان سحرگاه با محمد خان از ده راه افتاده بودیم اما نزدیک کوهستان پنچر کرد و تا اومدیم تیوب وصله بندازیم و این حرفا که هوا کاملا روشن شد . با همین اوصاف وارد کوهستان شدیم و به خاطر اینکه مطمئن شویم شکارها به تازگی در کوه آمدند یا نه ، سر چشمه رفتیم تا ردها شون رو وارسی کنیم . قابل ذکر است در اون فصل سال شکارها لا اقل هر دو یا سه روز یک بار رو آب می خورند و از اونجایی که اون موقع در منطقه ما شکارچی زیاد بود شکارها به قول گفتنی حسابی تیر سوز بودند و به راحتی سر تیر نمیومدن . و به همین جهت بیشتر در شبها برای اب می آمدند و باز به کوه می رفتند البته بر حسب کوله کشی اندک متوجه شده بودم که درشبهای غیر مهتابی یا به قول ما تاریک ماه شکارها یا برای آب نمی آمدند و یا هم یکی یکی و بیشترحوالی سحر برای آب میامدن. و از قضا شب قبل اون روزی که ما اونجا بودیم تاریک ماه بود و چند تا رد شکار رو نزدیک چشمه دیدیم که هنوز جای ردها توی گل سفت نشده بود و شکار ها هر جایی که صبح آب بخورند عموما همان حوالی چرا می کنند و خیلی دور نمی روند و این جریان رو من و محمد خان به خوبی می دونستیم .به همین جهت بهترین چراگاه اون اطراف رو بهترین مکان برای حضور اون شکارها دونسته و یه راست رفتیم سراغش… یه دره گشاد البته با پیچ و خم فراوون روبرویمان بود که در ماهور سمت چپمان پنج تا قوچ بدون هیچ میشی در حال چرا بودند . جای خوبی بودند . نیم ساعتی نگهشان داشتیم اما ظاهرا خیال جا عوض کردن نداشتند و خیلی خاطر جمع چرا می کردند و گاهی قوچها با هم شاخ بازی هم می کردند.باد از روبرو می آمد و قدرت مانور زیادی رو برامون محیا می کرد. با محمد خان از محلی که داشتیم شکار ها رو دید می زدیم پایین اومدیم و از وسط شیله و زیر دست شکارها مسیری رو برای نزدیک شدن به اونها انتخاب کردیم.محمد خان با تفنگ جلو می رفت و من هم با چند متر فاصله از پشت سرش می رفتم . اون بالا که بودیم یه پیچ دره رو نشون کرده بودیم و نقشه کشیده بودیم که اگر به اونجا برسیم شکارها در تیر رس قرار می گرفتند. محمد خان داشت به اون پیچ نزدیک می شد و من فاصله ام رو با اون بیشتر می کردم. محمد خان چند متری به پیچ که داشت روی زمین پهن شد و سینه مال جلو رفت من در جهت عکس شکار ها خودم رو به منتهی سمت راست شیله رسوندم و یه قوچ رو دیدم که اومده بود دقیقا بالای سر محمدخان و تقریبا در فاصله ای حتی کمتر از 30 متر از محمد خان قرار داشت و ظاهرا محمد خان اونو نمی دید. و به من اشاره می کرد.اما منم نمی تونستم حرکتی بکنم چون می ترسیدم قوچ حرکت منو ببینه و در بره …محمد خان که از راهنمایی من نا امید شده بود خودش سرش رو اینور اونور میبرد و کند و کاو می کرد .یه لحظه دیدم سریع تفنگ رو جلو برد و به حالت نشانه گیری چند لحظه ای میخکوب شد و بعد هم صدای تفنگ بلند شد…اما قوچ در رفت و با چهار تای دیگر رفتند و نزدیک نوک کوه دوباره واستادند و به ما نگاه می کردند. سراغ محمد خان رفتم و بهش گفتم نکنه ندیدی و همونطور الکی زدی؟ گفت: نه دیدم ولی خیلی دور بود و نخورد! گفتم مرد حسابی قوچ توی یه وجبی ات بود، کجا رو زدی؟ که حالیم شد محمد خان اون قوچ رو ندیده و به یکی دیگه که دورتر بوده شلیک کرده… دو نفری چندی قوچها رو که در دامنه نزدیک به نوک کوه بودند نگاه کردیم. جالب بود که ظاهرا خیال رفتن اونور کوه رو نداشتن . ما هم خودمان را قایم کردیم و چندی که گذشت قوچها همانجا دوباره از هم تنک شدند و ظاهرا می خواستند اونجا بمونن. مجدد تفنگ رو پر کردیم و از پشت دامنه به سمت نوک کوه رفتیم و ساعتی نگذشت که بالای کوه بودیم اما نمی شد خیلی بالا برویم چون توی چپ باد می افتادیم. حوالی ظهر بود که شکار ها با پای خودشان آمدند سمت دامنه ای که ما بودیم و ما هم تا جایی که باد اجازه می داد رفتیم جلو و دوباره داشت یه موقعیت تیر اندازی ایجاد می شد و اینبار ما در فوق بودیم. محمد خان نشانه رفت و یه قوچ کت و کلفت که ظاهرا 5 سالش بود رو نشونه رفت و شلیک کرد… باز هم نخورد و شکارها ریختند به ته شیله و رفتند و رفتند تا رسیدند به سر جای تیر اولی که زده بودیم و باز همونجا واستادن و ما رو نگاه می کردند. هر دو گیج شده بودیم که چرا این شکار ها در نمی روند. محمد خان می گفت: اینها شیطانند و ما رو مسخره دارن. من گفتم این خرافات چیه شیطان کجا بود یالا بیا بریم پایین. مجدد تفنگ پر کردیم و در همان چپ بادی رفتیم و ظاهرا داشت حرف محمد خان درست از آب در می اومد چون باز هم شکارها نگریختند البته باد هم ضعیف بود. دوباره شکارها را دور زدیم و از زیر شیله مثل اول صبح رفتیم و محمد خان تفنگ رو داد دستم که من برم بزنم. منم با کمال میل تفنگ رو گرفتم و با کنایه بهش گفتم خودم کلک این شیطانها رو می کنم. چند قدمی نشسته جلو رفتم و از یه تپه کوچک بالا رفتم . به نزدیک نوک که رسیدم قوچها رو دیدم اما چون بی احتیاط بالا اومدم شکارها منو دیدن و پا به فرار گذاشتن . منم در دو زدم که هیچی نیفتاد… شکارها باز رفتند بالای کوه و باز نزدیک تاج کوه موندن… پیش محمد خان رفتم و کیسه مصالح تفنگ(مهمات) رو ازش گرفتم و باز تفنگ رو پر کردم و باز خواستم برم بالای کوه که محمد خان گفت بی فایده است اینها اگر قرار بود شکار بشن تا حالا سه تیر بهشون زدیم باید شکار می شدن. گوشم بدهکار نبود و علی رغم خستگی فراوان و نزدیک بودن غروب خودم تنهایی راه افتادم و بالا رفتم . اینبار از یه دامنه دیگه بالا رفتم و تصمیم داشتم موازی شکارها بهشون نزدیک بشم. چیزی به نوک کوه نداشتم که یه شیشک یا هم یه میش که ظاهرا تک بود در تقریبا 70 متری من روی یه سنگ لم داده بود و داشت غروب خورشید که قریب الوقوع بود رو تماشا می کرد. و منم چکش رو عقب کشیدم و بغل دستش رو نشونه رفتم و تو دلم گفتم بگیر ببین چه مزه ای داره؟ زدم و شیشک یا هم اون میش از جایش مثل فنر جهید و ده در رو… دیدم چاره ای نیست ظاهرا حق با محمد خان است . مسیر سرازیری را پیش گرفتم . دیگر زانو هایم توان حمل کردن وزنم رو نداشت و اگر محمد خان پایین منتظر نبود دلم می خواست همونجا دراز بکشم. به هر بدبختی خودم رو پایین رسوندم و با محمد خان به نزدیک چشمه ابتدای کوهستان با هزار بدبختی رفتیم. با خودمان گفتیم حتما آتشخانه تفنگ (قسمت ته لول که گشاد تر است و محل باروت و…هست) خیلی سوخته گرفته برای همین خوب نمی زند. چون باروتهای سیاه سوخته زیادی از خود به جا می گذاشت گاهی حتی کاملا لوله تفنگ مسدود می شد. خلاصه اقدام به شستشوی تفنگ کردیم و توی لول تفنگ را حسابی شستیم و سپس یه تیکه پارچه نوک سمبه کردیم که لول رو خشک کنیم و از بد ماجرا پارچه ته لول گیر کرد و هر چه کردیم بیرون نمی آمد. مجبور شدیم با چاقو پیچهای فیرگوش رو باز کنیم و پیچ اصلی فیر گوش( درستش فیل گوش هست که پستانک یا همان محلی که چاشنی رو رویش می گذارند رو به ته لول وصل می کنه) که سالها باز نشده بود و حسابی زنگ زده بود در پی این اقدام هرز شد. به هر حال فیر گوش رو از تفنگ جدا کردیم و پارچه رو از ته لول در آوردیم و دو باره فیر گوش رو جا زدیم و اما از اونجایی که پیچش هرز شده بود محکم نمی شد. با سنگ چند تا ضربه روی پیچ زدم که سر جایش سفت شد. صبح الاطلوع راهی نوک همان کوه دیروزی شدیم . و از وسط همان شیله به راه افتادیم که بعدها به همین جهت اسمش را گذاشتیم «تگ صفا و مروه» که همین اسم هنوز هم رویش مانده. به هر حال به تاج کوه رسیدیم و درنوک این کوه یه جورایی سنگها شقه شقه شده و بینشون دالانهای سنگی ایجاد شده که سایه خوبی برای قوچ و میشها در تابستان هست. ما هم با محمد خان ازلابلای دالانها رد شدیم و از شکاف کوچکی که در انتهای یک دالان بمبست بود اونطرف رو نگاه کردیم که باز همون پنج تا قوچ رو دیدیم که اونطرف داشتند می چریدند. چکش رو کشیدم و سر تفنگ رو به قدر یک وجب دادم بیرون. محمد خان سمت چپم بود و از توی سوراخ داشت قوچها رو نگاه می کرد. نشونه رفتم و پس از مکث اندکی ماشه رو چکوندم… صدای وحشتناکی از تفنگ خارج شد که گوشهای جفتمان به وینگ وینگ افتاد. با خود خیال کردیم که شاید به خاطر اینکه در محیط بسته شلیک کردیم اینطور صدایی ایجاد شده. از دخمه بیرون آمدیم و باز هم دیدیم که قوچها سر و حال دارند در دره مقابلمان جفتک می زنند و اینها هم حالیشان شده بود که ما نمی تونیم شکارشون کنیم. یه لحظه نگاه به تفنگ کردم و دیدم ،فیر گوش تفنگ نیست…تازه فهمیدم اون صدا واسه چی بوده… خدا رحم کرد محمد خان سمت چپم بود. فیر گوش لحظه شلیک به خاطر اینکه پیچش هرز شده بود بیرون پریده بود و اون صدای انفجار مانند ایجاد شده بود. مایوسانه زیر سایه یک صخره ولوشده بودیم که دیدم یکی از پایین کوه دارد بالا می آید . خوب که دقت کردیم دیدیم غلامرضا هست که دارد بالا می آید. غلامرضا از هم ولایتی هایمان بود و بیشتر کوله کش بود تا شکار چی و تازه اون موقع تفنگ خریده بود و مثلا برای شکار اومده بود. یکی از آن آدم های بد پیله ای بود که همیشه وقتی می خواستیم بریم شکار اگر خبر دار می شد تا خودش رو وبال گردنمون نمی کرد ول کن نبود. و توی شکار هم فقط دست وپا رو بند می آورد و برای خوردن گوشت خوب بود و بس! به هر حال ما به خاطر تفنگش همچین گرم ازش تحویل گرفتیم و تازه یه جورایی منت هم سرش گذاشتیم که اونو با خودمون به شکار ببریم. خلاصه سه تایی راهی شدیم و کلا بی خیال اون 5 تا قوچ شدیم و مسیر ادامه یال کوه رو پیش گرفتیم . دو گذر بیشتر نرفته بودیم که یه دسته قوچ ومیش دیدم که شاید ده تایی می شدند(دقیقا یادم نمی آید). یک ساعتی اونها رو نگه داشتیم تا کمی به سایه افتادند و بالا اومند . تقریبا 300 متری با هاشون فاصله داشتیم و باد هم خوب می آمد. اما نمی دانم چه مرگشان شد که مگس کردند و همینجور بی جهت رفتند به دل کوهستان. ناچارا دنبالشان رفتیم و رفتیم . روی یک دماغه باز اون 5 قوچ رو دیدیم. و ما به غلامرضا نگفته بودیم که بهشون قبلا تیر زدیم و نمی خواستیم هم بگیم و باز مجبور شدیم به سمتشون بریم. ما از پشت دماغه در جهت قوچها بالا رفتیم و فاصله ما ضخامت کوه بود. باد شدیدی در کوه می آمد . یادم هست آنقدر باد می آمد که چند لحظه بین سنگها نشستیم تا باد سبک شود و بتوانیم ادامه مسیر را برویم. آنقدر رفتیم که بالای شکارها قرار گرفتیم. و شکار ها هم تند و تند بالا می آمدند و ما سر راهشان کمین کردیم. نیم ساعتی نگذشت که قوچها به گلوله رس رسیدند. سه نفری سنگر گرفته بودیم. محمد خان تفنگ غلامرضا رو مسلح کرد و منتظر شد شکارها نزدیک تر بشوند . شکار ها بی خبر از همه جا دقیقا به سمت ما می آمدند. آنقدر نزدیک شدند که من حرکت مردمک چشمشان رو هم می دیدم. محمد خان یه کم تفنگ رو جابجا کرد که نشانه بگیرد که قوچها متوجه شدند وهمگی میخکوب شدند. محمد خان مجال فرار نداد و قوچ 5 رو که مثل یه لنگه در جلومون بود رو نشونه گرفت و تا صدای تفنگ بلند شد که قوچ در جا خوابید.از سنگر بیرون جستیم وسر قوچ رفتیم. تکه پارچه های نیم سوخته که از اونها عوض لته نمدی برای پر کردن تفنگ استفاده می کردند کنار قوچ روی بوته ها گیر کرده بود و در هوا می رقصید. قوچ رو برداشتیم و پوستش کردیم. قوچ بسیار چاقی بود. غلامرضا یه پاتیل از توی توبرش در آورد که بیشتر شبیه تشت بود تا پاتیل و در واقع اندازه توبرها ش بود . گوشت حسابی قلیه کردیم و چون می دانستیم غلامرضا از آن گوشت خورهای قهار هست تقریبا نیمی از یک شقه را لخت کردیم تا چیزی گیر ما هم بیاید و بعد هم روی آتیش گذاشتیم . ساعتی نگذشت که گوشتها آماده شد. سه نفری دور اون پاتیل تشت مانند نشستیم و شروع به خوردن کردیم. غلامرضا وقتی گوشت می دید نمی تونست خودشو کنترل کنه و هر چی گوشت خارا(راسته) و خوب بود رو از جلوی من و محمد خان بر می داشت و محمد خان مرتب بهش اشاره می کرد که از من خجالت بکشه ولی غلامرضا حالیش نبود. چندی هنوز از گوشت خوردنمان نگذشته بود که غلامرضا دست کشید و گفت: «خیلی خوردم می ترسم سنگین شوم و نفسم تنگ شود و نتونم از کوه بیام پایین. شما هم خیلی نخورین که نمی تونین از کوه پایین بیاین» منم بیخبر از همه جا حرفشو تصدیق کردم و می خواستم دست بکشم که محمد خان در حالیکه لقمه رو توی دهنش می گذاشت به سمتم کمی خم شد و با آرنجش روی رانم فشار آورد و جوری که غلامرضا نفهمد بمن گفت : تا جا داری بخور! تازه کم کم داشت حالیم می شد که منظور این غلامرضا از این دلسوزی چیست. درتقسیم گوشت شکار طبق رسومات گذشته غذای مانده در ظرف مربوط به صاحب ظرف بود و تقسیم نمی شد و غلامرضا به خوبی این امر رو می دونست. و واسه همین هم ما رو از خوردن بیشتر منع می کرد که محمد خان دستش رو خونده بود و منم با محمد خان اونقدر خوردیم و خوردیم که احساس می کردم با هر بازدم غذاها به حلقم می آید و باز با هر دم فرو می رود. غلامرضا هم بِر و بِر داشت ما رو که مثل قحطا زده ها گوشت می خوردیم نگاه می کرد و معلوم بود خودش هم دلش می خواست اما رویش نمی شد روی حرفش بزند .دیگه به جایی رسیدیم که داشتم احساس ترکیدن می کردم . اما هنوز کلی گوشت و خصوصا روغن ته ظرف بود که به راحتی یه آدم گرسنه را سیرِ سیر می کرد. محمد خان دست توی توبره اش کرد و یه مشکوله(مشک کوچک که از پوست بزغاله درست می کنند) بیرون آورد که داخلش ماست داشت که به خاطر این دو روز ترش هم شده بود. مشکوله رو توی ظرف خالی کرد و هم زد و تا آخرین لقمه ادامه دادیم. اینجا بود که غلامرضا(ببخشید اشتباهن غلامحسین نوشته بودم) دلش طاقت نیاورد و گفت: شما همیشه اینجور شکار می کنین؟ پس چه به خانه می برید؟ بیان بقیه قوچ رو هم بخورین خیالتون راحت بشه! و من و محمد خان فقط می خندیدیم.

پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد

نوروز 1390 مبارک

2011-03-20T16:54:00.000-07:00

آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنیم گرد عروسان چمن خیزید تا جولان کنیم

امروز چون زنبور ها پران شویم از گل به گل تا در عسلخانه جهان شش گوشه آبادان کنیم

آمد رسولی از چمن کاین طبل را پنهان مزن تا طبلخانه عشق را ازنعره ها ویران کنیم

بشنو سمای آسمان خیزید ای دیوانگان جانم فدای عاشقان امروز جان افشان کنیم

زنجیر ها را بر درید ما هر یکی آهنگریم آهنگران چون کلبتین(انبر) آهنگ آتشدان کنیم

چون کوره آهنگران در آتش دل می دمیم کاهن دلان را زین صفت مستعمل فرمان کنیم

آتش درین عالم زنیم این چرخ را بر هم زنیم این عقل پا بر جای را چون خویش سر گردان کنیم

کوبیم ما بی پا و سرگه پای میدان گاه سر ما کی به فرمان خودیم تا این کنیم و آن کنیم

نی نی چو چوگانیم ما در دست شه گردان شده تا صد هزاران گوی را در پای شه غلتان کنیم

خامش کنیم و خامشی هم مایه دیواگی است این عقل باشد آتشی کاندر پنبه ای پنهان کنیم

2011-03-08T03:43:00.000-08:00

سر کوها به دو دو (دویدن) می روم مو

به پا بوس گل نو می روم مو

اگر دونم که دلبر مال مایه (متعلق به ماست)

سه منزل ظرف یک شو می روم مو

خدایا عاشقی از حد گذشته

زملک قاین و سرحد (منطقه های حوالی بیرجند) گذشته

در این چندی که ما هم ره(را) ندیدیم

خدا دونه که بر ما چی گذشته

سلام

سال 89 هم مثل الباقی روزها و ماهها و سالهای گذشته رفت و هنوز دستم عادت نکرده بود که 89 بنویسم و خیلی وقتها اول 88 می نوشتم و بعد مجدد اصلاح می کردم. چند عکس بی کیفیت از شکار پرنده را برایتان می گذارم. سرعت قطره چکونی اینترنت وطنی ومضاف بر اون و به قول یکی از دوستان قیلطرینگ ! اجازه گذاشتن عکسهای بیشتروالبت بهتر را نمی دهند. و حال و حوصله وب نوردی را از همه دوستان وبلاگی گرفته. به هر حال خوش باشید

کمپینگ قدیمی

ورودی یکی از شکار گاهها که به گمانم برای محسن خان ملایی خاطرات زیادی در خود دارد. خوشبختانه ما بی نصیب بر نگشتیم.

اواخر مهر89

سر راهت نشینم خسته خسته

بزرگترین سیاه سینه ای که در سال 89 زدم

شکار تیهو در یکی از شهرستانهای استان

شکار سیاه سینه در بیرجند

و باز هم شکار محبوب ترین پرنده برای من

به دنبال روز مرّگی

2011-02-05T21:59:00.000-08:00

با سلام خدمت همراهان عزیز

آخر هفته (روز پنجشنبه) به اصرار دوستان بر نامه رفتن به شکار پرنده رو ریختیم و 3 تن از رفقا ساعت 6 صبح آمدند دنبالم و همگی با یه ماشین به سمت شکار گاه رفتیم . همین که توی خاکی پیچیدیم بارش بارون و تگرگ شروع شد و ظاهرا خیال واستادن هم نداشت.کم کم آب توی جاده داشت راه می افتاد. ساعتی رو توی ماشین بودیم تا از شدت بارون کم شد و تونستیم شیشه ها رو پایین بدیم . اما بارش کبک ها رو توی سوراخ سمبه ها چپونده بود و هر چی دید زدیم هیچی ندیدیم و بعد باز بارون گرفت و بیشتر وقتمون به صحبت کردن توی ماشین گذشت و بعد هم کوهنوردی ... با الکل جامد آتشی روشن کردیم و با خودمون گردن شکار و مختصری گوشت آورده بودیم که بار گذاشتیم . سردی هوا باعث شده بود که بهترین جا کنار آتیش باشه. گرچه هیچی نزده بودیم اما هوا بعد بارون لطیف بود وحسابی می چسبید. جالب اینجا بود که بیرجند آفتابی بود و توی کوه اونجایی که ما بودیم گاه و بی گاه بارون می گرفت . بعد نهار در مسیر برگشت یه دسته پَخته(فاخته) دیدیم و چون به پیسی خورده بودیم به سراغشون رفتیم . من تفنگ بیرون دادم و 4 تا رو همتیر کردم و دست به ماشه بردم ولی فقط صدای در رفتن سوزن اومد.فکر کردم تفنگ خالیه و سریع کمر تفنگ رو شکستم اما تفنگ پر بود . مجدد نشانه رفتم ولی باز هم گل کرد. تفنگ دیگه ای گرفتم اما تا خواستم تفنگ رو از شیشه اونور بدم دسته پَخته بلند شدن و پَخته آخری رو نشونه گرفتم و شلیک کردم و در کمال تعجب دو تا از دسته افتادن . و به قول خودم ظاهرا اون یکی که توی نشونه نبود خودشو به ساچمه ها زده بود. دنبال همون دسته رفتیم و چند تا دیگه هم ازشون زدیم و دوستم یکیشون رو که خارج از دسته می پرید با یه تیر اندازی بسیار زیبا در هوا زد که همه کیف کردیم . و دیگه اومدیم شهر...کلی کار برای انجام دادن در روز جمعه داشتم . ساعت 4 صبح بیدار شدم و دیگه خوابم نمی برد . سایت هواشناسی توی اینترنت یه جمعه برفی رو واسه بیرجند پیش بینی کرده بود. پرده اتاق خوابو کنار زدم که دیدم بهرام (مریخ) داره در آسمون چشمک می زنه. یهو به کله ام زد که برم به شکار... فلاسک رو آبجوش کردم و بقیه وسایل که همیشه توی ماشین هست. ساعت چهار و نیم از خونه زدم بیرون . خیابونهای شهر خالی از هر تنابنده ای بود و ماشین من حکم کیس ریپورت رو داشت. صد کیلومتری که رانندگی کردم مه غلیظی پیدا شد که مه شکنها هم کار چندانی ازشون بر نمی اومد. در منطقه ما در این وقت سال حدود ساعت شش و بیست دقیقه صبح میشه اما هنوز 15/5 بود . پس از 250 کیلومتر رانندگی (در مجموع)به شکار گاه رسیدم و هوا کاملا روشن شده بود. کوهها یک دست سفید بود. و تک و توک کلاهی از ابر های کومولوس به سر داشتن . از ماشین بیرون اومدم . باد سردی از روی برف ها می اومد . چندی دامنه ها رو دوربین کشیدم اما چیزی ندیدم. ساعتی که گذشت به سمت دشت رفتم . برفهای دشت آب شده بودند و فقط در کنار بوته های هیزم و شزگ گُله گُله برفها مونده بود. یه دسته سیاه سینه روی یه کازه(راحت ترین توصیفش اینکه:تپه هایی که ارتفاع کمی دارن اما در عوض طول زیادی دارند) دیدم . به موازات اونها به کنار شون رفتم و از پنجره شاگرد سر تفنگ رو بیرون دادم . با اینکه دسته بزرگی بود و مطمئنا بیشتر از 100 تا بود اما خیلی تنک بود و تنها چهار تا رو همتیر کردم و پام رو از روی ترمز برداشتم که کمی ماشین جلوتر بره تا بتونم پنجمی رو هم همتیر کنم که دسته بلند شد. در همون لحظه من هم تیر انداختم . دو تا افتادند. چندی که با نگاهم دسته رو فالو کردم سه تای دیگه هم از دسته افتادن . دسته همینطور که مثل ابر روی دشت پرواز میکرد دسته های دیگه رو هم بلند میکرد و تعداد زیادی سیاه سینه به پرواز در اومده بودن. سیاه سینه ها رو که اول جاشون رو نشون کرده بودم یکی یکی برداشتم و زدم به وسط دشت و چند تا دیگه هم شکار کردم و بعد تفنگ رو انداختم روی صندلی عقب. جای دوستان خالی صبحانه ای روی کاپوت ماشین خوردم و بعدش رفتم روی سقف ماشین و مشغول دوربین کردن دشت شدم تا ببینم به جز سیاه سینه ها چه چیز دیگه ای توی اون هست. در گذشته ای نچندان دور زمانی که در کوهستان مجاور دشت(تصویر فوق) که در پگاه برای یافتن قوچها دوربین کشی می کردیم . با نگاهی به دشت ،دسته های آهو رو که پشتهای سفیدشون به ما بود و در حال جست و خیز با دمهای بلند با موهای سیاه در نوک بودند رو میدیدم . اما الان بیشتر از 15 سال است که سینه دشت با صدای سم آهوان بیگانه شده. در دهه 60 در این منطقه مثل خیلی از مناطق دیگر مجوز حفر چندین حلقه چاه داده شد و در پی اون ایجاد زمین های کشاورزی و شکل گیری اجتماع های انسانی و گله های دام اهلی و ... و باز بدتر از همه بی شرف هایی که با موتو ر و ماشین در شب و روز دنبال زبان بسته ها افتادند و تا ریشه شان را نکندند آرام نگرفتند. اما حالا عامل انقراض آهو شکار قاچاق عنوان می شود و دست اتهام به سوی من و توی شکار چی دراز است. بگذریم این حرفها فایده ای ندارد . اینقدر از این حرفها شنیدم و این محیط زیست ایران دایه عزیز تر از مادر دارد و اینقدر در این وبلاگها ی زیست محیطی اشک تمساح نثارش کرده اند و می کنند که واقعا عق آدم می گیرد این مسائل را بگوید. به هر حال در حال دوربین کشی بودم که در فاصله دور یه چیزی رو دیدم که روی زمین حرکت کرد مختصری که دوربین کردم مطمئن شدم حتما یه چیزی هست و اشتباه نکردم. جایش رو نشون کردم و با ماشین به سمتش رفتم و از فاصله نزدیکتر مجدد دوربین کردم که متوجه شدم یه سیاه سینه تک هست به سمتش رفتم و دیدم یه سیاه سینه ماده که بالش شکسته و ملتفت شدم این باید از همان تیر اول صبحی بوده باشد. کمی توی دشت پرسه زدم و یک گرگ هم دیدم . خواستم عکس بگیرم که گرگ پا به فرار گذاشت و عکس بدرد خوری نشد . به هر حال این بود طبیعت گردی آخر هفته ما به بهانه پیدا کردن روزمرگی و فرار ازکار ها و مشغله های ریز و درشت فراوان!

شاد باشید

پاچوک سفید

2011-01-02T03:39:00.000-08:00

با سلام خدمت دوستان و همراهان عزیز
باز خیال سفر رفتن دارم و همین باعث شد که بر طبق روال گذشته قبل از سفر براتون خاطره ای جهت سردرد دادن به شما در وبلاگ قرار بدم.امسال در کل ،سال کم سفری برای من بود .الان هم کلاسها تموم شده و تا موسم امتحانات حاجتی به حضور ما نیست و الباقی کارهام که میشه گفت بیشتر دست خودمه و اونا رو هم تعطیل کردم و عیال هم ده روزی بیکار شدن و بیرجند اومدن و لذا تصمیم گرفتیم استخوانی سبک کنیم و یه دوری بزنیم. راستش را بخواهید دلم برای فیروز کوه پر می کشد اما صد افسوس که دیگر از آن رفقای قدیمی ما خبری نیست. یادش بخیر با داش اصغر و اسفندیار خان چه قوچهایی رو زدیم.یادش بخیر...الان خیلی ها می گویند که قوچ و میش در آن حوالی کیمیا شده اما حاضرم شرط ببندم که الان حداقل دو گله در دهنه چشمه غار باید باشند. به هر حال بگذریم به قول یه ضرب المثل منطقه ما که میگه:تو که از آسیاب بدر شدی! تو رو چه به سنگ یک من و نیم من! ما که به دلیل اینکه همسر جان تازه از تهران اومده خیال رفتن به اون حوالی رو نداریم و نقدا سر خر رو به سمت اصفهان می چرخونم تا ببینم چی پیش میاد.
برایتان یک خاطره شکار قدیمی می گذارم و البت از آنجایی که خوانندگان عزیز خیلی خیال پیر بودن ما در ذهنشان تجلی نبندد از ذکر تاریخ آن خود داری می کنم.
ابتدا مقدمه ای حضورتون در خصوص این پاچوک سفید عرض می کنم تا با آن مرحوم آشنایی مد نظر حاصل کنید.و ماجرا از آنجا شروع می شود که در یکی از شکارگاههای منطقه بیرجند شکار چیان از حضور قوچی خبر آوردن که با شکل و شمایل متفاوت از قوچهای منطقه هست و کلی هم هواخواه پیدا کرده بود ولکن همان حکایت :«در طلبش مدعیان بی خبرانند» برایشان مصداق حال شده بود. و حالا فرق مهم این قوچ با سایر قوچهای منطقه ریش سفید بلندتر و مهم تر از آن پاچه های دست و پای سفید با موهای بلند این قوچ بود که به خاطر همین هم این اسم پاچوک سفید رو براش انتخاب کرده بودند. و برای تصور بهتر این اسبهای مزرعه اروپایی رو متصور بشین که موهای پاچه هاشان چقدر بلند است. این پاچوک سفید هم این چنین پاچه هایی داشت. دو سالی از حضور این قوچ می گذشت و فقط در فصل قوچ دو در دور دست ها قابل دیدن بود و در فصل او خواه(آب خواه) رد پایش را در کنار چشمه ها و برکه های آب می شد پیدا کرد و در کل این قوچ شگردهای خاصی برای اختفا و فرار کردن به کار می برد به طوری که همیشه یک قدم جلوتر از شکار چی ها بود. بهترین شکار چی های منطقه هوس شکار اون به کله شون افتاده بود اما زهی خیال باطل. همه متفق القول به این نتیجه رسیده بودند که این قوچ را نمی شود شکار کرد. پدرم که در آن موقع دیگر مثل الان من کم به شکار میرفت هم هوس شکارش را کرده بود اما حاصل دو روز پیاده روی او و دوستانش تنها دیدن این قوچ باشکوه بود و پدرم می گفت اصلا این قوچ از بلندی ها پایین نمی آمد و جاهایی از کوهستان رو واسه استقرارش انتخاب می کرد که اصلا نمیشد به اون حوالی رفت و همیشه هم حواسش جمع بود و به همین دلایل پدرم هم گفت این قوچ حالا حالا ها کشتنی نیست. این قوچ به اعتبار رد پایش حدود 7 سال سنش رو تخمین میزدند ... و خلاصه هر کس طلب این قوچ کرد به در بسته خورد و تنها یکی دو تا از شکار چی های بیرجند تونسته بودند تا حوالی سر تیر بروند که باز هم پاچوک سفید یک قدم جلوتر از آنها در آن لحظه هم شانسش یار بود...

این ماجرا با فراغت از تحصیل من و برگشتنم به ایران هم زمان بود.یک تفنگ آرژل تک لول ساچمه زن مدل چخماقی از انگلیس وارد کرده بودم که به دلیل بی تجربگی و غرور جوانی و زیر بار نرفتن برای دادن صد تومن باج سبیل کار به گمرکات کشید و در آن موقع آن تفنگ برایم حدود پنج هزار تومن تموم شد و این در حالی بود که در همون زمان از سمت زابل و افغانستان تفنگ چاپتول آنهم از مدل لول سیاهش را در جعبه های چوبی ده تایی که داخل گریس بود و لاک و مهر شده، می آوردن به قیمت هفت هزار تومن یعنی هر تفنگ تنها هفتصد تومن آنهم با یک سوزن اضافی که در داخل همان جعبه ده تایی ،سوزن ها هم در گوشه ای ردیف شده بودند. تازه بهترین تفنگ های ساچمه زنی اون موقع که با برند کروپ عرضه می شد و اگر اشتباه نکنم ساخت آلمان شرقی بود را می دادند چیزی در حدود سه هزار تومن ! در آن زمان ایران هم فشنگ می ساخت . که اصطلاحا به خاطر یک نشان تاج در ته پوکه به فشنگ تاج نشان معروف بود اما ما از اونا نمی خریدیم. از زابل فشنگهای برند بلوت می آوردن دونه ای یک پانزده قران! هزار تا می خریدیم هزارو پونصد تومن،آنهم چه فشنگهایی!تازه نوع پر نشده اش هم بود که فقط باروت داشت و به سلیقه آنها رو پر می کردیم . که قیمت هر کدوم از اونها یک تک تومنی بود! اما چهار پاره های فابریک رو از نوع روسی می خریدیم که در بسته های ده تایی با بسته بندی بسیار شیک عرضه می شد و ده تا میشد بیست و پنج تومن!یعنی دانه ای بیست و پنج قران!...بله آن دوران چون جوانی ما مثل پر کاهی در باد تقدیر پیچید و در حلقوم تاریخ گم شد...
داشتم می گفتم ؛من هم چهار پنج مرتبه به هوس این پاچوک سفید به کوه رفتم که تنها دومرتبه از دور تونستم ببینمش و اصلا نتونستم به سر تیر برسونمش. اون موقع برنو رو هم داشتم اما این شکارچی های بیرجندی گلوله زنی غیر از سرپر رو قبول نداشتند و می گفتن شکار با این گلوله زنی ها که از دور میزنه نامردیه! و خلاصه اونایی رو که گوله زنی میاوردن رو یه جورایی مسخره می کردن. حتی این امر طوری محکم بود که اگر عکس های شکار شاه در شکار گاههای بیرجند رو دیده باشید در هیچ کدام از موارد تفنگ گلوله زنی دور برد نداشتن!
به هر حال این قوچ حال منو هم گرفته بود و در اون زمان شمار قوچهای بزرگ هم کم نبود یک جورایی بی خیالش شده بودم. تا گذشت و در اواسط پاییز و شروع قوچ دو به همراه غلامحسین و عبدالله خیال رفتن به شکار در ذهنمان به قل قل آمد.بر خلاف همیشه که قبل از روشن شدن هوا وارد شکار گاه میشدیم این بار دیرتر به شکار گاه رفتیم. در همان ورودی به غلامحسین گفتم. غلام! من اگر امروز گوشت شکار نخورم تا شب لب به هیچ غذایی نمیزنم. عبدالله گفت:«اُه...یکی نداند فکر میکند کهنه اشکاری هستی. نه بابا پسر جان از این خبرا نیست،اگر قسمت باشد می زنیم و اگر نباشد توبره خالی بر می گردیم» گفتم حالا هر جور می خوای حساب کنی حساب کن. من اینجا جز گوشت شکار چیز دیگه ای نمی خورم...خلاصه کل کل کنان وارد دهنه کوهستان شدیم. در ابتدای دهنه کوه یک چشمه آب بود که یک گله دام اهلی به همراه یک چوپان کنارش بودن. با چوپان سلام و علیکی کردیم و احوال شکار ها رو جویا شدیم که چوپان مذکور گفت همین ساعتی پیش یک دسته حدود پانزده تایی بزینه(کل و بز) در نوک فلان کوه دیده و با دستش اون کوه رو هم به ما نشون داد.
و خلاصه ما هم راهی شدیم . تا شاید همونها رو پیدا کنیم. هنوز خیلی مانده به گذر رد همان بزینه ها رو دیدیم و بهمین خاطر چند متری را در سر بالایی سینه خیز رفتیم. در خصوص رد شکار ها و عقاید بومی مطلبی به یادم آمد که شاید ذکر اون در اینجا خالی از لطف نباشه. همونطور که می دونید شکار و دهقانی و چوپانی به وضعیت آبسالی و خشک سالی وابسته هستند و در منطقه بیرجند هم که همیشه در طلب باران بوده ، دقت شکار چیان و دهقانان به علایم و نشانه هایی بوده که یک جورایی برای اونها نشونه هایی از وضعیت سال پیش رو بوده... دم خور بودن چندین و چند ساله با این جور قماش آدم ها باعث شده که من هم به برخی از این نشانه ها توجه کنم و به برخی ها هم اعتقاد پیدا کنم. از جمله پیشگویی سال آبی جدید بر اساس رد قوچها. و به قول انگلیسی ها این تجربه ها اویدنس بیس هستند و بسیار ارزشمند و حیف است که فراموش شوند. روش تشخیص از این قرار است که در وقت قوچ دو شکار چیان و چوپانان به رد شکار ها توجه میکنند که آیا اونها روی نوک کوهها بیشتر تردد می کنند یا از ته شیله ها و دامنه کوهها و بر این اساس اگر قوچها در اون فصل بیشتر ترددشون از نوک کوهها و تِجار ها باشد. سال آینده پر باران و اوضاع روبراهه و کشاورزان و دیم کاران می تونن قبل از فصل زمستون تا می تونن کشت کنن و اما اگر خدای نکرده شکار ها در اون فصل رمق نوک کوه دویدن نداشته باشن و ردی از اونها در نوک تِجار ها نباشد سال کم بارانی پیش رو خواهد بود(الله اعلم) البت از روی رنگ شکار ها ،جای دفع فضولات،محل پاوال،صدای کبکها درتابستان و پاییز و خواندن شبانه َبک ها(وزغ ها) در تابستان و غیره و غیره هم پیشگویی هایی می کنند که بنده به همین رد قوچها و جای خسب شکار ها اعتقاد بیشتری دارم. به هر حال اگر شاسی زمین تکان نخورده بود با توجه به اینکه امسال بیشتر شکار ها به نوک کوهها اومدن می تونستم بگم که ان شاءالله زمستان و خصوصا بهارتلافی پاییز رو در خواهد آورد.(الله رحمن الرحیم) خلاصه داشتم می گفتم هنوز من دوربیم رو آماده می کردم که عبد الله که رسم نداشت دوربین با خودش ببره گفت : سه تا قوچ فلان جای کوه هستن! نگاه کردم و تقریبا در فاصله یک و نیم کیلومتری یک قوچ رو دیدم که بدون دوربین به واسطه داشتن شاخهای بزرگ و قرار گرفتن روی یک دماغه مثل یک درخت دیده میشد. باد از پشت سر ما می آمد. ما در طرف دیگر دهنه کوهستان بودیم و شکار ها در دامنه دهنه روبرویمان بر روی یکی از دماغه ها بودند. عبدالله گفت بیایید چند قدمی به چپ برویم و بعد از این دهنه پایین بریم و بعد از اون دهنه روبرو بریم بالا تا برسیم به بالای کمر اصلی رشته کوه روبرو تا اینجوری هم از مافوق شکار ها در بیایم و هم در راست بادی بیفتیم. و ما هم چنان کردیم و به ته دره رفتیم ، ما به دره ها می گوییم تگ ،که شاید تنگه هم بشود به آنها گفت. مسیر بسیار بدی رو واسه بالا رفتن انتخاب کرده بودیم که علاوه بر شیب زیاد بیشترش خاکی بود و مرتب ُسر می خوردیم. عبدالله و غلامحسین عقب افتاده بودند. صبر کردم تا به من رسیدن. من همان آرژل رو برده بودم و عبدالله هم گوله زنی سر پر داشت. تفنگش را گرفتم تا راحت تر بالا بیاید و باز هم جلو افتادم و خلاصه به هزار بدبختی به کوه صعود کردیم. در کنار تخته سنگی تفنگها رو زمین گذاشتم و از توی توبره قمقمه آب رو بیرون آوردم و با جرعه آبی گلویم رو تازه کردم. عبدالله با وسواس چند تا تخته سنگ دراز روی کنگره تخته سنگ بزرگی که پشتش بودیم گذاشت و اینجوری چند تا تیر کش درست شد. کله ها رو بالا آوردیم و کلی دماغه ها رو نگاه کردیم اما خبری از قوچها نبود. این کوهستان یک کوهستان عریض و طویل هست به طوری که بر خلاف ارتفاع بالای اون در نوکش ما یک رشته کوه نازک نداریم بلکه کلی تپه و شیله روی اون قرار داره که اگر مثلا به یک وسیله ای مثل هلی کوپتر بشه یه ماشین رو آورد بالای کوهستان به راحتی میشه با اون بین شیله های نوک کوهستان حرکت کرد. به همین دلیل هم قوچ و میشها و هم بزینه ها در اون کوهستان زندگی می کنن. ما هم فکر کردیم که اون قوچها باید بین همین شیله ها باشن . پس با وسواس دو گروه شده و عبدالله و غلامحسین یک مسیر و پیش گرفتن و من هم یک مسیر! رد زیادی وجود داشت و من بیچاره کل مسیر رو به حالت دزده کشی- یک و پا و یک دست غیر هم جهت بالا (عموما دست آزاد تفنگ رو داره) و دست و پای دیگه روی زمین و به کمک یک پا و یک دست حرکت کردن و دید زدن همزمان انجام میشه – رفتم اما هیچی نبود که نبود. هر لحظه منتظر صدای تفنگ عبدالله بودم اما خبری نشد که نشد. اونا هم مثل من چیزی رو ندیده بودند. برای نهار بیتوته کردیم و چای محیا کردیم و غلامحسین سفره پهن کرد. دو فنجان چایی خوردم اما علی رغم گرسنگی نمی خواستم زیر حرفم بزنم و چیزی نمی خوردم. غلامحسین گفت: این چه ادایی هست؟ اگر چیزی نخوری چطور می خوای بقیه کوه رو بری؟ که من گفتم نه، مرد است و حرفش! عبدالله به غلامحسین گفت: ولش کن مگه نمی دونی این پسر کیه؟ حرف هیچکی تو کله شون فرو نمیره! من که می دونستم عبدالله می خواد منو اینجوری ترغیب کنه که چیزی بخورم اعتنایی نکردم. خلاصه بعد از کمی استراحت راهی شدیم و همان مسیر یال کوهستان را پیش گرفتیم و من لبه تجار کوهها میرفتم و ته دره ها رو نگاه میکردم و در همین حال صدای فیشی که عبدالله گفت صدای فیش میش بود به گوش رسید و از ته یکی از دره ها تعدادی در حدود 15 تا قوچ و میش از پای یک درخت انجیر که تقریبا برگهایش ریخته بود گریختند. با اینکه آغاز فصل قوچ دو بود اما قوچ و میشها قاطی پاتی بودند و ظاهرا قوچها در تقسیمات به نتیجه نرسیده بودند. اینجور که شد عبدالله گفت : بچه ها برویم امروز دیگر از شکار خبری نیست! و خودش سر ته کرد و من هم حسابی نا امید شده بودم. من گفتم می خوام برم از ته دره ها تا جایی رو که بیشتر بودن رو پبدا کنم تا دفعه بعد جاشون رو بلد باشیم و از همون ته دره ها میام و عبدالله هم گفت: خوبه برو. اتفاقا غلامحسین هم دنبالم اومد و یک راست رفتم پایین سر وقت همون درخت انجیر که شکار چی های بیرجندی به اونها میگن چمند انجیر. رد شکار ها زیاد بود و یک پاوال هم در آنسوی دره و روبروی درخت انجیر بود و خلاصه ما هم مسیر برگشت را از ته دره ادامه دادیم . کم کم زیر پایمان فقط سنگ خاره یک تکه آبی رنگی بود که فرسایش آب اونو صیقل داده بود و هر چند متری جای یک آبشار بود و ما از یک یک اونا پایین اومدیم و اومدیم و مسیر پر پیچ و خم دره رو طی طریق می کردیم تا رسیدیم پای یکی از این آبشار های فصلی. حدود پنج متری ارتفاعش بود و کوچکترین جای پایی رو نداشت. تفنگم رو از جلو انداختم گردنم و توبره رو گذاشتم لبه محل آبشار که غلامحسین وقتی رفتم پایین برام پرت کنه.دستامو گذاشتم لبه اون محل آبشار و پاهام رو آویزون کردم و وزن بدنم رو انداختم روی دستام. اما جا پایی نبود که پاهام رو جای اون قرار بدم. یک بر جستگی نزدیک یک متر پایین تر پام بود که گفتم الی الله هر چه بادا باد خودم رو ول می کنم . دستامو ول کردم و به محض اینکه پام روی اون برجستگی رفت از روی اون هم سُر خورد و افتادم روی خورده سنگهایی که آب زیر آبشار جمع کرده بود و کلی سر و صدا شد و در همین حال انگار یک صدای اضافی از جلو هم اومد. غلامحسین گفت : من که از اینجا نمی تونم بیام پایین. که باز یک صدای دیگر شد که مطمئن شدم یک چیزی حتما هست. جلو رفتم و دره در مقابلم یک پیچ می خورد . بر حسب بی تجربگی عوض اینکه آماده فنگ توی دهنه بروم تفنگ رو فقط توی یه دستم در امتداد طول بدن داشتم. به محض اینکه وارد فضای بعد از پیچ دره شدم . یک قوچ گنده دیدم که مختصری نگاهم کرد و بدون اینکه بترسد . یا بخواهد فرار کند آرام و مغرورانه راه افتاد و خواست وارد پیچ بعدی بشود. به خودم آمدم و فی الفور تفنگ رو مسلح کردم اما بسیار بی دفت به تنها جایی که از قوچ در دامنه دیدم باقی مانده بود(پشت قوچ) تیر انداختم و قوچ پنهان شد. سریع شروع به دویدن کردم و کمر تفنگ رو شکستم اما فشنگ عوض نکردم. تا رسیدم دم پیچ... قوچ کله اش را پایین گرفت و به سمت من حمله کرد. منم تجربه اینجور واکنشها رو تا اون موقع نداشتم و هول کردم و احمقانه ترین کار ممکن رو کردم و تفنگ رو به سمت قوچ پرت کردم! چند قدمی قوچ عقب دوید. ران راستش خونی شده بود. دوباره حمله کرد و باز هم من عوض اینکه از این کار استقبال کنم پا گذاشتم به فرار و پشت یک درختچه بیدمشک رفتم و هنوز اون صحنه پیش نظرم هست که قوچ از یک قدمی درخت جفت زد و اومد توی درختچه و صدای در هم شکستن شاخه های نهیف درخت بلند شد. غلامحسین که صدای تیر کنجکاوش کرده بود از سمت بدنه ای که من پشت بیدمشک بودم اومده بود بالای سر من!قوچ واستاده بود و بر و بر داشت منو نگاه می کرد و در این موقع صدای غلامحسین بلند شد و گفت: خاک بر سرت کنن...پسر فلانی که از شاخ قوچ بترسه!؟ و خلاصه به قول این شعر که(آنچه زخم زبان کند با من...زخم شمشیر جان ستان نکند...) منم خیلی بدم آمدم و بیرون پریدم و حسابی جو گیر شده بودم و اینبار شده بودم هماورد این قوچ و اونهم نامردی نکرد وبا یک جفت زدن جانانه صاف اومد سمت من!شاخهایش رو گرفتم اما بی تجربه بودم و فقط جلو عقب می بردمش. موقعی که شاخ شکار تودستتون باشه کافیه با یه حرکت سریع به سمت راست یا چپ بچرخونیدش ،اون موقع هر چه قدر هم که شکار بزرگ باشه زمین گیر و آچه میشه. اما من اون دوران اینو نمی دونستم و همین شد که قوچ شاخهاشو از دستم رها کرد و یک شاخ درست و حسابی هم به جلوی رانهام زد و منم به هر بدبختی بود با قوچ گلاویز شدم اما زورش زیاد بود نمی تونستم زمینش بزنم. غلامحسین هم مثل این مربی های کشتی کنار تشک دائم داشت داد و بیداد می کرد...کفرم در اومده بود صدام رو بلند کردم و فریاد میزدم:تو اونجا چه غلطی می کنی... گمشو بیا پایین ... الان در میره...اگه در بره چنین میکنم و چنان می کنم... بیچاره غلامحسین به هر بدبختی خودش را پایین انداخت و اومد . گفتم کله اش رو بکن...دیگه نمی تونم نگهش دارم... غلامحسین چاقو دستش بود و گفت رویش را به قبله کن! فریاد زدم : من می گم نمی تونم نگهش دارم تو میگی رو به قبله کن؟ یالا کله اش را بکن وگر نه این منو رو به قبله می کنه... و غلامحسین چاقو زیر گلوی قو چ کشید و ولش کردم...دیگه چیزی یادم نمیاد تا اینکه چشم باز کردم و دیدم غلامحسین و عبدالله بالای سرم واستادن و قاه قاه دارند می خندند. منم گفتم: کوفت... به چی می خندین...داشتم می مردم...من دیگه غلط بکنم شکار بیام...و کلی هذیان دیگر گفتم...تازه ازقوچ یادم افتادم. روی زمین نشستم و قوچ رو که دراز به دراز در خون تپیده بود رو دیدم. اِاِاِ این که پاچوک سفید است! عبدالله پاچوک سفید نیس؟ عبدالله گفت : چرا پاچوک سفید است. حالا تازه عقلم اومد سر جاش و شروع به کل کل کردن با عبدالله کردم. خلاصه چکار دارید آقا که در همان غروب یک کیلویی گوشت ازش جدا کردیم و بار گذاشتیم که البت لامصب ها خیلی بد پز بود اما وقتی محیا شد حسابی چسبید. یادش بخیر. به قول یکی از دوستان اون روزگار چون برفی بود که آب شد. این شکار چندان قرب و منزلتی برام درست کرده بود که هرگز فکرش رو هم نمی کردم. چنانچه شکار چی های بزرگی که تا قبل از اون ماجرا فکرشم نمیکردم حتی واسه کوله کشی هم منو با خودشون ببرن می اومدن سراغم که بیا بریم شکار!
تا مهر درخشنده و مه تابان باد
عمر تو چون گلهای تو جاویدان باد
چون آنهمه شاخه های گل از تو شکفت
پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد

شب چله

2010-12-21T05:51:00.000-08:00

از خم زلفت دل شیدا شکست

شیشه می در شب یلدا شکست

بس که زدم ریگ بیابان به سر

خار مغیلان به کف پا نشست

پیرهن عصمت یوسف درید ! ای دریغ ای دریغ

از غم آن پشت زلیخا شکست

کشتی ما بر لب دریا نشست ای دریغ ای دریغ....

با سلام خدمت دوستان عزیز

شب چله هم آمد و افسوس که امسال با این کار های ناتمام و دوری از خانواده . عوض اینکه بنشینیم و هندوانه شب یلدا بخوریم و مراسم کف زنی انجام بدهیم باید در اتاق خود نشسته و کار ها رو سامان بدم. امیدوارم به دوستان خوش بگذره
*************************************************************************************
پی نوشت
مراسم کف زنی مراسمی است که در شب یلدا در جنوب خراسان موسوم و مرسوم است و در طی این مراسم با استفاده از یک ریشه گیاه غده ای به نام بیخ(BIKH) کف که تقریبا مانند بستنی ست درست می شود و عموما این کف را با شیره انگور و مغز پسته میکس میکنند و بعد هم میل. گفتنی است در گذشته همانطور که در تصویر فوق مشاهده می شود این کار رو به کمک ابزار یک دسته شاخه درخت گز به عنوان همزن و یک تقار سفالی انجام می دادند.و در حالی که کف زنی توسط عمدتا جوانان به صورت دوره ای انجام می شد مراسم شعر خوانی به همراه دایره زنی(دف نوازی)هم انجام می شد.
تصویر فوق را از اینترنت گذاشتم.

تنهايي آخر هفته

2010-12-10T23:15:00.000-08:00

سلام بر دوستان عزيز

اين چند روزه اينقدر سرم شلوغ بود كه اصلا اين شكار آخر هفته هم به من نچسبيد و نتونست حالمو جا بياره.هنوز كبكاي بيرجند اونطور كه بايد چربي نگرفتن.اما ازماه آتي فكر كنم زمان خوبي واسه شكار اونها باشه.با اين مشغله ها مجال ندارم كه خاطره شكار درست حسابي بگذارم.ناچارا بايد به همين عكسهاي بي كيفيت اكتفا كرد.

سياه سينه هاي در سايه

چند تا تيهو زدم كه به طور عجيبي گنده بودند.(حتي بزرگتر ازكبك!) براي مقايسه يه سياه سينه رو كنارشون گذاشتم

طبیعت بیرجند

2010-11-28T03:13:00.000-08:00

با سلام خدمت تمام دوستان عزیز

امروز بالاخره مسافرت 17 روزه امرژنسی ما تمام شد و صبح رسیدم بیرجند و تا حالا یعنی ساعت 16 از فرط خستگی یک کله خواب بودم. به مناسبت اینکه بالاخره زور ما به این بلاگ اسپات چرمید و تونستم پس از مدتها عکس توش قرار بدم. یه سری عکس از حدود یه ماه پیش که در خلال دو سفر گرفتم و کاری هم به مبحث شکار نداره!رو براتون می ذارم. راستی با خبر شدم که کل پروانه های شکار بزرگ بیرجند که قراره بزودی صادر بشه تنها 5 فقره هست به این ترتیب که دو تا اکو توریستی و 3 تای دیگه عادی هست اونم واسه شکار گاههای که بعید می دونم این طایفه ای که اینجوری میرن شکار حتی موفق بشن یه شکار هم توش پیدا کنن. به هر حال این اقدام زیرکانه اداره محیط زیست بیرجند از سوی طبیعت دوستان قابل تقدیره. بگذریم...

دره اشباه ببخشید اشباح!!!

ته دره دوربین فراموش نشه!

گز زار

رود نیمه جان. بعید می دانم امسال پرندگان آبزی سری به آبگیر های این رود خانه بزنند

وقتی از کمتر از یک متر با دوربین 8 مگا پیکسلی اینطور عکسی بگیری بهتره تا آخر عمر ادعای عکاسی نکنی

شیرجه موفق!

ما رو چه به این قرتی بازی ها! همون به سبک خودمون پرنده نگری کنم بهتره!

اما این کاکلی ظاهرا قهر کرده بود و خیال بالا آوردن کاکلش رو نداشت

و شکار چی خسته....

خوردن چای گداجوش و چک کردن پایان نامه بچه ها آنهم در طبیعت چه مزه ای داره

بقایای یک آبشار کوچک

عیش شبانه خرگوش با ریشه بیدمشک

وخمیازه یکی از سگهای گله...چه کیفی می کنه

و مسیر برگشت...

پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد

طعم تیهو

2010-11-06T23:34:00.000-07:00

با سلام خدمت دوستان و همراهان عزیز

از مهر ماه امسال تقریبا هر هفته پنجشنبه ها برای تدریس به طور داوطلبانه به یکی از شهرستانهای استان می روم. و چون اداره محترم پانسیون در اختیار گذاشته گاهی شب را مانده و جمعه ها را با رفقای قدیمی آن منطقه به صحرا گردی و اگر هم مجالی پیش آمد به کوه می روم. یکی از دوستان قدیمی یک شش تیر ایرانی دستکش برایم فراهم کرده که مجبور نباشم کشان کشان با خودم تفنگ بیارم و ببرم. خلاصه این هفته با یکی از دوستان که بار اولش بود که به شکار می رفت و او هم مثل من اصطلاحا پروازی بود ،سری به صحرا زدیم و در بین راه با 5 تا تیهو مواجه شدیم که از جاده رد می شدند. ماشین را نگه داشتم و تفنگ را از پنجره بیرون دادم و تیهو ها ردیفی داشتند حرکت می کردند. یک فشنگ چهار بدرقه شان کردم که هر پنج تا مچاله شدند. بعد مسیر را ادامه دادیم و سیاه سینه ها یکی یکی و گاهی جفتی در هوا می پریدند. به دوستم گفتم بیا پشت فرمان بنشین تا شانسمان را روی اینها امتحان کنم. بر عکس از لحظه ای که دوستم پشت فرمان نشست انگار سیاه سینه ها فهمیده بودند چه خبر است و هیچ کدام به سمت ماشین نمی آمدند. بالاخره یکی در امتداد جاده (جاده که چه عرض کنم کوره راه) به سمت ما آمد و حسابی هم پایین می آمد مگسه را جلوی سینه اش گذاشتم و زدم. شانسی افتاد... دیگر حوصله نداشتیم شکار کنیم چون از روز قبل این بچه های نفهم تمام رمقمان را کشیده بودند. در کنار یک حوض کمپ کردیم و تا غروب با هم گپ زدیم.

ظاهرا هنوز هم باید دست به دامن فور شیر باشیم. عکسهای من از خودشان بی کیفیت هستند و باز در فور شیر بدتر هم می شن.

پانسیون مرتب (جای زنهای غر غرو خالی)
http://www.4shared.com/photo/oXrmqAXD/__online.html

تیهوی زیبا
http://www.4shared.com/photo/Be76IaDc/__online.html

5 مسافر
http://www.4shared.com/photo/BTADAOva/5__online.html

سیاه سینه

http://www.4shared.com/photo/0GHUg-zB/__online.html

http://www.4shared.com/photo/mMzfaO_5/__1.html

طعم تیهو
http://www.4shared.com/photo/B-b-e29A/__online.html

اینهم عکس دو هفته پیش خانه باغ که کاله جان در خواست کرده بود
http://www.4shared.com/photo/XJgfkNFS/khane_bagh.html

یک حا د ثه نا گو ار

2010-10-24T01:38:00.000-07:00

هفته گذشته با خبر شدم که یکی از شکار چیان منطقه در میان دو نفر را بر اثراصابت چهار پاره کشته است که شرح ما وقع چنین است:
یک گاو از روستای در میان از ده فراری می شود و صاحب گاو و چند تن از اقوامش به دنبال گاو می گردند اما موفق نمی شوند اونو بگیرن. به پاسگاه مراجعه می کنند و از مامورین می خوان که گاو رو با گوله بزنن چون که گاو به آدمها حمله می کرده اما پاسگاه زیر بار نمی ره. ناچارا می روند و از یکی از دههای اطراف یک شکار چی قدیمی می آورند. و بعد با موتور گاو را در بیابان پیدا می کنند و شکار چی مذکور که نمی خواهم اسمش را بیاورم به گاو که کنار یک تپه بوده نزدیک می شه و با چهار پاره قصد داشته اونو از پا در بیاره. نشونه می بنده و در حالی که گاو به سمتش میومده شلیک می کنه که در همین حین دو تا دیگه که با موتور داشتند دنبال گاو می گشتن از پشت کوه بیرون میان و در راست تیر! متاسفانه هر دو در دم جان می دهند. گاو هم فرار کرده و بالاخره توسط مامورین پاسگاه کشته می شه!
واقعا ماجرای تکان دهنده ای بود گرچه اولیای دم رضایت می دهند اما آن شکار چی بیچاره که من می دانم انسان بسیار معتقدی هم هست نمی دانم با عذاب وجدان چه می خواهد بکند.
من کوچکتر از این هستم که کسی را نصیحت کنم اما عاجزانه از دوستان می خواهم که موقع تیر اندازی حواسشان را خوب جمع کنند !که تیری که از چله رفت دیگر بر نمی گردد.